THE ONLY WAY IS UP (ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΚΗ ΕΝΝΟΙΑ)

1 ευρώ και 40 λεπτά. Σχεδόν ένα παλιό πεντακοσάρικο δραχμές. Μια σοκολάτα. Μια διαδρομή one way με το μετρό. Μια διαδρομή one way με το μετρό ισούται με περισσότερο από το 0,25% του νέου βασικού μισθού. Και σε λίγο θα αυξηθεί. Η τιμή μιας διαδρομής one way με το μετρό, όχι βέβαια ο βασικός μισθός.

Το μετρό, για το οποίο κυκλοφορεί ότι έχει να συντηρήσει σωστά τους συρμούς του από το 2004. Αστικός μύθος; Μπορεί. Πάντως στο μετρό οι ελεγκτές σπανίζουν πια και στις διαδρομές  του εμφανίζονται με ανησυχητική συχνότητα  επαίτες και μικροπωλητές. Οι καιροί, θα μου πείτε, όμως νομίζω ότι κάποτε τους απομάκρυνε και  η ασφάλεια. Λέτε σε λίγο να αρχίσουν να πέφτουν και οι σοβάδες; Ευτυχώς, όταν θα ακριβύνει το εισιτήριο, δεν θα υπάρχει και κανείς μέσα στο μετρό να του πέσουν στο κεφάλι.

Σύμφωνα με μια έκθεση του ΙΟΒΕ, οι μειώσεις του μισθολογικού  κόστους στο Ελλάντα μεταφράζονται πάντα σε αύξηση των κερδών της επιχείρησης και ΔΕΝ μετακυλίονται στις τελικές τιμές. 

Στην Τρόικα σου το είπες;

Επί δραχμής ο πληθωρισμός έτρεχε 20% και πάνω.  Επί ευρώ υποτίθεται ότι απαγορεύονταν να αφεθεί να τρέχει με πάνω από 2%. Ήταν,  λέει, μέσα στη συμφωνία υιοθέτησής του. Ένας όρος που κανείς δεν έλεγξε και τον οποίον προφανώς και παραβήκαμε από την πρώτη μέρα.

Πολλοί καταριούνται την ώρα που μπήκαμε στην ευρωζώνη. Αμ δε. Το πρόβλημα δεν ήταν που μπήκαμε, αλλά το πως μπήκαμε. Χωρίς έλεγχο στη μετάφραση των τιμών προς τα πάνω. Από αισχροκέρδεια ή / και ως συνέπεια μιας μετάβασης από τα πολλά μηδενικά στα λίγα. Το 3,77 μας φαινόταν τσίπικο, φραγκοφονιάδικο. ‘Έτσι έγινε 4  ευρώ. Άντε 5, για να το στρογγυλέψουμε, τι ψυχή έχει. Και το κατοστάδραχμο έγινε 1 ευρώ. Με το καλημέρα σας. Μια συνέπεια τόσο προβλέψιμη που καταντούσε μπανάλ. Όμως κανείς δεν πήρε μέτρο για να μη συμβεί. Ευχαριστούμε κύριε Σημίτη.

Από εκεί και πέρα, οι ουρανοί ήταν δικοί μας. Κάθε χρόνο, για να μην πούμε εξάμηνο, αύξηση στα πάντα.

Σε μια επίσκεψη μου στο Μόναχο το 2005 έτυχε (λόγω φιλοξενίας από οικογένεια) να παρίσταμαι σε πολλές από τις αγορές που παραδοσιακά κάνει μια νοικοκυρά. Θυμάμαι είχα εντυπωσιαστεί: σε μια χώρα με πολύ υψηλότερους μισθούς απ’ ότι στην Ελλάδα, τα πάντα ήταν φθηνότερα. Ο εβδομαδιαίος λογαριασμός  στο σούπερ μάρκετ ήταν για μια τετραμελή οικογένεια ο μισός απ’ ότι εδώ.

Και έτσι εξακολουθεί να είναι και σήμερα. Διότι, Mesdames et Messieurs, είναι γεγονός. Στον μακρύ κατάλογο των πραγμάτων που δεν λειτουργούν στην Ελλάδα μπορείτε να προσθέσετε και τους νόμους της προσφοράς και της ζήτησης. Φαντάζει εξωπραγματικό αλλά είναι γεγονός. Στις οικονομικές σχολές θα έπρεπε να μας διδάσκουν χώρια. Όπως τα Μαρξιστικά Οικονομικά, ας πούμε, θα έπρεπε να υπάρχουν και τα Ελληνικά Οικονομικά.

Ο Έλλην εμπορευόμενος, μαθημένος από αισχροκέρδεια αλλά και παλιότερα πληθωριστικά συστήματα, δείχνει ανεπηρέαστος από την πτώση της ζήτησης. The only way is up γι’ αυτόν. Ακόμη κι αν πρόκειται για πολυεθνική. (Είναι γνωστό ότι οι Έλληνες διευθυντές πολυεθνικών, ενώ παραγγέλνουν και πληρώνουν ένα σωρό συμβουλευτικές μελέτες γιατί τις επιβάλλει το απ’ έξω οριζόμενο budget, τις πετάνε στα σκουπίδια διότι ως Ελληνάρες, ξέρουν καλύτερα).

Όχι, λοιπόν, στην Ελλάδα οι νόμοι προσφοράς και ζήτησης δεν λειτουργούν. 

Τώρα τελευταία, βέβαια, κάτι έχει αρχίσει και πιάνει το αυτί τους. Έχουν  αρχίσει το μπαράζ προσφορών, με την πονηριά και  παρηγοριά της προσωρινότητας. Προκειμένου λοιπόν να επιτύχεις καλύτερες τιμές ως καταναλωτής πρέπει να τις κυνηγήσεις με την ψυχή στο στόμα, να κάνεις ένα σωρό ακροβατικά, στο βαθμό που  καταντάει εξουθενωτικό  να μπορείς να ψωνίζεις φθηνότερα μόνο υπό προϋποθέσεις (συγκεκριμένες μέρες, ώρες, στέλνοντας SMS, μαζεύοντας κουπόνια, στεκούμενος στο ένα πόδι κλπ.). Ίσως δεν έχει περάσει από το μυαλό των εταιρειών ότι αν μείωναν τις τιμές κατά 20% π.χ. σε μόνιμη βάση, δεν θα αναγκαζόντουσαν να ξεπουλάνε ανά περιόδους σε 50& και 60%.

Αλλά όχι, το διαφαινόμενο ποσοστό κέρδους στην τιμή είναι το ιερότερο. Κι έτσι ενώ η αύξηση στο ΦΠΑ , ας πούμε, αμέσως κατρακυλάει χαρωπή στην τελική τιμή, τη μείωση στους μισθούς μήτε που θα την απαντήσετε στο ράφι. (Και μιλάμε για τη μέιωση σε όλη τη γκάμα των μισθών, αφού ο βασικός μοιραία θα συμπαρασύρει και τους ψηλότερους προς τα κάτω. Δεν τους έφτανε που μείωναν τους μισθούς έτσι κι αλλιώς, τώρα πήραν και τη βούλα του κράτους.) Και μπορεί έτσι να μην αγοράζει ο κόσμος, μπορεί μέχρι και να φαλίρει η επιχείρηση, αλλά στο χαρτί τα περιθώρια κέρδους μοιάζουν τόσο ωραία και λαχταριστά.

Μισθοί Βουλγαρίας, τιμές Ελβετίας. Θα έχει πλάκα να δούμε πως θα καταρρεύσει αυτό το sui generis, μεταφυσικό οικονομικό μοντέλο.

Και μια και μιλάμε για του κόσμου τα παράξενα, να και τι άλλο τρέχει στην Ελλάδα του παρά 1 δευτερόλεπτο:

- εφοριακοί παρεμποδίζουν με νύχια και με δόντια τη δημιουργία του ειδικού σώματος κατά της φοροδιαφυγής, γιατί θα τους χαλάσει την πολύ προσοδοφόρα πιάτσα.

-ο φαρμακευτικός σύλλογος κοτσάρει πρόστιμο 80.000 ευρώ σε φαρμακοποιό που τόλμησε να εφαρμόσει το διευρυμένο ωράριο που έχει ήδη θεσπιστεί  με το νόμο.

Ίσως γιατί ξέρει ότι

-οι δικαστικοί απειλούν με λευκή απεργία και καθυστέρηση των εκδικάσεων για ένα περίπου έτος φωτός αν η πολιτεία τολμήσει να τους μειώσει  τους μισθούς.

 Όχι στα Οικονομικά Πανεπιστήμια. Στο  National Geographic πρέπει να μας βάλουν. Στην κατηγορία ‘χαμένοι πολιτισμοί’. ‘Όχι χαμένοι στο χρόνο. ‘Χαμένοι’ όπως ‘βλαμμένοι’.

Και χαμένοι, βέβαια, από χέρι. Δικό μας χέρι.