AND THE LAUNDRY BASKET THIS WEEK GOES TO……ΕΛΤΑ!

Πήγα στο ταχυδρομείο να καταθέσω τη δήλωση για την εφορία. Ήταν μεσημέρι και δεν είχε πολύ κόσμο κι  έτσι ύστερα από ολιγόλεπτη αναμονή κλήθηκε το νούμερό μου. Η ταμίας έκρινε ότι τα 10 δευτερόλεπτα που θα μου χρειάζονταν για να συμπληρώσω 2 στοιχεία πάνω στο φάκελο της έδιναν το δικαίωμα να καλέσει και δεύτερο πελάτη στο γκισέ. Ο οποίος, ω του θαύματος, ήθελε κι αυτός να καταθέσει τον φάκελο της εφορίας. Κι έτσι η ταμίας- μοιραία, αφού προφανώς  δεν έχει καταλάβει το νόημα του συστήματος αριθμών προτεραιότητας-  κάλεσε και τρίτο νούμερο. Το οποίο μάλλον ήταν όνομα και πράγμα, αφού ήθελε και επέμενε η υπάλληλος να της βρει ένα συστημένο με βάση ένα επίθετο, χωρίς να έχει την έγγραφη ειδοποίηση, ωσάν να βρίσκονταν στο χωριό της τη δεκαετία του 60. Φαντάζεστε το (ατέλειωτο) debate που ακολούθησε (πιθανώς και να είναι ακόμη εκεί και να το συζητάνε).

Το θέμα βέβαια είναι ότι εγώ, αδυνατώντας να συλλάβω ότι μπορεί η ταμίας να διανοήθηκε να  καλέσει και τρίτον, νόμιζα στην αρχή ότι η κυρία ήρθε από μόνη της να ζητήσει πληροφορίες.  Ακολούθησε ο εξής διάλογος:

ΕΓΩ: Μα κυρία μου, βλέπετε ότι εδώ εξυπηρετούνται ήδη δυο άνθρωποι, εδώ ήρθατε να ζητήσετε πληροφορίες;

ΚΥΡΙΑ Νο 3: Μα με κάλεσε, δεν ήρθα μόνη μου!

ΤΑΜΙΑΣ: Εγώ την κάλεσα.

ΕΓΩ: ………………………….ΕΓΩ ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΜΟΥ: «Τα θερμά μου συγχαρητήρια. Η απύθμενη βλακεία σου κατάφερε να με αφήσει άφωνο.»

ΚΥΡΙΑ Νο 3: Το συστημένο πιρι πιρι θέλω πιρι πιρι πιρι.

ΤΑΜΙΑΣ: Μα δε γίνεται πιρι πιρι, πρέπει να ψάχνω 2 ώρες πιρι πιρι.

ΕΓΩ: (Διακόπτοντας και με νεύρα): Ορίστε, τώρα, εγώ τα συμπλήρωσα, πρέπει να κάθομαι να σας περιμένω; ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΠΩ: Γιατί την αφήνεις να μου πάρει τη θέση στην ουρά μωρ’ μπι, μπιπ, μπιιιιιιιιιπ;»

ΚΥΡΙΑ Νο 3: (προς εμένα φωνάζοντας): Μα για όνομα του θεού! Επιτέλους πια!

 Αυτό όπως καταλαβαίνετε ήταν και το σημείο εισόδου στη Ζώνη του Ελληνόφωτος, όπου το παράλογο έρχεται να χτυπήσει το λογικό, το ανήθικο το ηθικό, τα πόδια το κεφάλι κ.ο.κ. Είναι το σημείο που έχεις 2 επιλογές: ή να αρχίσεις να ουρλιάζεις και να μπινελικώνεις αδιακρίτως (πράγμα που, ως έλλην, μπορώ να το κάνω καλύτερα από τον καθένα, πιστέψτε με), είτε να δείξεις ανωτερότητα  /  παραίτηση και να κάνεις τουμπεκί ψιλοκομμένο. Όπερ και εγένετο. Το τουμπεκί. Γύρισα μόνο πλάτη και μουρμούρισα «Ελλαδάρα αθάνατη». Τουμπεκί έκανε και η υπάλληλος που με εξυπηρέτησε γρήγορα κι ευγενικά, δεχόμενη στη συνέχεια και δεύτερη αγενή διακοπή μου από το διάλογό της με την κα Νο 3, είτε γιατί κατάλαβε το λάθος της, είτε γιατί διέκρινε την επικίνδυνη γυαλάδα στο μάτι μου. Πήρα την απόδειξή μου και έφυγα, λέγοντας κι ευχαριστώ, από κεκτημένη ευγένεια. Ο κύριος Νο 2 δεν έβγαλε κιχ καθ’ όλον το συμβάν και πιθανώς να βρίσκεται ακόμα εκεί κι αυτός, να περιμένει πότε η κυρία Νο 3 θα καταλάβει ότι δεν θα περάσει το δικό της, απλά και μόνο επειδή έτσι το θέλει. Μικρή εκδίκηση: πλήρωσα με εικοσάρικο ενώ είχα τα 3,5 ευρώ σε ψιλά . Ως γνωστόν, το να δώσεις σε ελληνικό ταμείο νόμισμα πάνω των 2 ευρώ θεωρείται σχεδόν κακούργημα και τιμωρείται με αγένεια και τουπέ που η συγκεκριμένη ταμίας δεν τόλμησε βέβαια να επιδείξει. ‘Η έτσι θέλω να νομίζω. Μικρές παρηγοριές……..

Advertisements
This entry was posted in taxisnietthisisoviet.gr, YOURAUNTSLAUNDRYBASKET.COM. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s