ΚΑΤΑΡΓΗΣΑΤΕ ΤΗ ΧΩΡΑ

Ο Θόδωρος έφτυσε πάλι την τσίχλα και μας ανακοίνωσε ότι ανέκαθεν θεωρούσε τις παρελάσεις γελοίες. Η άποψη αυτή φοριέται  πολύ τελευταία. Να καταργηθούν οι παρελάσεις, η στρατιωτική θητεία και ο εθνικός ύμνος, έτσι είναι de rigueur να υποστηρίζουμε σήμερα (όλα κι όλα. Τον κο Πάγκαλο να τον κατηγορήσουμε για πολλά, αλλά όχι και για ντεμοντίλα!).  

Όλα αυτά που προτείνεται να καταργηθούν όμως δεν είναι παρά στοιχεία κοινής εθνικής αναφοράς, μέσω των οποίων ο άνθρωπος εκδηλώνει μέρος της κοινωνικής του οντότητας, την αγάπη προς την ενότητα του έθνους του, αλλά και την ετοιμότητα αντιμετώπισης των κινδύνων (βλ. φασισμός, ιμπεριαλισμός) που δυστυχώς υπάρχουν, όσο κι αν μερικοί θέλουν να χώνουν με πείσμα το κεφάλι τους στην άμμο.

Η καλώς εννοούμενη Εθνική Συνείδηση είναι τόσο απαραίτητη για την ύπαρξη ενός έθνους όσο είναι και ο αυτοσεβασμός για την ψυχική υγεία και ύπαρξη ενός ατόμου. Εθνική Συνείδηση δεν σημαίνει ότι υιοθετείς εγωιστική και πολεμοχαρή στάση, ούτε ότι πρέπει να ενταχθείς ντε και καλά στο «σύστημα». Αντιθέτως, Εθνική Συνείδηση στην Ελλάδα σημαίνει να είσαι υπέρ της ελευθερίας της ζωής και της σκέψης. Εξάλλου, όποιος δεν σέβεται το έθνος του δεν θα σεβαστεί και κανένα άλλο, κατά τον ίδιο τρόπο που όποιος δεν αγαπά τον εαυτό του δεν θα αγαπήσει ποτέ κανέναν άλλον.

Σαφώς και δεν είναι η θητεία, οι παρελάσεις και ο ύμνος τα μόνα στοιχεία που καθορίζουν την εθνική συνείδηση. Είναι όμως πολύ βασικά, ιδιαίτερα σε μια χώρα με την ιστορία και τη γεωγραφική θέση της Ελλάδας και όχι του Λιχτενστάιν, φέρ’ ειπείν.

Σκέφτομαι έναν θείο που είχα, Θεός σχωρέστον. Έλληνας απ την Καππαδοκία που είχε τόση αγωνία μπας και δεν προλάβει το πλοίο που κατευθυνόταν για Ελ Αλαμέιν, που πήρε με μερικούς άλλους μια ψαρόβαρκα να το προλάβει. Μετά τον πόλεμο έφυγε μετανάστης, αλλά κάθε τόσο επέστρεφε στις εθνικές γιορτές. Φόραγε τα καλά του, καρφίτσωνε το παράσημό του και πήγαινε  με δάκρυα στα μάτια να πάρει μέρος στην Εθνική Παρέλαση μαζί με συμπολεμιστές του, ως τα βαθιά του γεράματα, όταν σχεδόν δεν μπορούσε να περπατήσει πια.

Ευτυχώς πέθανε πριν αντιληφθεί ότι κάποιοι σαν τον κύριο Πάγκαλο θεωρούν το  θέαμά του γελοίο.

Ας κρατήσουμε όμως ανοιχτό μυαλό κι ας εξετάσουμε κι αυτή την άποψη. 2012 έχουμε, άλλωστε.  Είναι οι παρελάσεις γελοίες;  Να το συζητήσουμε, Να το συζητούσαμε. Σε μια άλλη πραγματικότητα, σ’ ένα εναλλακτικό σύμπαν να το συζητούσαμε.

Ίσως. Ίσως όταν συνορεύεις με την Ελβετία, τον Καναδά και το Μονακό, να έχεις την πολυτέλεια να κάνεις τέτοιες συζητήσεις. Όταν όμως βρίσκεσαι στην εσχατιά της Ευρώπης, έχεις τους γείτονες της Ελλάδας και την προϊστορία της μαζί τους, δεν έχεις κανένα τέτοιο περιθώριο περιττής πολυτέλειας.

Και καλά,  ξεχνάμε εύκολα. Δεν βλέπουμε όμως ούτε το παρόν; Το ‘χουμε χάσει τελείως; Καλά όλα τ’ άλλα, καλά το αραλίκι στο Δημόσιο, η κομπίνα, η κοπάνα, το ρουσφέτι και η ρεμούλα. Καλά η ζωή μέσα σε δανεική χλίδα. Καλά η απώλεια των αξιών, αλλά και η απώλεια της όρασης; Στη ζωή μου στα ξένα μια χαρά παιδιά Τούρκους γνώρισα, αλλά ετούτη η ψευδαίσθηση της περίφημης «ελληνοτουρκικής φιλίας», τι είναι πάλι;

Διότι οι άνθρωποι σε προσωπικό επίπεδο είναι ένα πράγμα, σε κοινωνικό, ομαδικό και εθνικό, εντελώς άλλο. Αν εμείς χάσαμε κάθε έννοια εθνικής ταυτότητας, δεν σημαίνει ότι το ίδιο έκαναν όλοι. 

Δεν είμαι κατά της ελληνοτουρκικής φιλίας Δεν είμαι κατά καμίας φιλίας. Άρα ούτε και κατά της ελληνοτουρκικής φιλίας. Ως ιδέα. Ως ευχή. Ως όνειρο προς το παρόν πολύ μακρινό. Ως πραγματικότητα, είμαι υπέρ της άποψης ότι με τα σημερινά δεδομένα, οι Τούρκοι δεν μπορούν να υπαχθούν σε καμία άλλη κατηγορία πέραν αυτής του «μακριά κι αγαπημένοι». Όχι κυρίες και κύριοι που δεν με συμμερίζεστε, δεν είμαι εθνικιστής. Απλά, να, πως να σας το πω…… Δεν ξέρω πως να σας το φέρω πλαγίως, πως να σας το πλασάρω με τρόπο που να μην σας προσβάλω, γι’ αυτό θα σας την πετάξω στα μούτρα την προσβολή να τελειώνουμε: δεν είμαι χάπατο. Δεν είμαι ντιπ καταντίπ γκαγκάου.  Δεν έχω χάσει εντελώς την επαφή με την πραγματικότητα, όπως εσείς.

Ούτε καν ιστορικά άρτια καταρτισμένος είμαι. Δυο βασικά πράγματα ξέρω. ‘Όμως έχω μάτια και βλέπω το τώρα, το παρόν. Πιστεύετε στ’ αλήθεια ότι οι Τούρκοι μάς βλέπουν σαν φίλους; Πιστεύετε στ’ αλήθεια ότι έχουν καλό σκοπό; 2012 έχουμε, όχι άνοια.

Όμως αν το καλοσκεφτώ, το βρίσκω εντελώς φυσιολογικό.  Ένα έθνος χωρίς μνήμη, χωρίς ταυτότητα και εντέλει χωρίς παιδεία, έχει πάψει να είναι έθνος προ πολλού και είναι φυσιολογικό να περιφέρει μια τέτοια άποψη στα σαλόνια και τα αλώνια του παρηκμασμένου βίου του. Κατά τον ίδιο τρόπο που είναι φυσιολογικό να εγκαταλείπει τις παραμεθόριες, να σουλατσάρει αμέριμνα ως τουρίστας στα εδάφη του γείτονα και να αφήνει λεφτά  στα πορτοφόλια του, την ίδια ώρα που η αεροπορία αυτού του γείτονα  κόβει εξίσου αμέριμνα βόλτες πάνω από την Ακρόπολη (ή λίγο ανατολικότερα) και ο στρατός του έχει κατσικωθεί στη μισή Κύπρο.

Το Πίρι Ρέις ρουφάει τα χωρικά μας ύδατα με το καλαμάκι του φραπέ, μια άλλη φρεγάτα πετάχτηκε μια βόλτα ως την Τζια και σε μια είδηση που πέρασε στα ψιλά, τούρκοι επιχειρηματίες εκδηλώνουν το θερμό ενδιαφέρον τους για τα λιμάνια μας, που θα βγουν στο σφυρί. Κατά τα άλλα να καταργήσουμε τον εθνικό ύμνο, τη στρατιωτική θητεία και τις παρελάσεις . Εγώ λέω να καταργήσουμε και τη χώρα ολόκληρη να ησυχάσουμε. Μα τι λέω; Αφού η χώρα έχει ήδη καταργηθεί.

Μέσα στη γενικότερη σαπίλα των τελευταίων 30 ετών, μέσα στην πλαστή ευδαιμονία που βυθίστηκε ο κόσμος φαίνεται ότι έχασε τελείως και τη μνήμη και  την κρίση του. ‘Η απλά, την ταυτότητά του.

Όχι κύριοι υπέρ της κατάργησης των πάντων. Ούτε εθνικιστής, ούτε ρατσιστής, ούτε δεξιός, ούτε αριστερός, ούτε ακραίος ούτε παράλογος είμαι. Είμαι λογικό ον.

Γι’ αυτό και το έχω καταλάβει προ πολλού ότι το έθνος από το οποίο κατάγομαι δεν υπάρχει πια. Γιατί η αλήθεια είναι ότι δεν είμαι εγώ από άλλον πλανήτη. Εγώ από αυτόν τον πλανήτη είμαι. Το υπόλοιπο έθνος ή τουλάχιστον η συντριπτική πλειοψηφία του, μετακόμισε, εξαφανίστηκε. Ο πλανήτης άδειασε από τους ομοεθνείς μου. Πως είναι κάτι ταινίες καταστροφής όπου η Γη έχει ισοπεδωθεί και καταληφθεί από εξωγήινους και ψάχνεις τους γήινους με το μεγεθυντικό φακό και μετά φόβου Θεού; Εσείς είστε τα άλιεν, λοιπόν, καταληψίες της χώρας μου. Εγώ μια χαρά Έλληνας είμαι.

Advertisements
This entry was posted in ΩΡΑΙΟΣ ΩΣ ALIEN and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

4 Responses to ΚΑΤΑΡΓΗΣΑΤΕ ΤΗ ΧΩΡΑ

  1. Ο/Η Ein Steppenwolf λέει:

    Ούτ’ εμένα μου αρέσουν οι παρελάσεις, οι σημαίες κι οι εθνικοί ύμνοι. Και δεν μας βοηθούν ν’ αμυνθούμε ενάντια στους Τούρκους και αποκρύπτουν τον μεγαλύτερο και τρομερότερον εχθρό της Ελλάδας: τους ίδιους τους Έλληνες.

    Θα έλεγα πως οι παρελάσεις και οι σημαίες είναι το όπιο του λαού. Στην Τουρκία είδα σημαία ακόμα και σε παράθυρο παράγκας. Εθνική υπερηφάνια ως ψυχικό αναπλήρωμα κακομοιριάς; Αντιθέτως στη Γερμανία η μόνη σημαία που είχα δει επί πολλά χρόνια ήταν… γαλλική: στη σκεπή της έδρας των γαλλικών στρατευμάτων κατοχής. (Τώρα πια με τις ποδοσφαιρικές επιτυχίες βλέπεις ευκαιριακά φιλάθλους με γερμανικές και άλλες σημαίες).

    Ο στρατός βρέθηκε στη χειρότερή του κατάσταση στο τέλος της Επταετίας, δηλαδή όταν οι παρελάσεις, οι ανακρούσεις του Εθνικού Υμνου και οι σημαιοστολισμοί υπήρξαν περισσότερες παρά ποτέ.

    Οι καλύτεροι Έλληνες έχουν τη λαδιά του… ανθέλληνα.

    Ο εθνικισμός πρέπει να γίνει εσωστραφής, δηλαδή καλός πατριώτης να θεωρείται π.χ. αυτός που πληρώνει τους φόρους του.

    Θεωρώ σίγουρο ότι η Τουρκία δεν θα επιτρέψει την άντληση πετρελαίου απ’ την Ελλάδα, διότι αυτό θα συνιστούσε μεσομακροπρόθεσμη απειλή για την ασφάλεια και την εδαφική ακεραιότητα της Τουρκίας, αφού θα μετέτρεπε την Ελλάδα σε οικονομική (και δυνάμει στρατιωτική) υπερδύναμη της περιοχής. Δηλαδή η Ελλάδα θα βρισκόταν ξαφνικά με αρκετούς πόρους ώστε να μπορέσει να κάνει κατοχή στην Τουρκία, αν το επιθυμήσει.

    • Ο/Η alienellin λέει:

      Από που ακριβώς συνάγεις από αυτά που έγραψα ότι πρέπει να υπάρχει μια σημαία σε κάθε παράγκα ή γενικευμένη στρατιοτολαγνεία όπως επί χούντας; Και κυρίως, από που ακριβώς βγάζεις το συμπέρασμα ότι υποστηρίζω μια «Εθνική υπερηφάνεια ως ψυχικό αναπλήρωμα κακομοιριάς». Κακομοιριά είναι να μην μπορείς να χαρείς ως έθνος ένα κοινό σημείο αναφοράς. Κακομοιριά είναι, την ώρα που υποτίθεται ότι γιορτάζεις την απελευθέρωση του υποτιθέμενου έθνους σου να πετάς κατσικίσιο και να μουντζώνεις (κι αύριο μέρα είναι, στο κάτω-κάτω). Κακομοιριά είναι να μην ξέρεις να χαρείς ένα έθιμο, στο φινάλε. Διότι οι παρελάσεις είναι έθιμα, που τιμούν μνήμες. Οι σημαίες είναι σύμβολα. Οι εθνικοί ύμνοι επίσης. Είναι σημεία αναφοράς. Αν έχεις έθνος, πρέπει να έχεις και σημεία αναφοράς.
      Αν έχεις έθνος ιστορικο – γεωγραφικά τοποθετημένο όπως η Ελλάδα πρέπει να έχεις και τα συγκεκριμένα σημεία αναφοράς, Με τα λόγια σου περί Γερμανίας επιβεβαιώνεις τα δικά μου. Αν αύριο η Αυστρία έστελνε μερικά μαχητικά να κόβουν βόλτες πάνω από το κεφάλι της Άγκελα, ποια πιθανότητα δίνεις να ξαναβγούν οι σημαίες στα μπαλκόνια σας; (Αν και ΄δεν καταλαβαίνω γιατί θεωρείς τη Γερμανία χαρακτηριστικό παράδειγμα – δεν έχει και πολλά πράγματα που να θέλει να θυμάται από το παρελθόν της, αλλά τεσπάν),
      Βέβαια, είναι κι αυτό μια άποψη. Να σταματήσουμε να αυτοπροσδιοριζόμαστε ως έθνη. Να μην έχουμε διαφοροποιητικά στοιχεία, να μην έχουμε ξεχωριστή μνήμη, ιστορία, ούτε καν διαφορετική γλώσσα . Αυτό βέβαια θα δημιουργούσε ένα άλφα πρόβλημα σε μερικές περιπτώσεις, Όπως στους Ολυμπιακούς, ας πούμε. Δεν θα υπήρχαν χώρες να διαγωνιστούν μεταξύ τους, αλλά καλύτερα, γιατί στα χρυσά μετάλλια δεν θα ξέρανε τι τραγούδι να παίξουνε, αφού δεν θα υπήρχαν οι εθνικοί ύμνοι. Θα μπορούσαν βέβαια να το αφήσουν στην ευχέρεια του νικητή, αλλά αυτό θα ήταν πρόβλημα αν αυτός διάλεγε χιπ-χοπ με βρομόλογα, ας πούμε.
      Παγκοσμιοποίηση, αδελφοποίηση, όλος ο κόσμος ένα έθνος, μια γροθιά, I’m all for it. Peace on earth, we are the world και τα λοιπά. Ελπίζω μόνο να μην είναι ουτοπικό και κυρίως, ελπίζω να έχουν την ίδια άποψη και οι Τούρκοι.
      Διότι καλά είναι εκεί στην αποστειρωμένη Γερμανία, καλά είναι να χρησιμοποιούμε τη σημαία μόνο ως ιδρωτομπερντέ πάνω στην έξαψη της νίκης της ομάδας μας στο πιο παρακμιακό αντί – άθλημα του σύμπαντος (το ποδόσφαιρο εννοώ), αλλά βαρέθηκα βρε Λύκε.. Βαρέθηκα να με χαρακτηρίζουν εθνικιστή επειδή λέω ότι πρέπει να τιμούμε τη μνήμη όσον πολέμησαν για να γκρινιάζουμε εμείς σήμερα για τη μπούρδα που λέγεται «οικονομική κρίση». Διότι αυτό είναι η οικονομική κρίση όταν τη συγκρίνεις με πόλεμο. Τα λεφτά ωχριούν όταν συγκρίνονται με το αίμα.
      Μια χαρά είμαστε εμείς εν συγκρίσει.
      Οι καλύτεροι Έλληνες, εκτός από τη λαδιά του ανθέλληνα, μπορεί να έχουν και τη λαδιά του εθνικιστή. Όπως και τη λαδιά του ρατσιστή, αν τολμήσουν να ψελλίσουν ότι η παράνομη μετανάστευση έχει δημιουργήσει ένα κάποιο πρόβλημα. (Και εδώ που τα λέμε, πραγματικά δεν βλέπω πως το να θέλεις να ακούς το «Τρελό φορτηγό» στη θέση του εθνικού ύμνου στα χρυσά μετάλλια σε καθιστά καλλίτερο Έλληνα, αλλά και πάλι τεσπάν.)
      Και όσο για το αν πιστεύω ότι οι Έλληνες είναι οι χειρότεροι εχθροί του εαυτού τους, το έχω αποδείξει με τα γραπτά μου. Σου έχω μια έκπληξη: πρόκειται για το ίδιο ακριβώς πρόβλημα. Το να μη σέβεσαι πέντε βασικά σύμβολα είναι σύμπτωμα αυτού ακριβώς του πράγματος: της γενικότερης νεοελληνικής τάσης να μη σέβεται τίποτα εκτός από την πάρτη του κι αυτή μόνο κοντόφθαλμα. Αν πήρες επίδομα – μαϊμού σημαίνει ότι δεν σέβεσαι όχι μόνο τους συμπολίτες σου αλλά ούτε την ίδια την αρτιμέλειά σου.
      Άρα γιατί σεβαστείς και την παρέλαση, έστω μόνο και μόνο για το γεγονός ότι τη σέβονται κάποιοι άλλοι. Για σεβασμό μιλάμε, όχι εθνικιστικό παροξυσμό. ‘Έλεος

  2. Παράθεμα: Περὶ ἐθνικισμοῦ « Τυμβωρύχος τῶν Αἰώνων

  3. Ο/Η Ein Steppenwolf λέει:

    Απαντώ (λίγο καθυστερημένα) με ανάρτηση στο ιστολόγιό μου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s