ΠΟΤΕ ΘΑ ΦΥΓΕΙ ΤΟ ΤΣΙΡΚΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΗ;

«Είναι και πολλοί ανταποκριτές από ξένα κανάλια», εξήγησε η ρεπόρτερ το πρωτοφανές πατείς – με – πατώ – σε γύρω από τον πρωθυπουργό – μαγική εικόνα κατά την έξοδό του από το προεδρικό μέγαρο. Καθώς έβλεπα το μπουλούκι να συνωστίζεται, να στοιβάζεται και να κλωτσοπατιέται, κούνησα το κεφάλι με κατανόηση. Για έναν ξένο οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών είναι περίπου ότι και μια ατραξιόν σε παλιό τσίρκο. Τους νοιώθω απόλυτα. Τα γεγονότα είναι πέραν από κάθε φαντασία μου. Μια σουρεαλιστική τραγική φαρσοκωμωδία που ξεκίνησε με το δημοψήφισμα – ηλεκτροσόκ, συνεχίστηκε με την εθνική ταπείνωση στις Κάννες, κορυφώθηκε με τη διαδικασία ψήφου εμπιστοσύνης sci fi, κατά την οποία (συ)ζητήθηκε η επικύρωση μιας κυβέρνησης προκειμένου αυτή να διαλυθεί (!) και ξεφούσκωσε με τη θλιβερή συνειδητοποίηση ότι ακόμη και αυτή την ύστατη στιγμή, οι πολιτικοί μας δείχνουν πολύ κατώτεροι απ’ όσον απαιτούν οι περιστάσεις.

Ο ένας δείχνει υποτίθεται καλή θέληση αλλά με την πρώτη στραβή αποσύρει τα στελέχη του από τη βουλή, ο άλλος ζητά συναίνεση από την αντιπολίτευση βρίζοντάς την και κλαψουρίζοντας για τον οσιομάρτυρα εαυτό του. Ο ένας αφήνει το θυμικό του να τον κυριεύσει αρνούμενος κάθε συνεργασία. Ο άλλος δίνει έναν λόγο ήξεις – αφήξεις κι ενώ η μισή κοινοβουλευτική του ομάδα ήθελε να πει ξεκάθαρα ότι αυτός θα παραιτηθεί, τον ψηφίζουν anyway, από δειλία και μικροπολιτική σκοπιμότητα. Ο ένας ελπίζει να κάνει τρίπλα και να μείνει στην καρέκλα κι ο άλλος φοβάται πως αν μείνει 4 μήνες στη συγκυβέρνηση θα χρεωθεί δυσάρεστες αποφάσεις και θα χάσει ψηφαλάκια. Υπάρχει και κάποιος που κάνει απελπισμένες εκκλήσεις συναίνεσης εν μέσω ύβρεων – λογοπαιγνίων γυμνασιόπαιδων της δεκαετίας του 30 και κάποιοι άλλοι που δηλώνουν ευθαρσώς ότι θέλουν να φύγουμε από την Ευρώπη συμπούρμπουλοι και να μείνουμε «καραβάκι στο Αιγαίο», μόνοι μας απέναντι σε οικονομικά μεγαθήρια και νότια – ανατολικά κράτη αμφιβόλου πολιτικής σταθερότητας.

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, τα δυο παιδάκια κάνουν σιγά – σιγά ναζάκια, δειλά βηματάκια ο ένας προς τον άλλον, σαν μπόμπιρες που «έκοψαν» και τώρα μετανιώνουν, δυστυχώς μόνο μετά από τα μαλώματα της μαμάς – ξένου τύπου και του μπαμπά – Τρόικα.

Άντε βρε Γιωργάκη, παραιτήσου βρε να ησυχάσουμε, άντε βρε τζιέρι μου αφού δεν σε πάει. Παραιτήσου και δώσε ένα φιλάκι στον Αντωνάκη. Κι εσύ βρε Αντωνάκη, δώσε ένα φιλάκι στον Γιωργάκη και κάτσε 4 μήνες στη μεταβατική, άντε καλό μου, τι είναι τέσσερις μήνες βρε, μέχρι να πεις «συνεργαστείτε που να μη χέσω, όλοι μαζί για έναν κοινό σκοπό, η πατρίδα σας είναι βρε που να σας κρασάρει το ipad» έχουν περάσει.

Μετά από όλα αυτά έχω κυριευτεί από ενός είδους απάθεια. Κάθομαι και βλέπω χωρίς να ελπίζω και χωρίς να περιμένω τίποτα. Αισθάνομαι μόνο μια απέραντη κούραση και μια επιτακτική ανάγκη να διακτινιστώ στο Περού. Ή στη ζούγκλα του Αμαζονίου, ή καλύτερα απ’ όλα, πίσω στον πλανήτη μου. Να πατήσω ένα κουμπί και να βρεθώ πολύ – πολύ μακριά από εδώ. Τα γεγονότα με ξεπερνάνε. Ο alien σηκώνει τα χέρια ψηλά.

Advertisements
This entry was posted in ΩΡΑΙΟΣ ΩΣ ALIEN and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s