ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ “SENSE OF ENTITLEMENT” THE LAUNDRY BASKET GOES TO…….

Ψηλός Φαλακρός!

 Εγώ αυτό το πράγμα δεν το καταλαβαίνω. Είναι τελείως έξω από τη λογική μου. Αδυνατώ να το κατανοήσω και αρνούμαι να το αποδεχτώ. Αρνούμαι να δεχτώ αυτή την φιλοσοφία και τις καταστάσεις που παράγει ως μέρος της πραγματικότητάς μου. Αρνούμαι να ζήσω με αυτόν τον τρόπο.

Το φαινόμενο λέγεται sense of entitlement, σε ελεύθερη μετάφραση αίσθημα δικαιοδοσίας.  Είναι ένα από τα βασικότερα χαρακτηριστικά των κατοίκων αυτού του πλανήτη και πρόκειται για την  αίσθηση του κληρονομικού δικαιώματος που έχουν πάνω στα πάντα. Κάθε φορά που έρχομαι αντιμέτωπος με μια εκδήλωση αυτού του φαινομένου αισθάνομαι τόσο άλιεν όσο σε καμία άλλη περίπτωση. Αντιδρώ έντονα, κι η διάθεσή μου χαλάει για ένα δωδεκάωρο τουλάχιστον, αν  και αναγνωρίζω την συχνότητα και τη μπαναλιτέ του σ’ αυτόν τον αφιλόξενο τόπο. Είπαμε, δεν το αποδέχομαι. Και ναι, η Ελλάδα είναι πολύ, μα πολύ αφιλόξενος τόπος.

Λένε πως από τον τρόπο που οδηγεί κάποιος μπορείς να καταλάβεις πολλά πράγματα. ‘Έχουν δίκιο. Το οδήγημα έχει ένα μαγικό τρόπο να συμπυκνώνει τη νοοτροπία του Έλληνα και να την εκφράζει σε χαρακτηριστικές συμπεριφορές , γι’ αυτό και τα μπουγαδοκόφινα απονέμονται συχνά πάνω σε τέσσερις τροχούς και στους οδηγούς τους.

Είναι βράδυ και έχω φτάσει στην είσοδο της πυλωτής της πολυκατοικίας μου. Επιτέλους θα μαζευτώ σπίτι μου. Φευ! Κάποιο αυτοκίνητο έχει προφανώς μπει ανάποδα στο μονόδρομο κι έχει χώσει τη μούρη του στην είσοδο. Οδηγός γιοκ. Drat! Έτσι όπως έχουν μονοδρομήσει τους δρόμους θα πρέπει να κάνω δύο χιλιόμετρα για να κάνω τον κύκλο και να ξαναβρεθώ μπροστά από την πολυκατοικία μου. Δεν έχει και να το χώσω και πουθενά στο πλάι για να περιμένω. Ευτυχώς πίσω μου δεν έχω άλλον (ακόμα). Κορνάρω. Το ξέρω, δεν πρέπει, αλλά when in Rome…Εξάλλου ήταν άδικο, κύριε Πρόεδρε, γι’ αυτό κόρναρα. Δις. Μια κοφτή, μια παρατεταμένη. Από την είσοδο της απέναντι πολυκατοικίας εμφανίζεται νέος, ψηλός, φαλακρός, μεσ’ τη μαύρη ζοχάδα, κάνοντας τη μοιραία κίνηση: κούνησε μια δυο φορές το ένα  χέρι του με απαξιωτικό και απηυδισμένο τρόπο, με μεγάλες κινήσεις, του «στιλ α παράτα μας, πως κάνεις έτσι  ρε παλιούφο», ξέρετε αυτές που είναι σαν να θέλεις να εξαφανίσεις τον άλλο από μπροστά σου. Ταυτόχρονα μου φωνάζει και διαμαρτύρεται: «δυο λεπτά μπήκε να χτυπήσει το κουδούνι, απλά, λογικά πράγματα, έχω υποχρέωση να περιμένω». Μπαίνει στο αυτοκίνητο να φύγει μουρμουρίζοντας, αλλά είπαμε, είχε κάνει τη μοιραία κίνηση. Λαμπάκια – on. All systems go!

Αλιενέλλην: Δεν κατάλαβα, μου κλείνεις την είσοδο και θα μου την πεις κι από πάνω;

Ψηλός Φαλακρός.: Δυο λεπτά να χτυπήσω το κουδούνι πήγα, τι έγινε; Πως κάνεις έτσι; ΑΑΑΟΥΟΥΟΥΜΠΛΟΥΜΠΛΟΥΜΠΛΟΥ (δεν τα θυμάμαι όλα. Με το αίμα στο κεφάλι είναι δύσκολο να θυμάσαι. Πάντως το νόημα ήταν: είναι απόλυτο λογικό ότι όταν εγώ, ο Ψηλός Φαλακρός ο Μέγας, της γνωστής οικογενείας, θελήσω να χτυπήσω ένα κουδούνι, να μπορώ να μπω ανάποδα στο μονόδρομο και να κλείσω την είσοδο γκαράζ. Έχω δικαίωμα, που μου το έδωσε ο Θεός αυτοπροσώπως κατά τη γέννησή μου, προκειμένου να κάνω αυτό που θέλω ΕΓΩ Ο ΨΗΛΟΣ ΦΑΛΑΚΡΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ, εκείνη την ώρα που το θέλω, να σε εμποδίσω από το να πας σπίτι σου.)

Αλιενέλλην: Θέλεις να φέρουμε την τροχαία να δούμε ποιος έχει δίκιο; Πας ανάποδα σε μονόδρομο, κλείνεις είσοδο γκαράζ και τολμάς και μιλάς; ΑΑΑΟΥΟΥΟΥΜΠΛΟΥΜΠΛΟΥΜΠΛΟΥ (Όχι, ούτε τα δικά μου θυμάμαι. Πάντως ήταν πολλών ντεσιμπέλ και στα πλαίσια του «δεν πιστεύω ούτε το θράσος σου, ούτε αυτό που μου συμβαίνει». Ταυτόχρονα το μυαλό μου παίρνει 100000 στροφές  το δευτερόλεπτο, προσπαθώντας να επεξεργαστεί το ακατανόητο: «και με έκλεισε και μου φωνάζει; Μήτσο, beam me up ΤΩΡΑ!)

Ψηλός Φαλακρός.: Άει από εκεί! Τι θες τώρα; Ένα κουδούνι χτυπήσαμε, θα σε φοβηθούμε κιόλας;

Αλιενέλλην: Γιατί θα σε φοβηθούμε εμείς;

(Στο μεταξύ έχουν μαζευτεί αυτοκίνητα πίσω μου. Αλλά δεν κορνάρουν. Σέβονται την ιερότητα της στιγμής.)

Ψηλός Φαλακρός. κάνοντας όπισθεν και ουρλιάζοντας: ΑΟΟΥΑΟΑΟΥ. Να μάθεις να σέβεσαι! (!!!!!!!!!;;;;;;;;;;;!!!!!!!!!!!!!;;;;;;;;;;;; )

Αλιενέλλην  (Στο σημείο αυτό το μυαλό μου έκανε ένα κλικ. Προκειμένου να εξηγήσω το ανεξήγητο αποφαίνομαι): Α, εντάξει, δεν πας καλά!

Ψηλός Φαλακρός φεύγει με την όπισθεν, χειρονομεί: ΑΑΟΥΟΥ  

Αλιενέλλην ακόμη πιο δυνατά: Περαστικά να ‘ναι εύχομαι!

Ψηλός Φαλακρός  παθαίνει παράκρουση και ουρλιάζει μέχρι ξεριζωμού των φωνητικών του χορδών: Κι εσύ! Καλό τρελοκομείο!

Αλιενέλλην: Το ποιος είναι τρελός φαίνεται!

Κι όμως, ο Ψηλός Φαλακρός δεν είναι τρελός. Μέσα του, κατά το δικό του σύστημα αξιών, έχει απόλυτο δίκιο. Και μάλιστα είναι χαρακτηριστική περίπτωση της οριοθέτησης που κάνει κάθε Έλληνας στο αίσθημα  δικαιοδοσίας που τον διακατέχει, προσδιορίζοντας σε προσωπικό επίπεδο τα επιτρεπτά όρια στη συμπεριφορά του. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, π.χ., ο Ψηλός Φαλακρός θεωρεί την ώρα που παίρνει να περπατήσεις μερικά μέτρα κα να χτυπήσεις ένα κουδούνι (τα ελαστικά κι απροσδιόριστα  αυτά «δυο λεπτά», όπως είπε)  ως ανεκτή κι επιτρεπτή για να μπλοκάρεις μια είσοδο. Αν ανέβαινε και πάνω να παραλάβει ένα δέμα, ας πούμε, τότε μπορεί και να μου έδινε και δίκιο. Ο συγκεκριμένος. Γιατί άλλος μπορεί με τα δικά του ηθικά μέτρα να χρέωνε ως αποδεκτό και το δέμα. Εκεί δηλαδή που στον πολιτισμένο κόσμο τα όρια είναι σαφή και κοινά για όλους (μονόδρομος = μία επιτρεπτή κατεύθυνση, είσοδος γκαράζ = νιέτ), εδώ είναι εντελώς ευέλικτα και προσωπικά. (Γιατί στην αντίθετη περίπτωση, το ελάχιστο που θα έκανε ο Ψηλός Φαλακρός ήταν να επιστρέψει με την ουρά στα σκέλια κι αν ήσουν και σούπερ τυχερός  -επιπέδου λότο- να ζητήσει  και συγνώμη και δεν θα έτρεχε και τίποτα, στην τελική, γιατί εμείς  τα άλιεν έχουμε κατανόηση.) Εξαρτώνται από το μέτρο που είναι καλλιεργημένο το προσωπικό ΕΓΩ του καθενός. Γιατί περί αυτού πρόκειται.

Οι γονείς; Το σχολείο; Οι πολιτικοί; Η άτιμη κενωνία;

e) All of the above.

Όλοι αυτοί καλλιεργούν στον Έλληνα από την ώρα που γεννιέται αυτό το τεράστιο υπερτροφικό ΕΓΩ που υπερισχύει εξ ορισμού και κατατροπώνει τα πάντα στο πέρασμά του. Αυτό το καταραμένο ΕΓΩ ούμπερ άλες, βάσει του οποίου η εξυπηρέτηση των προσωπικών θέλω δικαιούται να συνθλίβει κάθε έννοια κοινωνικού οφέλους. Μόνο που, μαντέψτε ποιοι άλλοι εκτός από τα κορόιδα ανήκουν σ’ αυτή την  κοινωνία; Μάλιστα, όοοολα αυτά τα ΕΓΩ, ΕΓΩ, ΕΓΩ, ναι κι εσύ Ψηλέ Φαλακρέ.

Μοιραία λοιπόν, ω ναρκισσιστικά θαύματα της φύσης, η ατομικιστική σας συμπεριφορά επιστρέφει στα μούτρα σας για να βουλιάξει κι εσάς μαζί με τα κορόιδα. Διότι αυτή την ατομικιστική συμπεριφορά πληρώνουμε τώρα. Αυτό το sense of entitlement, το ότι τα πάντα μου ανήκουν, έτσι, γιατί υπάρχω…..

Ο Ψηλός Φαλακρός ας πούμε, θυσιάζει το καλό τον άλλων για να κάνει αυτό που θέλει αυτός. Σε μια μικρή ομολογουμένως κλίμακα, αλλά αυτό κάνει. Σκεφτείτε πως μπορεί το δόγμα του  Ψηλού Φαλακρού «έχω αναφαίρετο δικαίωμα να κάνω δύο παρανομίες προκείμενου να χτυπήσω το κουδούνι» να  επεκταθεί και σε άλλες περιπτώσεις. Παραδείγματος χάρη : «έχω αναφαίρετο δικαίωμα να φοροδιαφύγω γιατί έτσι θα μπορέσω να πάρω το σκάφος που πάντα ήθελα».

Κάθε έλληνας πιστεύει ακράδαντα και επαναλαμβάνει ασταμάτητα στο κεφάλι του δόγματα που ξεκινούν από «έχω αναφαίρετο δικαίωμα να___». Η ολοκλήρωση αυτής της φράσης καλύπτει ένα ευρύτατο φάσμα ανθρώπινων δραστηριοτήτων. Από το «έχω αναφαίρετο δικαίωμα να φτύσω την τσίχλα μου στο πεζοδρόμιο», μέχρι  το «έχω αναφαίρετο δικαίωμα να έχω έναν σίγουρο και όσο το δυνατό μεγαλύτερο μηνιαίο μισθό ανεξάρτητα από το πότε ή πόσο δουλεύω» και τα «έχω αναφαίρετο δικαίωμα να αποδεχτώ αυτό το φακελάκι», «έχω αναφαίρετο δικαίωμα να βάλω το χέρι στο ξένο χρήμα».

Πίσω από όλα αυτά  κρύβεται πάντα και  μια δικαιολογία (αλίμονο). Η πιο συνηθισμένη- και η πιο καταραμένη γιατί διαιωνίζει την κατάσταση – είναι η «όλοι το κάνουν».

Ο πραγματικός λόγος είναι ένας όμως : ο εγωισμός. Ο ατομικισμός.

Ο κάθε άνθρωπος, έχει την δική του προσωπική ηθική. Αυτό ισχύει παγκόσμια, πανανθρώπινα. Εκεί που τελειώνει η ηθική του ενός αρχίζει του άλλου. Η οργάνωση του ανθρώπου σε κοινωνίες όμως  εναρμονίζει αυτές τις ηθικές σε κάποιον ελάχιστο κοινό παρανομαστή. Έτσι πρέπει, προκειμένου να ευημερεί η κοινωνία, διότι όταν  ευημερεί η κοινωνία ευημερεί και ο άνθρωπος.  Εμείς αυτό δεν το έχουμε καταλάβει και ο ελάχιστος κοινός παρονομαστής  μας έχει ισορροπήσει σε πολύ χαμηλότερο επίπεδο από αυτόν άλλων κοινωνιών.

Με αποτέλεσμα  η θλιβερή μειοψηφία των άλιεν να αισθάνεται ότι εκεί που αρχίζει η ηθική του Έλληνα, τελειώνει η δική του λογική.

Όμως εγώ αρνούμαι να ζήσω μέσα σ’ αυτή την παράνοια. Αρνούμαι να χαθώ μέσα στη ζώνη του ελληνόφωτος, γι αυτό και σου απονέμω αυτό το ωραιότατο laundry basket, φίλε Ψηλέ Φαλακρέ.

Χώσε το κεφάλι  μέσα, είσπνευσε βαθιά, μπας και συνέλθεις από την υστερική εγωπάθεια,  γιατί guess what, Ψηλέ Φαλακρέ μου, η κοινή λογική και ο νόμος έχουν από καιρού ιεραρχήσει τις ανάγκες μας και όχι, ΔΕΝ δικαιούσαι ούτε να προκαλέσεις ατύχημα, ούτε να εμποδίσεις τους κάτοικους μιας πολυκατοικίας να μπουν σπίτι τους επειδή εσύ βαρέθηκες να παρκάρεις και να περπατήσεις για να χτυπήσεις ένα κουδούνι.

Advertisements
This entry was posted in ΑΣΦΑΛΤΟΣ (ΛΕΜΕ ΤΩΡΑ), YOURAUNTSLAUNDRYBASKET.COM and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

6 Responses to ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ “SENSE OF ENTITLEMENT” THE LAUNDRY BASKET GOES TO…….

  1. Ο/Η Ein Steppenwolf λέει:

    Λένε πως από τον τρόπο που οδηγεί κάποιος μπορείς να καταλάβεις πολλά πράγματα. ‘Έχουν δίκιο. Το οδήγημα έχει ένα μαγικό τρόπο να συμπυκνώνει τη νοοτροπία του Έλληνα και να την εκφράζει σε χαρακτηριστικές συμπεριφορές

    Σωστά! Ρωτάω ξένους: «Θέλεις να καταλάβεις την ελληνική κοινωνία μέσα τριάντα δευτερόλεπτα καλύτερα κι από αν διάβαζες πέντε τόμους κοινωνιολογικών αναλύσεων;» Φυσικά απαντούν καταφατικά. Τότε τους δείχνω την περίφημη (και βραβευμένη) διαφήμιση του Γιώργου Λάνθιμου «Έλληνες στο Λονδίνο». Μετά την ξαναβλέπουμε και τους εξηγώ τις λεπτομέρειες.

  2. Ο/Η Ein Steppenwolf λέει:

    Εκεί δηλαδή που στον πολιτισμένο κόσμο τα όρια είναι σαφή και κοινά για όλους (μονόδρομος = μία επιτρεπτή κατεύθυνση, είσοδος γκαράζ = νιέτ), εδώ είναι εντελώς ευέλικτα και προσωπικά.

    Στο κόκκινο!

    Γιατί χρεοκοπήσαμε; Δεν έχετε παρά να δείτε πώς οδηγούμε στους δρόμους. Η απόλυτη αναρχία, ο εγωισμός, η περιφρόνηση για κάθε κανόνα. Τέσσερα κόκκινα φανάρια πέρασε ο Κίμων κι άλλα χίλια τέσσερα παραβιάζονται κάθε μέρα. Η πιο απτή απόδειξη ανομίας και ανορθολογισμού.

    Σκεφτείτε πως μπορεί το δόγμα του Ψηλού Φαλακρού «έχω αναφαίρετο δικαίωμα να κάνω δύο παρανομίες προκείμενου να χτυπήσω το κουδούνι» να επεκταθεί και σε άλλες περιπτώσεις. Παραδείγματος χάρη : «έχω αναφαίρετο δικαίωμα να φοροδιαφύγω γιατί έτσι θα μπορέσω να πάρω το σκάφος που πάντα ήθελα».
    Διάνα!

  3. Ο/Η alienellin λέει:

    Ωραίο το άρθρο του Δήμου, δεν το είχα δει.
    Είχα απονείμει ένα κοφίνι, κατά σύμπτωση πάλι σ’ έναν καραφλό (όχι δεν ήταν ο ίδιος!) κι εδώ https://alienellin.wordpress.com/2011/06/16/%cf%87%cf%81%cf%85%cf%83%ce%bf-laundry-basket/ Αλλά δεν ξέρω ρε συ Λύκε της Στέππας, κουράστηκα να οδηγώ σ’ αυτούς τους δρόμους («under the worst conditions possible!» όπως μου είπε κι ένας Άγγλος φίλος κάποτε). Θα άφηνα -και μάλλον κατά πως πάμε θα αναγκαστώ να αφήσω- το αυτοκίνητο ως μέσο μεταφοράς, αλλά τα ελληνικά λεωφορεία είναι ένα άλλο πικραμένο κεφάλαιο, που νόμιζα ότι άφησα πίσω μου πολλά χρόνια τώρα. Πόσες και πόσες ανθρωποώρες έχω φάει μέσα σε δαύτα…Λες να είναι καλύτερα να επιστρέψω σε αυτά;
    Μπα. Μάλλον μόνο με διαστημόπλοιο θα ξεφύγω τελικά…….

    • Ο/Η Ein Steppenwolf λέει:

      Για τ’ αυτοκίνητο στην Αθήνα έχεις δίκιο. Θυμάμαι κάτι Ελληνοαυστραλούς συγγενείς: «Κάλα, έσεις έντω οντηγγείτε σαν τρέλοι!».

      Ποδήλατο παίζει;

      Στα λεωφορεία μπορείς ν’ ακούσεις μουσική ή κάποιο audio book ή –αν βρεις θέση– να διαβάσεις ένα βιβλίο, ενδεχομένως στο iPad.

  4. Ο/Η alienellin λέει:

    Αμάν! Μόνο μη μου μιλάς για ποδήλατο! Βγάζω φλύκταινες! Όχι για το μέσο, που στη θεωρία είναι το αγαπημένο μου. Αλλά για το ότι οι δρόμοι φτιάχτηκαν για να κυκλοφορούν αυτοκίνητα και όχι ποδήλατα ή ας πούμε, κάρα. Επιπλέον, ειδικά η Αθήνα είναι η πλέον ακατάλληλη πόλη για ποδήλατο και οι Έλληνες οι πλέον ακατάλληλοι για ποδηλάτες. Αρκεί να σου πω ότι συμπεριφέρονται περίπου όπως τα μηχανάκια, τηρουμένων των αναλογιών. Ότι όλα τα είχε η αθηναίκή άσφαλτος, τα ποδήλατα μας έλειπαν. Πόσες παγίδες να κληθεί να αντιμετωπίσει ο έρημος ο οδηγός ΙΧ πλέον; Θα μπορούσα να μιλάω για ώρες, αλλά το έχω ήδη κάνει εδώ https://alienellin.wordpress.com/2011/06/22/%ce%b6%cf%89%ce%b7-%cf%80%ce%bf%ce%b4%ce%b7%ce%bb%ce%b1%cf%84%ce%bf-la-bicyclette-black-and-blue/

  5. Ο/Η alienellin λέει:

    «Στα λεωφορεία μπορείς ν’ ακούσεις μουσική ή κάποιο audio book ή –αν βρεις θέση– να διαβάσεις ένα βιβλίο, ενδεχομένως στο iPad.»
    Χλωμό να μπορέσεις να διαβάσεις με τις υπάρχουσες συνθήκες. Εξάλλου είναι πολύ ασύμφορο trade-off με τις τραγικές ώρες που θα χάσεις μέσα εκεί. Αν υποθέσουμε ότι θα βρεις θέση δηλαδή, που δεν θα βρεις, ακόμη κι αν είσαι έγγυος 10 μηνών, γέροντας 100 χρονών ή παιδί 2 ετών.Αν είσαι και ΑΜΕΑ δεν θα προσπαθήσεις καν να πάρεις το λεωφορείο.
    That said, πολύ σπάνια χρησιμοποιώ πια το λεωφορείο, το αποφεύγω. Το μετρό είναι το καλυτερο μέσο, αλλά δεν εξυπηρετεί παρά μόνο τμήμα του πληθυσμού και των περιοχών οπότε το χρησιμοποιώ μόνο στο μέτρο που είναι δυνατόν.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s