ΕΛΕΟΣ! ΛΥΠΗΘΕΙΤΕ ΚΑΙ ΤΙΣ ΚΑΗΜΕΝΕΣ ΤΙΣ ΡΕΓΚΕΣ!

Πόσο να μας κλάψουν κι αυτές πια; Απηύδησαν και μας αφιερώνουν εξαιρετικά:

Δεν πάμε καλά έτσι; Δεν πάμε καθόλου καλά. Ας το εξηγήσουμε και στην Τρόικα να καταλάβει: we are  for the herrings to cry us , nous sommes pour que les harengs nous pleurent. (Γερμανικα δεν ξέρω, αν και έχω μια φριχτή υποψία ότι σύντομα θα χρειαστεί να μάθω. Μπρρρρ!)

Την ώρα που η χώρα βρίσκεται στο χείλος της ολοκληρωτικής οικονομικής καταστροφής και της ανεξίτηλης ιστορικής ξεφτίλας, οι πολιτικοί πρωταγωνιστές της έχουν σύσσωμοι μεταφερθεί στα σανίδια φτηνής θεατρικής επιθεώρησης, ή λεπτοϋφασμένης ιλαροτραγωδίας (ανάλογα πως το βλέπει κανείς).

Το ΠΑΣΟΚ αδυνατεί να πάρει τα επώδυνα μέτρα που απαιτούνται, για να μην δυσαρεστήσει τους ψηφοφόρους και χάσει την εξουσία.

Η ΝΔ υπόσχεται ανέφικτα πράγματα που χαϊδεύουν αυτιά, για να προσελκύσει ψηφοφόρους και να πάρει την εξουσία.

Τα υπόλοιπα, μικρά κόμματα, λαϊκίζουν ασύστολα και μηχανεύονται όλους τους πιθανούς συνδυασμούς συνεργασίας τους προκειμένου να προσελκύσουν ψηφοφόρους και να συμμετάσχουν στην εξουσία.

(Εντοπίζω ένα μοτίβο, εσείς;)

ΩΔΗ ΣΕ ΜΙΑ ΚΑΡΕΚΛΑ (ΔΗΜΟΤΙΚΟ)

Ήσουνα νια και ξακουστή                                                                                                     Ήσουν γεροδεμένη                                                                                                                        Από οξιά ήσουν σκαλιστή                                                                                                            Και καλολαξεμένη 

Στα ξύλα σου τα ζηλευτά                                                                                                                   Και στα γερά ποδάρια                                                                                                               Έριχναν όσια κι ιερά                                                                                                                          Μιλιούνια παλικάρια

Το όνειρό  μου από παιδί                                                                                                          Ήταν  να  κατορθώσω                                                                                                                                                                             Στο κάθισμά σου το πλατύ                                                                                                              Τα οπίσθια ν’ απιθώσω

Σ’ έβλεπα σε καμάρωνα                                                                                                                  Σε καλολαχταρούσα                                                                                                                       Στον  ύπνο και στον ξύπνιο μου                                                                                                Εσένανε θωρούσα

Μέρα και νύχτα δούλευα                                                                                                             Χωρίς αρχή και μέση                                                                                                                          Μ’ έναν μονάχα μου σκοπό                                                                                                            Κάποτε να αξιωθώ                                                                                                                        Την υψηλή σου θέση

Έδωσα σπίτια και λεφτά                                                                                                            Έδωσα και τη γίδα                                                                                                                          Για τη δική σου αφεντιά                                                                                                           Έδωσα και πατρίδα

Μα σα στρογγυλοκάθισα                                                                                                          Στον απαλό σου πάτο                                                                                                                    Μια ζέστα σα να αισθάνθηκα                                                                                                Ερχόμενη από κάτω

Κοιτώ να δω                                                                                                                                   Και τι θωρώ:                                                                                                                                   Της κόλασης το άχτι                                                                                                                    Έκαψε την καρέκλα μου                                                                                                              Και έγιναν όλα στάχτη

Κι έμεινα με τη μπούρμπερη                                                                                                          Κι ας πούλησα για σένα                                                                                                                Τα κτήματα στο Ζούμπερι,                                                                                                          Στα Βούρλα τα Καμμένα

Και άντε και τώρα να εξηγώ                                                                                                          Σ’ αυτούς που το ζητάνε                                                                                                               Ότι για σε πτωχεύσαμε                                                                                                                    Κι όλα στραβά μας πάνε

Άτιμη τι μου έκανες                                                                                                                        Τη φτώχεια δεν αντέχω                                                                                                         Γύρισα και το νόμισμα                                                                                                                  Μα ούτε  δραχμούλες έχω

——————————————————————————————-

Ακολουθεί ευχάριστο μουσικό διάλειμμα μέχρι να μπει και ο υπόλοιπος  θίασος στη σκηνή

JULIE LONDON (Φωνάρα ΚΑΙ ντυμένη ρέγκα για την περίσταση)– CRY ME A RIVER

http://www.youtube.com/watch?v=DXg6UB9Qk0o

Advertisements
This entry was posted in ΩΡΑΙΟΣ ΩΣ ALIEN, Uncategorized and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to ΕΛΕΟΣ! ΛΥΠΗΘΕΙΤΕ ΚΑΙ ΤΙΣ ΚΑΗΜΕΝΕΣ ΤΙΣ ΡΕΓΚΕΣ!

  1. Ο/Η tomoly λέει:

    Στα «ψηλά» σου είσαι! Ωραίο, εύστοχο, περιεκτικό, περιγραφικό, λυρικό και λιτό.
    Έτσι, ακριβώς, και, δυστυχώς, είναι.
    Καλό …ακριβόπωρο!

    Τα λέμε…
    ΓΕΙΑ + ΧΑΡΑ!

    • Ο/Η alienellin λέει:

      Να σαι καλά! Για μια ακόμη φορά σ’ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.
      Και σε σένα συγχαρητήρια για το μώλυ keep up the good work.Να σου πω κιόλας ότι τους τελευταίους μήνες όλα τα μεγάλα γεγονότα από το μώλυ τα μαθαίνω πρώτα. Είπαμε, όσο έχουμε και το ίντερνετ κάπως τα κουτσοβολεύουμε…..
      Καλή μας νύχτα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s