DON’T GO WEST

Young man (or old biddy).

Καλοκαίρι. Πολλά, πολλά καλοκαίρια πριν, τότε που ήμουνα μικρό και φρεσκοπροσγειωμένο. Το τοπίο κλασικά ελληνικό, ειδυλλιακό κι απέριττο: ήλιος ντάλα, ένα τραπεζάκι, δυο καρέκλες, δίπλα στη θάλασσα. Ο φίλος μου νέος, ωραίος,  έξυπνος, μορφωμένος, μόλις έκλεινε ένα χρόνο εργασιακής ζωής. Θυμάμαι, σαν να ‘ναι τώρα το κουρασμένο βλέμμα του πάνω από το καλαμάκι του πατροπαράδοτου φραπέ όταν μου δήλωσε με απόλυτη σιγουριά: «η Ελλάδα είναι καλή μόνο για διακοπές».

Στα χρόνια που ακολούθησαν ο φίλος το ‘πε και το ‘κανε: ξενιτεύτηκε στη δυτική Ευρώπη όπου δούλεψε για χρόνια. Κάποια στιγμή, γύρισε στην Αθήνα Αλλά όχι για πολύ. Παντρεύτηκε Θεσσαλονικιά κι έκτοτε ζει κι εργάζεται εκεί.

Αν το σκεφτείς, είναι λογικό. Μεγαλειώδες στην απλή σοφία του. Η  Θεσσαλονίκη είναι ότι πιο κοντινό έχουν σε  μεταναστευτική επιλογή οι Αθηναίοι. Το καλύτερο πράγμα ένα τσακ πριν την εγκατάλειψη της χώρας. Μη βαράτε! Εννοώ ότι  η Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη πιο ανθρώπινη, πιο αισιόδοξη, πιο γλυκιά, που σε αντίθεση με μικρότερους δήμους με παρόμοια χαρακτηριστικά διαθέτει υποδομές, και σίγουρα έχει πολύ χώρο για ανάπτυξη, για νέες επιχειρήσεις, για καινοτόμες ιδέες. Με στρατηγική θέση «πάτημα» προς τη Βόρεια Ευρώπη, θα μπορούσε άνετα να γίνει θερμοκήπιο νέων μυαλών και δραστηριοτήτων. Και όλα αυτά χωρίς να χρειαστεί να στερηθείς τον ήλιο, τον φίλο, το τραπεζάκι, τις δυο καρέκλες, τη θάλασσα και τον φραπέ.

Ίσως τα ίδια να ισχύον και για τις άλλες μεγάλες πόλεις της Ελλάδας, δεν ξέρω, δεν τις έχω ζήσει.

Θεωρητικά, ιδεατά, τώρα θα ήταν  η ώρα να επανδρωθεί ξανά ολόκληρη η επαρχία, τα ατελείωτα χωριά, κωμοπόλεις και κοινότητες που μαραζώνουν στην εγκατάλειψη. Όμως πως να συστήσεις σε μια οικογένεια , ας πούμε , να μετακομίσει σε ένα χωριό όπου ο πλησιέστερος γιατρός βρίσκεται δύσβατα χιλιόμετρα μακριά και όπου δεν υπάρχει σχολείο για τα παιδιά της;

Κανένας δεν πολυμιλάει για ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα που συντελέστηκαν και εξακολουθούν να συντελούνται στην μεταπολεμική Ελλάδα. Και όμως η αστυφιλία ευθύνεται σε μεγάλο μέρος ακόμα και για το σημερινό χάλι της ελληνικής οικονομίας. Ένα υδροκέφαλο τέρας έγινε η Ελλάδα, που πάσχει από φριχτές ημικρανίες και κατεβάζει ασυνάρτητες, απελπισμένες ιδέες. Παραμελεί το υπόλοιπο σώμα, το αφήνει στην τύχη του, να αρρωσταίνει και να εξασθενεί.  Κι όσο περισσότερο παραμελείται κι ασθενεί το υπόλοιπο σώμα τόσο μεγαλώνει το κεφάλι , κι όσο περισσότερο μεγαλώνει το κεφάλι, τόσο δυναμώνουν οι ημικρανίες.

‘Ένας ακόμα φαύλος κύκλος λοιπόν, μια από τις πολλές λούμπες μέσα στις οποίες έχουμε πέσει ως έθνος και τρέχουμε λαχανιασμένοι σαν τα χαμστεράκια στη ρόδα μας. Άλλη μια ατσάλινη δίνη που θα πρέπει να βρούμε τρόπο να σπάσουμε.

Αλλά πως; Πως θα αποκατασταθεί η κυκλοφορία του αίματος στο σώμα, πως θα  ανοίξουν οι αρτηρίες για να διοχετευτεί η ζωογόνος ουσία  από κορυφής μέχρις ονύχων; Πως θα μετακινηθεί παλμός, πως θα μεταγγιστεί δραστηριότητα σε άλλα σημεία της χώρας, όταν μέσα στην ίδια την Αττική, φέρ’ ειπείν, οι υπάλληλοι μεγάλου υπουργείου αρνούνται πεισματικά να μεταφερθούν από το κέντρο στα βόρεια προάστια;  

Στις περισσότερες Ευρωπαϊκές χώρες,  αλλά ακόμα και στις ΗΠΑ όπου οι αποστάσεις μεταξύ πόλεων είναι εξωφρενικές, οι πολίτες είναι κάτι παραπάνω από  πρόθυμοι να μετοικήσουν εντός συνόρων για σπουδές, γάμο, δουλειά ή ακόμα και απλώς για αλλαγή. Η εσωτερική κινητικότητα του πληθυσμού δηλαδή είναι μεγάλη, ευκόλως εννοούμενη και δεδομένη. Εδώ αν έχεις επιχείρηση στην Εύβοια, π.χ. δεν βρίσκεις άνθρωπο από την Αθήνα να τη στελεχώσει.

Για άλλη μια φορά αποδεικνυόμαστε ως λαός κολλημένοι, αυτή τη φορά όμως και κυριολεκτικά.

Ίσως όμως αν το δίλημμα είναι «Τυμφρηστός ή τίποτα» να αναγκαστείς να  ανέβεις το βουνό θες  δε θες.

Ίσως πάλι, αν αναγκαστούν να πάνε πρώτα οι δύο νευραλγικές ειδικότητες του γιατρού κι του εκπαιδευτικού, μετά να μπορέσουν πιο εύκολα να πάνε κι άλλοι να εγκατασταθούν. Ως γνωστόν, τα δύο αυτά είδη επαγγελματιών αποτελούν χαρακτηριστικότατο παράδειγμα Ελλήνων που αποφεύγουν την επαρχία όπως ο διάολος το λιβάνι, πράγμα που – εκτός από δομικά καταστροφικό, αφού στερεί από την περιφέρεια  τις δυο θεμελιώδεις υποδομές μιας κοινωνίας – προσωπικά πιστεύω ότι και αντιτίθεται προς την ίδια την ουσία του λειτουργήματος που υποτίθεται ότι τάχτηκαν να υπηρετήσουν. Γιατί αν ο σκοπός σου δεν είναι να μεταγγίσεις γνώσεις / να ιάσεις αυτούς που σε έχουν περισσότερο ανάγκη –δηλαδή τους ανθρώπους της επαρχίας- τότε τι σκ__ έγινες εκπαιδευτικός / γιατρός in the first place. (Την ξέρω την απάντηση, ρητορικό ήταν το ερώτημα.)

Ίσως η αποκέντρωση να διευκολυνθεί με την εγκατάσταση υποδομών, ίσως όμως και πρώτα να γεμίσει η επαρχία με κόσμο και μετά να ακολουθήσουν –αναγκαστικά, νομοτελειακά- οι υποδομές. Η Ελλάδα είναι ένας τεράστιος, ανεκμετάλλευτος παραγωγικός πλούτος, πάνω στον οποίο καθόμαστε κι αγναντεύουμε το Δημόσιο και τις εισαγωγές, Ίσως αν το κράτος απάλλασσε από τους φόρους επιχειρήσεις και τους παρείχε διάφορες διευκολύνσεις (κίνητρα περιφερειακής ανάπτυξης λέγονται αυτά by the way, elementary my dear Troika et all) εφόσον εδραίωναν δραστηριότητα στην περιφέρεια, να δημιουργούνταν χιλιάδες θέσεις εργασίας σε τόπους μακριά από τα μεγάλα αστικά κέντρα.

Όμως  πέρα από το τι μπορεί να κάνει το κράτος, να κοιτάξουμε τι μπορεί να κάνουμε κι εμείς (εξάλλου ως γνωστόν: ‘αν περιμέναμε απ’ το κράτος…’). Ας βάλουμε το κεφάλι  μας κάτω, να εντοπίσουμε τις ευκαιρίες που υπάρχουν κρυμμένες διάσπαρτες σε όλη τη χώρα και  να κοιτάξουμε πως μπορούμε να τις εκμεταλλευτούμε. Διότι μπορούμε να μετακομίσουμε και χωρίς θεμελιωμένη δουλειά. Μπορεί πάλι η μετακόμιση να συνοδεύεται και από αλλαγή  αντικειμένου δουλειάς.  Τα ασφαλή και δεδομένα τελείωσαν.

Ανάλογα με τις υλικές και προσωπικές  δυνατότητές του, ο καθένας μπορεί να δημιουργήσει μόνος του  δουλειές εκεί που υπάρχει η ζήτηση ή / και οι πόροι. Κάποιος μπορεί να ανοίξει ένα κατάστημα, μια σχολή χορού, να διδάξει ξένες γλώσσες, να καλλιεργήσει το χωράφι του παππού ή να το κάνει εκτροφείο σαλιγκαριών, να μετατρέψει τη ντόπια χλωρίδα σε παγκόσμια πατενταρισμένες πομάδες για το έκζεμα  και την παλιά αποθήκη σε διεθνή σχολή για  κλόουν,  να αρχίσει μια ζωή από το μηδέν, χωρίς μονιμότητες αλλά με πολλές προοπτικές. Πολυμήχανος κανείς;

Αν δεν έχεις δουλειά και σκέφτεσαι να φύγεις, κοίτα πρώτα ενός συνόρων. Εντός συνόρων θα μπορέσεις να κρατήσεις πιο κοντά σου  αυτούς και αυτά που αγαπάς σ’ αυτόν τον τόπο. Ο συγγενής, η γλώσσα, το φαγητό, οι καλές συμπεριφορές θα παραμείνουν. Όμως ταυτόχρονα θα παραμείνουν και κακές συμπεριφορές και το σίγουρο είναι ότι το νεοελληνικό πλέγμα νοοτροπιών και συνηθειών θα σε ακολουθήσει όπου κι αν πας σ’ αυτή τη χώρα. Όπου κι αν πας δεν θα ξεφύγεις από το ευρύτερο «σύστημα» που έχεις μισήσει. Ίσως όμως, ίσως λέω, με το να μεταναστεύσεις εσωτερικά  να συμβάλλεις στην καταπολέμηση αυτού του συστήματος.

Η αποδόμηση του συστήματος που μας καταστρέφει είναι ένας τιτάνιος αγώνας για τον οποίο απιατείται να ισχύουν ταυτόχρονα δύο συνθήκες: πρώτον, η αγάπη προς την πατρίδα και δεύτερον το κουράγιο κι η αντοχή.  ‘Όποιος επιλέξει να ξενιτευτεί (και εννοώ στο εξωτερικό της χώρας), μπορεί να αγαπάει την πατρίδα του βέβαια, αλλά να μην έχει (πια) τη δύναμη να την πολεμήσει.  ‘Όμως όποιος λέει ότι αγαπάει την Ελλάδα, ας μετρήσει πρώτα τις αντοχές του προτού την εγκαταλείψει. Ίσως μένοντας εδώ να μπορέσει να αλλάξει όλα αυτά που τον σπρώχνουν  μακριά της.

Το σίγουρο είναι, πως όποιος λέει ότι αγαπάει την Ελλάδα,  ήρθε η ώρα να τη δει ως κάτι παραπάνω από τον εαυτό του και το σπίτι του. Πρώτον. Και δεύτερον ως κάτι παραπάνω από την πόλη του. Ήρθε η ώρα να δει την επαρχία ως κάτι παραπάνω από μια παραθεριστική επιλογή. Διότι  τώρα χρειάζονται μεγάλες αποφάσεις, τώρα χρειάζεται  να σηκώσουμε τα μανίκια. Το ερώτημα είναι  να τα σηκώσουμε  στην Άνω Ποταμιά ή στο Ανόβερο ; Στη Λοζάννη ή στην  Κοζάνη;

Τυμφρηστός ή Τιμπουκτού;

Δίλημμα ε; Για αρχή σταμάτα να προσπερνάς τις αγγελίες για Πάτρα και Θεσσαλονίκη. Όταν θα πέσει η πραγματική πείνα δεν θα υπάρχουν ούτε αυτές.

Advertisements
This entry was posted in ΩΡΑΙΟΣ ΩΣ ALIEN and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

8 Responses to DON’T GO WEST

  1. Ο/Η Ein Steppenwolf λέει:

    Αν δεν έχεις δουλειά και σκέφτεσαι να φύγεις, κοίτα πρώτα ενός συνόρων. Εντός συνόρων θα μπορέσεις να κρατήσεις πιο κοντά σου αυτούς και αυτά που αγαπάς σ’ αυτόν τον τόπο.

    ‘Όποιος επιλέξει να ξενιτευτεί (και εννοώ στο εξωτερικό της χώρας), μπορεί να αγαπάει την πατρίδα του βέβαια, αλλά να μην έχει (πια) τη δύναμη να την πολεμήσει. ‘Όμως όποιος λέει ότι αγαπάει την Ελλάδα, ας μετρήσει πρώτα τις αντοχές του προτού την εγκαταλείψει. Ίσως μένοντας εδώ να μπορέσει να αλλάξει όλα αυτά που τον σπρώχνουν μακριά της.

    Σοφά λόγια! Μπράβο!

    • Ο/Η alienellin λέει:

      Ευχαριστώ πολύ, αλλά υπερβάλλεις. Μια σκέψη είναι, από τις πολλές που περνάνε. Μπορεί άραγε να αναμορφωθεί η Ελλάδα με τον τρόπο που περιγράφω; Ή μήπως πρόκειται περί ενός απλού ουτοπικού ονείρου θερινής νυκτός; Γι αυτό βάζω και το ΄’ισως’.

      • Ο/Η Ein Steppenwolf λέει:

        Δυστυχώς είτε στην Αθήνα είτε στην επαρχία ανοίξεις επιχείρηση, το ίδιο γραφειοκρατικό και νομοθετικό χάος θ’ αντιμετωπίσεις. Κατά τα άλλα, η επαρχία δεν έχει αξιοποιηθεί όσο μπορεί, που σημαίνει ότι οι δυνατότητες είναι μεγάλες.

  2. Ο/Η alienellin λέει:

    Άμα είναι να παλέψεις το σύστημα, καλύτερα να το παλέψεις εκεί που βρίσκονται οι μεγαλύτερες προοπτικές. Από πριν την κρίση γνωρίζω ανθρώπους που αξιοποίησαν την επαρχία και έζησαν αυτοί καλά κλπ.
    Ένα παράδειγμα μόνο σου αναφέρω : Σε χωριό με πληθυσμό λίγες χιλιάδες κατοίκους (δεν λέω όνομα για ευνόητους λόγους) όπου νομίζεις ότι ο χρόνος σταμάτησε 40 χρόνια πριν (και ο νόμος, μόνο και μόνο από τον απίστευτο αριθμό των χωρίς πινακίδες σαράβαλων που κυκλοφορούν αν κρίνεις), φαρμακοποιός με καταγωγή από αυτό είχε τη φαεινή ιδέα να ανοίξει το φαρμακείο του εκεί και κάνει χρυσές δουλειές. Μαζί με αυτόν χαίρονται και οι κάτοικοι αφού δεν αναγκάζονται πια να πηγαίνουν στην κοντινότερη πόλη για τα φάρμακά τους. Αν το παράδειγμά του ακολουθούσαν κι άλλοι επαγγελματίες ίσως το χωριό αυτό να ερχόταν 40 χρόνια μπροστά (δηλαδή στο 1965 στο οποίο βρίσκεται η Αθήνα :)). Όμως για να γίνει αυτό πρέπει να το έχουν πάρει απόφαση πως γι’ αρχή τουλάχιστον, θα πρέπει να ζήσουν σε δύσκολες συνθήκες. Γι αυτό λέω πως τελικά ίσως η επάνδρωση της επαρχίας να γίνει εξ ανάγκης.
    Πάντως οι φαρμακοποιοί αποτελούν ακραίο για τα σημερινά δεδομένα παράδειγμα, αφού φαίνεται ότι ως κατηγορία επαγγελματιών, κοιτάνε που υπάρχει φαρμακείο, για να ανοίξουν δυο σπίτια πιο κάτω και να ψωμολυσσάνε με ένα ψωροεισόδημα. Το ίδιο φαίνεται πως κάνουν και τα κομμωτήρια και τα ζαχαροπλαστεία. Αλλά όχι μόνο. Τελευταία πέρναγα από ένα εμπορικό κέντρο στην Αττική και είδα κολλητά (πόρτα- πόρτα) δυο διαφορετικά καταστήματα οπτικών! Και ναι ρώτησα, δεν έχουν καμία σχέση το ένα με το άλλο. Είναι μια από τις sui generis παθογένειες της ελληνικής Οικονομίας που δεν νομίζω να μπορεί εύκολα να αντιληφθεί ένας ξένος.

    • Ο/Η Ein Steppenwolf λέει:

      Τα φαρμακεία είναι μέχρι στιγμής ειδική περίπτωση, διότι νόμοι του κράτους τούς εγγυώνται υψηλό ποσοστό κέρδους. Έχουμε δηλαδή να κάνουμε με νομοθετικά κατοχυρωμένη προστασία από ανταγωνισμό, γι’ αυτό και υπάρχουν ίσως τα δεκαπλάσια φαρμακεία απ’ όσα χρειάζεται η Ελλάδα. Αν καταργηθεί ο νόμος με το ποσοστό κέρδους 35% και οι τιμές απελευθερωθούν, τότε τα περισσότερα φαρμακεία θα κλείσουν ως άχρηστα και οι κάτοχοί τους θ’ αναγκαστούν, ελπίζω, να στραφούν προς κάποιο κοινωνικά χρήσιμο επάγγελμα. Θα μείνουν λίγα, μεγάλα φαρμακεία, με μεγάλα κέρδη (παρά το μικρό ποσοστό κέρδους) και μεγάλες, αυτοματοποιημένες αποθήκες (επιλέγεις το φάρμακο στη βάση δεδομένων του υπολογιστή κι ένα ρομποτικό χέρι το βρίσκει στην αποθήκη και το ρίχνει αυτόματα σε τσουλήθρα, πάνω στην οποία κυλά μέχρι το ταμείο, χωρίς ο υπάλληλος να χρειαστεί να πάει στην αποθήκη να το φέρει).

      • Ο/Η alienellin λέει:

        Πάντως, παρά τα μεγάλα ποσοστά, γνωρίζω πολλούς αθηναίους φαρμακοποιούς που ακόμα και πριν από την κρίση έβγαζαν με το ζόρι τα προς το ζην. Τώρα με την κρίση και τη δραματική πτώση των παραφαρμάκων και καλλυντικών, τα πράγματα είναι ακόμη πιο σκούρα. (Για να μη μιλήσουμε για τα χρωστούμενα από τα ταμεία).
        Ταυτόχρονα υπάρχουν μέρη στην επαρχία όπου χρειάζονται φαρμακεία και δεν υπάρχουν.
        Αρκεί μόνο να σου πω ότι στη γειτονιά μου έκλεισε φαρμακείο (μάλλον λόγω σύνταξης της φαρμακοποιού). ΕΚΛΕΙΣΕ, τα φαρμακεία ποτέ δεν έκλειναν, απλά πουλάγανε τον αέρα στον επόμενο.
        Κοίτα, ο έλλην φαρμακοποιός συμπεριφέρεται με τον αρτηριοσκληρωτικό τρόπο και τις παρωπίδες που κινείται όλο το σύστημα. Είναι δύσκολο να το καταλάβεις ως ‘Ελλην εξωτερικού, αλλά ο λόγος που το ένα φαρμακείο ανοίγει δίπλα στο άλλο είναι αποτέλεσμα των παρακάτω παραγόντων:
        – Σπούδασα φαρμακοποιός χωρίς να σκεφτώ ότι το επάγγελμα είναι κορεσμένο.
        – Στην Ελλάδα, το πτυχίο σου ταυτίζεται απόλυτα με το επάγγελμα που θα ακολουθήσεις στο μέλλον και σε δεσμεύει εφ όρου ζωής. Αντίθετα με την υπόλοιπη υφήλιο όπου μπορεί άνετα ένας τραπεζικός να έχει σπουδάσει φιλόλογος. Εντάξει, δεν μπορεί ένας φιλόλογος να γίνει γιατρός ή το ανάποδο, αλλά και οι δύο μπορούν να κάνουν καριέρα σε software development, ας πούμε Επίσης σε περίπτωση που θελήσεις να αλλάξεις επάγγελμα, ακόμα και απλή ειδικότητα μέσα στο ευρύτερο αντικείμενο, είναι αδύνατον. Believe me, I know. Μια ματιά στις αγγελίες θα σε πείσει. Μάλιστα τώρα με την κρίση όπου η ζήτηση εργασίας έχει σαφώς το πάνω χέρι, το επίπεδο της εξειδίκευσης που ζητάνε οι εργοδότες φτάνει μέχρι το «απαραίτητα προσόντα: 5,5 χρόνια εμπειρία σε on line πώληση στον τομέα των σταυροκατσάβιδων με κόκκινο χερούλι .» Αυτό συμβαίνει γιατί το on- the – job training είναι ανύπαρκτο, το οποίο συμβαίνει γιατί το Human Resources Management είναι ανύπαρκτο, το οποίο συμβαίνει για ένα κάρο λόγους που δεν είναι επί του παρόντος. (Πάντως ένας από αυτούς είναι ότι ο έλληνας εργοδότης έχει μείνει στην εποχή της γαλέρας, if you get my drift).
        – Θέλω να ανοίξω φαρμακείο, δηλαδή επιχείρηση, χωρίς να έχω ιδέα από επιχειρείν, και το χειρότερο, είμαι ο κλασσικός έλληνας ξερόλας και δεν έχω ανάγκη να συμβουλευτώ κανέναν ειδικό. Γι αυτό άλλωστε δεν έγινα επιχειρηματίας; Για να μην έχω από πάνω από το κεφάλι μου κανένα μαλ___(Κάπως έτσι η ελληνική Οικονομία γέμισε από μικρά καταστήματα που πουλάνε ένας στον άλλο). Ταυτόχρονα, με βολεύει η τάδε περιοχή γιατί π.χ. είναι δίπλα στο σπίτι μου, ή εκεί είχα όνειρο από μικρός να ανοίξω ή νομίζω ότι είναι η καλύτερη από οικονομικής άποψης. Ο Τάκης που γνωρίζει κάποιον που γνωρίζει κάποιον που είναι δεύτερος ξάδελφος του φαρμακοποιού που είναι ένα τετράγωνο πιο πάνω από εκεί που θέλω να ανοίξω εγώ, μου είπε ότι έχει χεστεί στο τάλαρο. Εγώ θα έρθω και θα του πάρω τη δουλειά. Πως ήταν παλιά όλες οι ίδιου τύπου επιχειρήσεις στη σειρά; Μόνο που τότε οι μετακινήσεις ήταν δύσκολες και ο πελάτης δεν μπορούσε να πηγαίνει από εδώ κι από εκεί.
        Κάπως έτσι σε κάθε περιοχή δουλεύουν καλά ένα ή δύο φαρμακεία (συνήθως τα παλαιότερα, elementary my dear Watson) και οι υπόλοιποι στο τσίμα-τσίμα.
        Τώρα λοιπόν που οι αδυσώπητες δυνάμεις τις αγοράς χτυπάνε στα μούτρα τους φαρμακοποιούς, αυτοί ωρύονται, αρνούμενοι πεισματικά να αποδεχτούν αυτό που κανένας Έλληνας δεν αποδέχεται,: το σύμπαν δεν γυρίζει γύρω σου και όχι, δεν μπορείς να φέρεις αυτό το σύμπαν στα μέτρα σου, τουλάχιστον όχι εσαεί. Ο χρόνος απλά έφερε αυτό που ήταν τόσο προβλέψιμο ότι θα φέρει and that is that.

  3. Ο/Η Ein Steppenwolf λέει:

    Το επιχειρηματικό «μοντέλο» των φαρμακοποιών το έχω δει και στη Γερμανία. Στο Βερολίνο έχουν ανοίξει τόσα γυράδικα, που ο ανταγωνισμός έχει ρίξει την τιμή του γύρου (döner) στο €1,30, ενώ αλλού κάνει €3. Είχα διαβάσει ότι στο Essen έχει οκτώ Afroshops για τρεις χιλιάδες Αφρικανούς.

    Οι κρίσεις έχουν το καλό ότι ξεχωρίζουν την ήρα απ’ το στάρι.

  4. Ο/Η Ein Steppenwolf λέει:

    Από την «Αναπαράσταση» του Θεόδωρου Αγγελόπουλου:

    Εμείς οι γέροι σιγά-σιγά θα πεθάνουμε κι έτσι τα χωριά θα ρημάξουν. Κι όταν τα χωριά θα ρημάξουν και στις πολιτείες καλά δε θα ‘ναι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s