COSMIC SILENCE

Posted on Φεβρουαρίου 27, 2012 by

This entry was posted in ΞΕΝΟΥΦΩΝΤΑΣ ΚΑΙ ALINE, ΩΡΑΙΟΣ ΩΣ ALIEN and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

5 Responses to COSMIC SILENCE

  1. Ein Steppenwolf says:
    Φεβρουαρίου 27, 2012 στις 22:00

    Αξιοποίηση της Ιδιωτικής Ακίνητης Περιουσίας του Δημοσίου: Το παράδειγμα του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ:

    ο ειδικός φορέας που δημιουργήθηκε για την αξιοποίηση της δημόσιας ακίνητης περιουσίας – η περίφημη «αμαρτωλή» Κ.Ε.Δ. – στεγάζεται (ακόμα και σήμερα που στην ουσία είναι υπό κατάργηση) σε μισθωμένο κτίριο.

    Απάντηση
  2. alienellin says:
    Φεβρουαρίου 27, 2012 στις 23:10

    Υπαρχει η παλιά αποθήκη του Κεράνη που το δημόσιο αγόρασε και ανακάινισε πλήρως, με φωτοβολταϊκά, ιατρεία κλπ (ποιος τη χάρη τους) και 5 υπουργεία που κοστίζουν μέχρι και σχεδόν 22 δισ το έτος σε ενοίκια έχουν αρνηθεί να μετακομίσουν εκεί. Ο λόγος ο γνωστός, είναι επαναλαμβανόμενη ιστορία-οι υπάλληλοι του υπουργείου υγείας αρνούνται εδώ και χρόνια να μετακομίσουν από το κέντρο στην Κηφισίας δίπλα από το Γκόλντεν Χολ, γιατί δεν τους βολεύουν οι συγκοινωνίες!
    Στο ρεπορτάζ για τον Κεράνη, βήκε ένας από τους συνδικαλιστές και είχε το θράσος να διαμαρτυρηθεί γιατί ο Δήμος θα βάλει μόνο ένα πουλμαν να τους εξυπηρετήσει λέει! Είναι να τρελαίνεσαι εντελώς δηλαδή.
    Ότι άν μια επιχείρηση ιδιωτική μετακομίσει στον Πειραιά, ας πούμε, θα του πω “α, δεν έρχομαι, δεν με βολεύει το τρένο”. Οποιανού δεν αρέσει, να κατέβει από το τρένο-που λέει και μια παλιά γελοιογραφία.

    Απάντηση
    • Ein Steppenwolf says:
      Φεβρουαρίου 28, 2012 στις 00:43

      Παλιά μου τέχνη κόσκινο!

      Henry Miller, The Colossus of Maroussi. Ο συγγραφέας μόλις έχει φθάσει με το πλοίο στον Πειραιά.

      We had hardly gotten through the gate at the dock when we fell into the hands of a wily Greek guide who spoke a little English and French and who promised to show us everything of interest for a modest sum. We tried to find out what he wanted for his services but in vain.

      […]

      We told him we had had enough for the day and would like to settle up. He ca11ed the waiter and paid the check out of his own pocket. We kept prodding him to tell us how much. He seemed reluctant as hell to tell us. He wanted to know how much we thought his services were worth. We said we didn’t know–we would leave it to him to decide. Whereupon, after a long pause, after looking us over from head to foot, scratching himself, tilting his hat back, mopping his brow, and so on, he blandly announced that he thought 2500 drachmas would square the account. I gave my companion a look and told him to open fire. The Greek of course was thoroughly prepared for our reaction. And it’s this, I must confess, that I really like about the Greeks, when they are wily and cunning. Almost at once he said, “well, all right, if you don’t think my price is fair then you make me a price.” So we did. We made him one as ridiculously low as his was high. It seemed to make him feel good, this crude bargaining. As a matter of fact, we all felt good about it. It was making service into something tangible and real like a commodity. We weighed it and appraised it, we juggled it like a ripe tomato or an ear of corn. And finally we agreed, not on a fair price, because that would have been an insult to our guide’s ability, but we agreed that for this unique occasion, because of the heat, because we had not seen everything, and so on and so forth, that we would fix on thus and such a sum and part good friends. One of the little items we haggled about a long time was the amount paid by our guide to the official guide at the Aaopolis. He swore he had given the” man 150 drachmas. I had seen the transaction with my own eyes, and I knew he had given only fifty drachfnas. He maintained that I had not seen well. We smoothed it out by pretending that he had inadvertendy handed the man a hundred drachmas more than he intended to, a, piece of casuistry so thoroughly un-Greek that had he then and there decided to rob us of all we possessed he would have been justified and the courts of Greece would have upheld him.

      Ταιριάζει και στην κουβέντα μας για τις παλιές αξίες που χάθηκαν μεταπολεμικά…

      Απάντηση
      • alienellin says:
        Φεβρουαρίου 28, 2012 στις 02:30

        “something tangible and real like a commodity”
        Service might be intangible, but it is definitely real.
        Αν και δεν βλέπω που κολλάει ένας προπολεμικός ψιλό-απατεών που προσπαθούσε να επιβιώσει στην φτωχαδιάρα και υπό δικτατορία Ελλάδα με τον σημερινό βολεμένο αργόμισθο που θεωρεί κεκτημένο του τον κόσμο όλο.
        Τουλάχιστον ο απατεωνίσκος δεν θεωρούσε τίποτα δεδομένο και έδωσε μια τηρουμένων των αναλογιών «τίμια» μάχη για το μεροκάματο και την τιμή αυτού. Έδωσε στον αντίπαλο –τον οποίο κατά βάθος φοβάται- ίση ευκαιρία. Χωρίς να εγκρίνω το έργο τους, οι τύποι αυτοί έχουν μια σπιρτάδα (που κι ο ίδιος ο συγγραφέας παραδέχεται άλλωστε) η οποία απουσιάζει ολοσχερώς από το σπινθηροβόλο βλέμμα της αγελάδας των συνδικαλιστών, οι οποίοι δεν έχουν και κανένα φόβο απέναντι σ’ αυτούς που τους πληρώνουν.
        Μιλάω για τους απατεωνίσκους στον ενεστώτα γιατί αυτοί οι τύποι υπάρχουν ακόμα και σήμερα, παντού στον κόσμο. Στη Victoria του Λονδίνου υπάρχουν και σήμερα (ή τουλάχιστον μέχρι και πριν από μερικά χρόνια) κάποιοι από δαύτους που προσφέρουν την αχθοφορική βοήθεια τους και συμπεριφέρονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο στο παζάρι – απλά το λέω γιατί η ιστορία αυτή μου το θύμισε έντονα. Στο βάθος όμως κρύβουν μια δυστυχία, μια αγωνία για την επιβίωση και γι’ αυτό είναι κατά βάθος συμπαθείς. Στερεότυπο (αλλά αληθινό) που συναντάμε κατά κόρον στη λογοτεχνία . Οι Γάλλοι έχουν κι ένα όνομα γι αυτούς αλλά μου διαφευγει. Μου φαίνεται λοιπόν λάθος το ότι ο συγγραφέας το επικεντρώνει το θέμα στην ελληνικότητα του ατόμου. Βέβαια είναι ενδεικτικό της έλλειψης οργάνωσης και ελέγχου. Σήμερα τουλάχιστον στα λιμάνια δεν θα βρεις τέτοιους.
        Θα βρεις όμως από business card, συστημένους ή στο λόμπι του μουσείου της Ακρόπολης με τα καρτελάκια τους, τις σπουδές τους, τις απαραίτητες άδειες και με όλη τη σοβαρότητα, ξεναγούς που θα σου κάνουν μια επαγγελματικότατη ωριαία ξενάγηση στα Αγγλικά, θα πάρουν τριψήφιο ποσό ακατέβατο, δεν θα κόψουν κανενός είδους απόδειξη και θα την κάνουν με ελαφρά για τον επόμενο. (Πέρσι το Πάσχα είχα αυτή την εμπειρία, φυσικά δεν πλήρωσα εγώ γι’ αυτό δεν θυμάμαι το ακριβές ποσό, θα το ρωτήσω όμως για να ακριβολογώ)

      • Ein Steppenwolf says:
        Φεβρουαρίου 28, 2012 στις 02:56

        Ἐχεις δίκιο. Ακόμα κι αυτοί οι απατεωνίσκοι είναι προτιμότεροι απ’ τους δημόσιους αργόμισθους!

Υποβολή σχολίου

Fill in your details below or click an icon to log in:

Gravatar
WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. ( Log Out / Αλλαγή )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. ( Log Out / Αλλαγή )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. ( Log Out / Αλλαγή )

Άκυρο

Connecting to %s