ΣΟΥ ‘ΧΩ ΝΕΑ: ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΔΕ ΦΥΤΡΩΝΟΥΝ ΣΤΑ ΔΕΝΤΡΑ

Το βασικότερο πρόβλημα στη σχέση του Έλληνα με το χρήμα είναι ότι δεν έχει καταλάβει ότι εάν πίσω από αυτό δεν υπάρχει παραγωγή, τότε δεν είναι παρά αέρας κοπανιστός. Ο ΠΛΟΥΤΟΣ ΜΙΑΣ ΧΩΡΑΣ ΑΠΟΤΕΛΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΠΟΥ ΠΑΡΑΓΕΙ. Τελεία και παύλα.

Εάν δεν παράγεις αγαθά χρήσιμα στην κοινωνία και αμείβεσαι σαν να παράγεις,  δύο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν: είτε αμείβεσαι σε πληθωριστικά / άχρηστα παλιόχαρτα, είτε κάποιος άλλος μ___  τα έχει δουλέψει τα λεφτά για να του τα βουτήξεις εσύ. Αυτός ο άλλος μ____ στην προκειμένη ελληνική περίπτωση είναι α) ο καραμ____ ιδιωτικός τομέας (και πιο πολύ ο υπάλληλος του ιδιωτικού τομέα και ο μικρομεσαίος) ή β) ο μ_____ ο ξένος από τον οποίο δανείζεσαι βρίζοντάς τον και από πάνω.

Παλιότερα το να είσαι δημόσιος υπάλληλος ήταν ένα ταπεινό επάγγελμα το οποίο κανένας νέος με όνειρα της δεν σκόπευε να κάνει. (Εξαιρούνται βέβαια τα «κοινωνικά» επαγγέλματα της διδασκαλίας, ιατρικής κτλ) Σας θυμίζω απλά την ταινία με τη Γεωργία Βασιλειάδου και τη στάμνα που αστόχησε πετυχαίνοντας δημόσιο υπάλληλο. Σήμερα οι μισθοί στο δημόσιο έχουν  φτάσει μέχρι και στο υπερ-πολλαπλάσιο των αντίστοιχων ιδιωτικών. Οι νέοι γαλουχούνται με μοναδικό όνειρο να βολευτούν με μια θεσούλα στο δημόσιο με στόχο να ξύνονται όλη μέρα και να αμείβονται ωσάν να εργάζονταν εικοσιπεντάωρο.

Ας πάρουμε έστω το πιο καλό παράδειγμα δημοσίου υπαλλήλου. Δηλαδή κάποιου που εργάζεται  και μάλιστα σε θέση που παράγει ουσιαστικό και μη απλώς γραφειοκρατικό (άρα άχρηστο) έργο και εξαντλεί το φουλ ωράριο. Πάλι αυτός ο υπάλληλος ζει εν μέρει  από τα λεφτά και τον κόπο κάποιου άλλου, αφού για την ίδια θέση το ωρομίσθιο στον ιδιωτικό τομέα είναι λιγότερο και εκ του νόμου οι ώρες εργασίας ανά ημέρα είναι περισσότερες και οι ημέρες άδειας το χρόνο λιγότερες.

Δεν γίνεται να εργάζεσαι λιγότερο και  να αμείβεσαι περισσότερο. Μια οικονομία δεν μπορεί να επιβιώσει έτσι, τουλάχιστον όχι όταν αυτό συμβαίνει  σε τόσο μεγάλη κλίμακα και για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα.

Κάποιος δημόσιος υπάλληλος μια φορά μου είπε: ‘ε, ας εργαζόμαστε όλοι οι έλληνες λιγότερο’. (The greek dream: η λιγότερη εργασία για τις περισσότερες αποδοχές) Εμ, που αυτό δεν γίνεται . Είπαμε: ΛΙΓΟΤΕΡΗ ΕΘΝΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ = ΛΙΓΟΤΕΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΣ ΠΛΟΥΤΟΣ. Ο μόνος τρόπος για να μπορούμε να δουλεύουμε όλοι σαν άνθρωποι (πάνω κάτω  ένα οκτάωρο) και να έχουμε όλοι καλούς μισθούς και μια άνετη διαβίωση, είναι σαν οικονομία να παράγουμε πολλά αγαθά (φανερά και φορολογημένα βέβαια, άλλο μεγάλο θέμα αυτό), καλής ποιότητας  και με αποτελεσματικό τρόπο, κάτι σαν τους γερμανούς ας πούμε.

Αλλιώς με το υπάρχον σύστημα παράγονται όλο και λιγότερα για να ταΐσουν όλο και περισσότερους.

Επί δεκαετίες λοιπόν οι πολιτικοί  κοίταζαν να τους βολέψουν όλους στο δημόσιο, με αποτέλεσμα ο ιδιωτικός τομέας να αφεθεί στη μοίρα του και να λειτουργεί εντελώς ανεξέλεγκτος, δημιουργώντας όλο και πιο ασφυκτικές συνθήκες εργασίας. Πράγμα βέβαια που ωθούσε ακόμα πιο πολύ τον κόσμο στο να θέλει να διοριστεί στο δημόσιο. Έτσι σιγά-σιγά δημιουργήθηκαν 2 κατηγορίες ελλήνων εργαζόμενων : οι  προνομιούχοι δημόσιοι και οι κολίγοι ιδιωτικοί.

Βέβαια είθισται να διαχωρίζουμε το μεγάλο κεφαλαίο από τον υπάλληλο, ή τον μικρομεσαίο, διότι το πρώτο μέχρι κάποιου σημείου θα βρει τον τρόπο να περνάει καλύτερα. Μέχρι κάπου σημείου. Διότι πέραν κάποιου σημείου  το  κεφάλαιο φαλίρει και αυτό, ή απλά δεν επενδύει στην παραγωγή και ΛΙΓΟΤΕΡΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ, ΛΙΓΟΤΕΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΣ ΠΛΟΥΤΟΣ. Και, για να προλάβω κάποιους, τον πλούτο αυτόν δεν είναι απαραίτητο να τον καρπωθεί ολόκληρο το μεγάλο κεφάλαιο, δεν βρισκόμαστε πια στον μεσαίωνα, μια υγιής σύγχρονη οικονομία  λειτουργεί με βάση τα συστήματα διοίκησης που εφαρμόζονται παντού στον πολιτισμένο κόσμο  και μεταφράζονται σε παροχές για τους υπαλλήλους, μεγάλους μισθούς, συμμετοχή στην ιδιοκτησία  και πριμ παραγωγικότητας. Ουτοπικό; Πάντως πολύ πιο εφικτό και σίγουρα πιο λογικό από το να κτίζεις μια οικονομία αργόμισθων και να περιμένεις τα λεφτά να πέσουν από τον ουρανό για να τους ταΐσεις.

Με λίγα λόγια: αν δεν παράγουμε, λεφτά κανονικά δεν έχουμε. Δεν μπορείς να απασχολείς σαν χώρα ολοένα και περισσότερο  από το εργατικό σου δυναμικό σ’ έναν τομέα που δεν παράγει και να το ταΐζεις από τον ολοένα και συρρικνούμενο τομέα που παράγει. Πως σκ___ να επιβιώσει αυτό το σύστημα; Και επιτέλους, επειδή στη βάση όλων αυτών υπάρχει ένα βαθύτατα κοινωνικό θέμα : Πότε και πως  χάσαμε τις αξίες  της εργατικότητας και της δημιουργίας; Και καλά αυτές πες ότι  τις χάσαμε. Πότε σκ___ χάσαμε την ευφυΐα  να καταλαβαίνουμε ότι τίποτα στη ζωή δεν είναι τζάμπα; Και περνιόμαστε και για έξυπνοι……………….

Advertisements
This entry was posted in ΩΡΑΙΟΣ ΩΣ ALIEN and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s