ΝΑ ΜΑΖΕΥΤΟΥΜΕ ΝΑ ΦΑΜΕ (Ένα ψάρι που το λέγανε Ελάντα)

Συζητούσα τις προάλλες μ’ έναν συνοικιακό γιατρό σχετικά  με το περίφημο ρητό «Μαζί τα φάγαμε». Γρήγορα φτάσαμε βέβαια στο θέμα της φοροδιαφυγής, που είναι το ένα μεγάλο σκέλος στο οποίο όλοι φανταζόμαστε ότι παραπέμπει αυτή η ρήση. Σε κάποια στιγμή μου είπε ο γιατρός: «κοίταξε να δεις, εγώ μπορεί όταν κάποιος ασθενής είναι σύμφωνος να μην κόψω απόδειξη, αλλά δεν θα έκλεβα ποτέ τα εκατομμύρια που έκλεψαν οι αξιωματούχοι, διότι εγώ έχω αρχές».

ΟΚ σύμφωνοι. Tο να μην αποδώσεις, δηλαδή να κλέψεις, μερικά χιλιάρικα  ευρώ, δεν είναι το ίδιο με το να κλέψεις μερικές εκατοντάδες ή και εκατομμύρια ευρώ. Βέβαια και το να κλέψεις ένα ευρώ δεν είναι το ίδιο με το να κλέψεις μερικά χιλιάρικα ευρώ. Τελικά όμως δεν ξέρω αν το ζήτημα είναι σε πιο νούμερο θέτεις τον πήχη της κλεψιάς ή αν το πρόβλημα βρίσκεται στη νοοτροπία που σε ωθεί να κάνεις την κλεψιά. Κάποιος δηλαδή μπορεί να κλέψει το ίδιο ποσό με διαφορετικά κίνητρα  και διαφορετικές δικαιολογίες. Μπορεί όμως και να κλέψει και διαφορετικά ποσά με την ίδια νοοτροπία και δικαιολογία Δεν ξέρω δηλαδή τι θα κάνει  ο γιατρός που δεν κόβει αποδείξεις, εάν και εφόσον  βρεθεί σε θέση με πρόσβαση σε μεγαλύτερο ταμείο και μέχρι που θα φτάσουν οι αρχές του τότε. 

Σαφώς και όσο μεγαλύτερη θέση έχει κάποιος τόσο  μεγαλύτερη είναι κι η ευθύνη του. Είμαι ο πρώτος υπέρμαχος της ιδέας  ότι το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι. Όμως καλό είναι να μην ξεχνάμε ότι το σώμα και η ουρά του ψαριού έχουν ακριβώς το ίδιο  DNA με αυτό του κεφαλιού. Σε μια δημοκρατία  η κυβέρνηση είναι ο πιστός καθρέφτης της κοινωνίας της και ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ αποτελούμε το ψάρι, ε, το κράτος.

Είναι βέβαια και κάτι ακόμα, που με προβλημάτισε ακόμη πιο πολύ. Κοινωνική συνείδηση δεν είναι μόνο να μην πετάς την τσίχλα σου στο δρόμο ή να σκέφτεσαι ότι το ότι εσύ επέλεξες να είσαι καπνιστής μπορεί να βλάπτει και κάποιου άλλου τους πνεύμονες εκτός από τους δικούς σου. Κοινωνική συνείδηση σημαίνει και το να καταλαβαίνεις ότι το άθροισμα των μονάδων κάνει το σύνολο. Αυτή η έννοια είναι σχεδόν άγνωστη στον πλανήτη Ελλάς. Το να λες ότι «εγώ μόνο κάποιες αποδείξεις δεν κόβω» είναι σαν να πηγαίνεις στη χωματερή, να βλέπεις τον όγκο των σκουπιδιών και να λες: «εγώ μόνο μια σακούλα πέταξα». Εάν εκατομμύρια ελλήνων φοροδιαφεύγουν  έστω και λίγο επί δεκαετίες, το ποσό που μαζεύεται είναι πολύ μεγαλύτερο από το συνολικό ποσό των κλεμμένων από τα κρατικά σκάνδαλα στον αντίστοιχο χρόνο.

 Για  τη φοροδιαφυγή υπάρχουν βέβαια και πολλές ορθολογικότατες δικαιολογίες , όπως, π.χ. το γεγονός ότι το κράτος ζητάει τόσο μεγάλους φόρους, ή το ότι οι ίδιοι οι εφοριακοί είναι τόσο βαθιά διεφθαρμένοι, που αν είσαι  π.χ. μικρομεσαίος επιχειρηματίας μπορεί να φοροδιαφύγεις απλά και μόνο για να επιβιώσεις. Μετά είναι και το ότι ακόμα και ο πιο alien από τους έλληνες μπορεί κάποια στιγμή να βαρεθεί να αισθάνεται ο μ___ της υπόθεσης και να κάνει «ότι κάνουν όλοι και μάλιστα πολύ χειρότερα από μένα». Όμως το ότι οι δικαιολογίες αυτές στέκουν δεν αναιρεί την ευθύνη της πράξης. Το γεγονός παραμένει ότι η φοροδιαφυγή είναι κλοπή. Μπορεί να μην την αισθανόμαστε ως τέτοια για λόγους καθαρά ψυχολογικούς, πλασματικούς: απλά δεν αποδίδουμε λεφτά που μας δίνουν ή που έχουμε ήδη, δεν απλώνουμε το χέρι ενεργά για να πάρουμε από εκεί που δεν μας επιτρέπεται. Κι όμως στην ουσία αυτό κάνουμε. Κάποιο μέρος των λεφτών που ήρθε στα χέρια μας δεν είναι δικό μας γιατί πρέπει να αποδοθεί στο κράτος. Το να μην αποδοθεί είναι λοιπόν κλοπή του κράτους, δηλαδή του κοινωνικού συνόλου. Συνένοχοι στην κλοπή είναι και αυτοί που πουλάνε και αυτοί που αγοράζουν  χωρίς φόρους.

 Όλοι στηλιτεύουν  τη λεγόμενη μεγάλη φοροδιαφυγή, των μεγαλοεπιχειρηματιών, εφοπλιστών κτλ και δευτερευόντως των μεσαίων επιχειρηματιών και των «μεγάλων» ελεύθερων επαγγελματιών (μεγαλογιατροί, μεγαλοδικηγόροι και πάλι κτλ).   Η πικρή αλήθεια είναι ότι όλοι φοροδιαφεύγουμε. Ακόμα και οι αμιγώς μισθωτοί, που δεν έχουν άλλο τρόπο φοροδιαφυγής, όταν δεν παίρνουν αποδείξεις γι αυτά που αγοράζουν, φοροδιαφεύγουν ή / και γίνονται συνένοχοι στη φοροδιαφυγή.  Κάθε μέρα δεν παίρνουμε αποδείξεις, γιατί ντρεπόμαστε, για να  εξοικονομήσουμε μερικά λεφτά από το πενιχρό μας εισόδημα, γιατί λυπόμαστε πραγματικά τον φουκαρά τον μικροεπαγγελματία κτλ.  Πταίσμα, θα μου πείτε. Κι όμως, αν όλοι μαζί σταματούσαμε ταυτόχρονα αυτά τα μικρά πταίσματα, σε 10 χρόνια ξέρετε πόσα λεφτά θα είχαν μαζευτεί ;

Η κλοπή που ονομάζεται φοροδιαφυγή στην Ελλάδα είναι τόσο βαθιά ριζωμένη στο σύστημα και τη νοοτροπία μας που δημιουργεί έναν αέναο φαύλο κύκλο. «Φταίει το σύστημα» λοιπόν, τόσο κλισέ αλλά τόσο αληθινό.

Είναι καιρός όμως να σπάσουμε αυτόν τον φαύλο κύκλο, να φτιάξουμε ένα νέο σύστημα. Να  απαιτήσουμε από την εξουσία να ασκήσει τη δύναμή της απέναντι στη μεγάλη φοροδιαφυγή και τη διαφθορά των κρατικών υπαλλήλων- γιατί  μπορεί, απλά δεν θέλει. Αλλά ΠΡΩΤΑ ΑΠ΄ΟΛΑ πρέπει να απαιτήσουμε  από τους ίδιους μας τους εαυτούς να αναλάβουν την ευθύνη για τα έστω και μικρά παραπτώματά τους, έστω κι αν «φταίει το σύστημα». Να αποκτήσουμε ουσιαστική συνείδηση του τι σημαίνει φόρος και τι φοροδιαφυγή. Και να αποφασίσουμε να αλλάξουμε.

Διότι η μοναδική πραγματική δύναμη του λαού, αυτή που αλλάζει τις δομές  και την εξουσία, είναι αυτή που εκλύεται όταν ο ίδιος ο λαός αλλάζει.

Πολύ φοβάμαι όμως ότι η δύναμη στις πλατείες δεν είναι αλλαγής, αλλά απελπισμένης προσπάθειας διατήρησης της αδράνειας, του status quo. Αν είναι έτσι και οι 300 της Βουλής να φύγουν, οι καινούργιοι 300 που θα έρθουν  στη θέση τους πάλι οι ίδιοι θα είναι.

 Υ.Γ. Και για να μην ξεχνιόμαστε.

Μετά από 30 χρόνια στην καρέκλα, δεν δικαιούστε δια να ομιλείτε κύριε Πάγκαλε, διότι όποιοι και να τα έφαγαν, τι κάνατε εσείς  που είχατε τη δύναμη της εξουσίας για να σταματήσετε τις μασέλες τους; Και πρώτα απ’ όλα τη δική σας μασέλα, αφού η χρήση του πρώτου πληθυντικού αποτελεί ευθεία ομολογία ότι κάτι φάγατε, πλην όμως αμελήσατε να μας διευκρινίσετε το ακριβώς τι.

Advertisements
This entry was posted in ΩΡΑΙΟΣ ΩΣ ALIEN and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

10 Responses to ΝΑ ΜΑΖΕΥΤΟΥΜΕ ΝΑ ΦΑΜΕ (Ένα ψάρι που το λέγανε Ελάντα)

  1. Ο/Η Ein Steppenwolf λέει:

    Ωραία όλ’ αυτά και λογικά. Γιατί λοιπόν ο κόσμος δεν τα κάνει; Ιδού η απορία.

    • Ο/Η alienellin λέει:

      Διότι έχουν διαβρωθεί οι κοινωνικές του αξίες. Κι αυτή είναι κι η απάντηση στην κατανόηση της ελληνικής πραγματικότητας, που λέγαμε πριν.

      • Ο/Η Ein Steppenwolf λέει:

        Υπήρξε λοιπόν κάποια εποχή (όταν οι κοινωνικές αξίες δεν είχαν ακόμη διαβρωθεί) χωρίς φοροδιαφυγή, ρουσφέτια και φακελάκια;

        Η δική μου απάντηση: όχι. Απόδειξη: βρίσκεται στα κείμενα του Ροΐδη. Γράφτηκαν πριν 100-150 χρόνια κι είναι σα να γράφτηκαν χτες.

      • Ο/Η alienellin λέει:

        Αυτή τη φριχτή υποψία είχα κι εγώ ΄Λύκε , αλλά δεν την διατύπωνα από τακτ!
        Πολλοί λένε ότι σέρνουμε την πολιτική κληρονομιά του Βυζαντίου με τις δολοπλοκίες κλπ.
        Πάντως υποτίθεται ότι σε προσωπικό επίπεδο οι άνθρωποι παλιά είχαν και κάνα δυο αξίες που δεν σχετίζονταν με το συμφέρον και τα λεφτά, ας πούμε. Πραγματικά δεν ξέρω, εγώ έτσι τα γνώρισα. Αυτό που γνώρισα όμως είναι τους πολιτικούς να καλλιεργούν συστηματικά τα χειρότερα ένστικτα του Έλληνα, ειδικά αφού έβαλαν στο χέρι, εκτός από τα δάνεια, και τα κοινοτικά κονδύλια. Κάποτε η χώρα είχε παραγωγικό ιστό. Διάβαζα, για παράδειγμα, ένα λεύκωμα για την παλιά βιομηχανική ζώνη του Πειραιά και μόνο που δεν έβαλα τα κλάματα! Που πήγαν όλες αυτές οι παραγωγικές μονάδες, όλες οι θέσεις εργασίας, όλες οι εξαγωγές;

  2. Ο/Η Ein Steppenwolf λέει:

    Αυτή τη φριχτή υποψία είχα κι εγώ ΄Λύκε , αλλά δεν την διατύπωνα από τακτ!

    Αφού λοιπόν αυτό το φαντασιακό παρελθόν, το απαλλαγμένο απ’ τα γνωστά κουσούρια, δεν υπήρξε ποτέ, δεν γνωρίζουμε τα αίτια της κακοδαιμονίας μας. Συνεπώς δεν ξέρουμε και πώς να διορθώσουμε την κατάσταση.

    Πράγματι, ο Στέλιος Ράμφος ανάγει το πρόβλημα στο ύστερο Βυζάντιο, αν και όχι στις πολιτικές δολοπλοκίες του.

    Πάντως υποτίθεται ότι σε προσωπικό επίπεδο οι άνθρωποι παλιά είχαν και κάνα δυο αξίες που δεν σχετίζονταν με το συμφέρον και τα λεφτά, ας πούμε.

    Πιθανόν. Αλλά και σήμερα υπάρχουν τέτοιες αξίες, οι οποίες μάλιστα δεν υπήρχαν παλιότερα. Σκέψου π.χ. τη δράση των μη κυβερνητικών οργανώσεων.

    • Ο/Η alienellin λέει:

      Κοίτα παλιά υπήρχε σίγουρα η αξία της εργασίας, η οποία, πάλι με τη βοήθεια δανειακών και κοινοτικών κονδυλίων διαβρώθηκε. (Όπως επίσης βέβαια και με το όνειρο του εύκολου πλουτισμού, λέγε με φούσκα, χρηματιστήριο, μπουζούκι, λάιφστάιλ κτλ.)
      Όταν ήμουν νέα, όποιος είχε όνειρα επαγγελματικά, αυτά δεν συμπεριλάμβαναν μια θέση στο δημόσιο. Όσο περνούσαν τα χρόνια, μου έκανε κατάπληξη το πόσοι νέοι ονειρευόντουσαν ακριβώς αυτό: μια θεσούλα για να κάααθονται.
      Μετά από μια πενταετία στον ελληνικό ιδιωτικό τομέα βέβαια, κι εγώ άρχισα να ονειρεύομαι (αν και κρυφά, με ντροπή) μια θέση στο δημόσιο. ‘Όχι για ν α κάααθομαι, αλλά για να μπορώ να εργάζομαι με αξιοπρέπεια. Και δεν εννοώ τις ώρες εργασίας, αλλά τις συνθήκες. Αν δεν έχεις μέσο να χωθείς σε μια μεγάλη εταιρία (που κι αυτές είναι λίγες), είσαι χαμένος στον ιδιωτικό τομέα. Χαμένος από χέρι, πίστεψέ με. Ο ιδιωτικός τομέας είναι εν πολλοίς απολύτως ανεξέλεγκτος, πράγμα που ενισχύει το ‘όνειρο θεσούλας στο Δημόσιο’. Γι αυτό και όλα αυτά που λέγονται στις διαπραγματεύσεις για ελαστική εργασία, απλήρωτες υπερωρίες και ανασφάλιστους τα ακούω και λίγο βερεσέ.
      Το θέμα τέλος πάντων είναι η ΕΛΛΕΙΨΗ κοινωνικών αξιών, ας επικεντρωθούμε σ’ αυτό και το πως μπορεί να επαναφερθούν. Παιδεία, κίνητρα, ένα θαύμα, μια πτώχευση, τελικά;
      Πάντως η αξία της εργασίας είναι θεμελιώδης για τον άνθρωπο και δεν έχει να κάνει με το αντικείμενο εργασίας. Τόσα χρόνια έχω δει κι αν έχω δει, με ακατανόητο για τα σημερινά ελληνικά δεδομένα το εξής παράδειγμα: Έχω δει άνθρωπο να καμαρώνει και να χαίρεται, με αυτή τη λάμψη που σου δίνει το “a job well done”, για το ότι καθάρισε καλά μια κοινόχρηστη τουαλέτα. Αυτό είναι λοιπόν η κύρια αξία που λείπει. Πως περάσαμε από το «μη βροντοχτυπάς τις χάντρες» στο «όποιος τις βροντοχτυπήσει πιο πολύ είναι πιο μάγκας»

      • Ο/Η Ein Steppenwolf λέει:

        Κοίτα παλιά υπήρχε σίγουρα η αξία της εργασίας, η οποία, πάλι με τη βοήθεια δανειακών και κοινοτικών κονδυλίων διαβρώθηκε.

        Όταν ήμουν νέα, όποιος είχε όνειρα επαγγελματικά, αυτά δεν συμπεριλάμβαναν μια θέση στο δημόσιο. Όσο περνούσαν τα χρόνια, μου έκανε κατάπληξη το πόσοι νέοι ονειρευόντουσαν ακριβώς αυτό: μια θεσούλα για να κάααθονται.

        Πολύ σωστά! Και παλιά ο κόσμος ήθελε ν’ αργομισθεί στο Δημόσιο, αλλά δεν έφταναν οι φόροι, τα δάνεια και οι επιδοτήσεις για να συντηρούν μεγάλους αριθμούς αργόσχολων. Αυτό το επίπεδο «ανάπτυξης» το φτάσαμε της δεκαετία του ’80.

        Φαντάζομαι, όμως, ότι τα επαγγελματικά όνειρα ανέκαθεν αφορούσαν κάποιο ελεύθερο επάγγελμα και τις τεράστιες δυνατότητες φοροδιαφυγής που συνεπάγεται αυτή η επιλογή.

        Το θέμα τέλος πάντων είναι η ΕΛΛΕΙΨΗ κοινωνικών αξιών, ας επικεντρωθούμε σ’ αυτό και το πως μπορεί να επαναφερθούν.

        Άντε πάλι αυτό το «επαναφερθούν», λες και υπήρχαν ποτέ! Διάβασε την αναφορά του Ροΐδη ως εφόρου της Εθνικής βιβλιοθήκης («Η ΕΘΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΕΝ ΕΤΕΙ 1880»). Από τις 40 σελίδες αντιγράφω μόνο δύο αποσπάσματα:

        Τοσοῦτον δὲ ἐρριζωμένη καὶ κοινὴ εἶναι ἡ ἰδέα ὅτι οὐδὲν ἄλλο ἔχει [ὁ ἔφορος] νὰ πράξῃ, εἰμὴ μόνον νὰ ὁμοφρονῇ, ὥστε προταθείσης ἄλλης ἰσοβάθμου θέσεως εἴς τινα τῶν ἡμετέρων προκατόχων, οὗτος ἀνενδοιάστως ἀπεκρίθη, ὅτι μόνην τὴν ἐφορείαν θέλει, διότι ἡ κατάστασις τῆς ὑγείας του δὲν συγχωρεῖ αὐτῷ νὰ ἐργασθῇ.

        Πρῶτον ἡμῶν ἔργον, ἅμα ἀνελάβομεν τὴν ἐφορείαν, ἡπῆρξε νὰ ζητήσωμεν τὴν εὐμενῶς παραχωρηθεῖσαν ἡμῖν παρὰ τοῦ ἁρμοδίου ὑπουργοῦ ἀπόλυσιν τέκνου ὑπουργικοῦ βουλευτοῦ μὴ τακτικῶς προσερχομένου. Τοῦτο ὅμως οὐδόλως ἐκώλυσεν ἀποτυχόντα τινὰ δήμαρχον, δὲν ἐνθυμούμεθα τίνος δήμου, νὰ προσέλθῃ εἰς ἡμᾶς τὴν ἐπιοῦσαν μετὰ βουλευτικῶν συστάσεων, ζητῶν νὰ κενωθῇ χάριν αὐτοῦ θέσις κατεχομένη ὑπὸ ἀρχαίου καὶ ἱκανωτάτου ὑπαλλήλου καὶ λέγων ἀνερυθριάστως ταῦτα: «Αὐτὸν τὸν διώρισεν ὁ Κουμουνδοῦρος· τώρα εἶναι ἡ σειρά μας ν’ ἀνοίξωμεν καὶ ἡμεῖς τὰ ‘μάτια, πρὸ πάντων ἐγώ, ὅστις ὑπηρέτησα μετὰ ζήλου τό κόμμα κατὰ τὰς τελευταίας ἐκλογάς». Εἰς τὸν κύριον τοῦτον, ὡς καὶ εἰς πᾶσαν ἄλλην τοιαύτην ἀπαίτησιν, ἀπεκρίθημεν στερεοτύπως, ὅτι οἱ κύριοι βουλευταὶ ἔχουσιν ἰδίαν βιβλιοθήκην καὶ εἰς ταύτην πολύ μᾶλλον ἢ εἰς τὴν Ἐθνικὴν ἀπόκειται νὰ περιθάλπῃ τῶν κυρίων βουλευτῶν τοὺς προστατευομένους καὶ ν’ ἀμείβῃ τὰς ἐκλογικὰς αὐτῶν ἐκδουλεύσεις, ἀφοῦ μάλιστα χορηγοῦσιν αὐτῇ ἐκ τοῦ προϋπολογισμοῦ ἑπταπλάσιον τοῦ παρεχομένου εἰς τὴν ἡμετέραν πρὸς ἀγορὰν βιβλίων ποσόν, ἑπταπλάσιον ἐπίσης πρὸς βιβλιοδεσίαν καὶ τριπλάσιον γραφικῶν ἐξόδων.

      • Ο/Η alienellin λέει:

        «Άντε πάλι αυτό το «επαναφερθούν», λες και υπήρχαν ποτέ!»
        Εγώ επιμένω ότι κάποιες από αυτές, όπως η αξία της εργασίας, ή η μόρφωση ως αυτοσκοπός για παράδειγμα, υπήρχαν. Εδώ που τα λέμε, πάντα υπάρχουν ΟΛΕΣ οι κοινωνικές αξίες, και τώρα υπάρχουν, σε κάποιο ποσοστό του πληθυσμού, το θέμα είναι πόσο μεγάλο είναι αυτό το ποσοστό. Το μέγεθος του ποσοστού είναι συνάρτηση κοινωνικών και πολιτικών παραγόντων και αυτοί μπορούν να αλλάξουν.

  3. Ο/Η Ein Steppenwolf λέει:

    Κάποτε η χώρα είχε παραγωγικό ιστό. Διάβαζα, για παράδειγμα, ένα λεύκωμα για την παλιά βιομηχανική ζώνη του Πειραιά και μόνο που δεν έβαλα τα κλάματα! Που πήγαν όλες αυτές οι παραγωγικές μονάδες, όλες οι θέσεις εργασίας, όλες οι εξαγωγές;

    Αποδήμησαν τα τελευταία τριάντα χρόνια.

  4. Ο/Η Ein Steppenwolf λέει:

    πάντα υπάρχουν ΟΛΕΣ οι κοινωνικές αξίες, και τώρα υπάρχουν, σε κάποιο ποσοστό του πληθυσμού, το θέμα είναι πόσο μεγάλο είναι αυτό το ποσοστό.

    Συμφωνώ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s