ΧΑΜΕΝΕΣ ΠΑΡΤΙΔΕΣ

Σαπούνια

Αρώματα

Καλλυντικά

Φαρμακευτικά

Παραφαρμακευτικά

Υφάσματα

Δέρματα

Κοσμήματα

Ρούχα

Υποδήματα

Δερμάτινα είδη

Ποτά οινοπνευματώδη

Ποτά ζαχαρώδη / ανθρακούχα

Αλεύρι

Μπισκότα

Μακαρόνια

Και αυτά είναι μόνο εκείνα που μπορώ να σκεφτώ έτσι, πρόχειρα.

Εγώ ειδήμονας δεν είμαι, απλά όλες οι συζητήσεις του τελευταίου καιρού περί της «επανεκκίνησης της ελληνικής οικονομίας» με έβαλαν σε σκέψεις αλλά και σε αναμνήσεις.

Και έχω λοιπόν, μια απορία.

Όταν οι ειδήμονες μιλάνε για την περιβόητη «ανάπτυξη» εστιάζουν κυρίως στον τουρισμό, τον ορυκτό πλούτο και την ενέργεια και δευτερευόντως στα προϊόντα της ελληνικής γης και τις καινούργιες γεωργικές καλλιέργειες.

Δε λέω, είθε και μακάρι και ξανά πάλι είθε και χιλιοείθε.

Εκείνο που μου κάνει εντύπωση όμως, είναι ότι όταν μιλάνε για τις δυνατότητες της οικονομίας μας, φαίνεται να ξεχνάνε ή να μην ξέρουν κάτι. Μάλλον πρέπει να μιλήσω με κάποιον από αυτούς τους ειδήμονες, να με κατατοπίσει, γιατί ίσως να υπάρχει κάτι που δεν καταλαβαίνω, ή κάτι που δεν ξέρω. Κάποιο εμπόδιο.

Αλλιώς δεν μπορώ να εξηγήσω το γεγονός ότι φαίνεται να μην γνωρίζουν ότι κάποτε η χώρα είχε παραγωγή έντονα εξειδικευμένη σε τομείς με τοπική παράδοση χιλιετιών. Κάποτε η χώρα είχε βέβαια παραγωγή και σε καινούργιους για την ιστορία της τομείς. Και τα δύο είδη πήγαν ως γνωστόν άπατα, κατατσακισμένα από ζαμανφού και καταστροφικές πολιτικές, το συνδικαλισμό και το δημοσιοϋπαλληλίκι. Αν το δεύτερο είδος όμως κόπηκε πριν προλάβει να ανθίσει, το πρώτο άνθιζε επί χιλιετίες στην Ελλάδα. Γι’ αυτό το λόγο δεν βλέπω πως μπορεί ή πως επιτρέπεται να παραγνωρίζεται στις σημερινές συζητήσεις για το μέλλον της παραγωγικότητας αυτής της χώρας.

Το να μην πάει το μυαλό σου στην εκμετάλλευση του εν αφθονία μορφωμένου δυναμικού της χώρας προκειμένου να στηθούν καινοτόμες επιχειρήσεις, ας πούμε ότι το καταλαβαίνω. Όμως για ποιο λόγο προσπερνάς το γεγονός πως η  συγκεκριμένη  χώρα έχει όχι απλά  πείρα, αλλά μεγάλη προϊστορία  σε ορισμένους τομείς όπως οι παραπάνω; Και δεν μιλάω για την άριστη ποιότητα των πρώτων υλών που προέρχονται από τη φύση. Μιλάω για την παράδοση χρόνων που μετουσιώθηκε σε εξειδικευμένη τεχνική, η οποία  μπορεί να αποτελέσει ένα φοβερό USP* (δηλαδή αβαντάζ), στο πλασάρισμα των προϊόντων της χώρας προς τα έξω.

Μερικές εταιρίες το ξέρουν ήδη και παλεύουν μόνες με μεγάλη επιτυχία στο εξωτερικό. Αναφέρω ενδεικτικά δύο πασίγνωστες εταιρίες φυσικών καλλυντικών και μια αλυσίδα κοσμημάτων. Αυτές οι εταιρείες όμως διαπρέπουν ως μάρκες, ανεξάρτητα της εθνικότητάς τους. Δηλαδή ο κόσμος έξω που του αρέσουν οι μάρκες αυτές λέει «είναι τάδε μάρκα» και όχι «είναι ελληνικά φυσικά καλλυντικά», όπως θα έλεγε ας πούμε: ‘είναι ελβετική σοκολάτα’. Με τα χρόνια και τη σωστή προσπάθεια γιατί να μην το λέει όμως; Η Ελλάδα παλεύει σε μεμονωμένα επιχειρησιακά επίπεδα, όμως δεν καταφέρνει να συμπαρασύρει ολόκληρους κλάδους σε υψηλές επιδόσεις.

Πολλά τρένα χάθηκαν σε πολλούς επιχειρηματικούς τομείς, ελπίζω όχι για πάντα.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το ελαιόλαδο, που ενώ είναι το καλύτερο παγκοσμίως,  καταφέραμε  να το πασάρουμε (χύμα και unbranded) στους Ιταλούς, ως εικόνα – φήμη και ως χρηματικό κέρδος. 

Υπάρχουν κι άλλα παραδείγματα όμως, όπως  η  «υψηλή» αργυροχρυσοχοία  ή και η αργυροχρυσοχοία γενικά˙ ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί δεν καπάρωσε η Ελλάδα την αγορά σ’ έναν τομέα όπου έχει σαν χώρα να επιδείξει απαράμιλλη σχεδίαση (design) και  τεχνική. Εκτός από τη γνωστή διεθνή αλυσίδα,  υπάρχουν αρκετοί  «υψηλοί» έλληνες κοσμηματοπώλες με παγκόσμια καριέρα και αναγνώριση μέχρι και σε μουσεία. Παρόλα αυτά, όταν λες «κόσμημα» δεν λες «Ελλάδα».

Μια άλλη πικρή ιστορία ήταν αυτή της  ένδυσης / υπόδησης. Εδώ  το αβαντάζ μας δεν ήταν στο design, αλλά στην ποιότητα ορισμένων πρώτων υλών, όπως τα δέρματα και τα βαμβακερά, αλλά και στην ποιότητα της ραφής. Στην κατηγορία ένδυση / υπόδηση  ευρείας διανομής, ας πούμε,  θα έπρεπε να έχουμε άνετα μια από τις πρώτες θέσεις, αξιοποιώντας και σχεδιαστικό ταλέντο που υπάρχει άφθονο και εγχώρια, μόνο που φυτοζωεί ή αναγκάζεται να βγει έξω για να αναγνωριστεί. Μεγάλη πλάκα έχει η περίπτωση της Mary Katrantzou, γέννημα θρέμμα Ελληνίδα, που τα βρετανικά περιοδικά «British designer» την ανεβάζουν «British designer» την κατεβάζουν και ως τέτοια την (πολυ)βραβεύει το βρετανικό κράτος που τη μόρφωσε και καρπώνεται τα κέρδη που εισάγει στη χώρα η  υψηλή ραπτική της.

Μέχρι και πριν από 20 χρόνια, αν αγόραζες κάτι από ευρωπαϊκό μαγαζί μικρομεσαίας και μεσαίας γκάμας, είχες μεγάλη πιθανότητα η ετικέτα να γράφει made in Greece. Μάλιστα είχε γίνει και σχετική διαφήμιση στη γνωστή σειρά «Ο Επιμένων Ελληνικά» που δυστυχώς δεν βρήκα πουθενά στο you tube.  Βρήκα όμως την αναβίωση του κινήματος. Που καθόλου συμπτωματικά δεν βγαίνει πρώτο στη σειρά όταν γκουκλάρεις τη φράση «ο επιμένων Ελληνικά».  Όπερ έδει…..

Δίναμε τα προϊόντα, αλλά όχι την μάρκα, και κυρίως όχι την ελληνική μάρκα – σφραγίδα (brand). Οι Ισπανοί, με πολύ χαμηλότερη ποιότητα, καλλιέργησαν διάφορες μάρκες στον τομέα αυτό, με αποτέλεσμα να πάρουν την πρωτοκαθεδρία στην κατηγορία. Μια πρωτοκαθεδρία που θα μπορούσε άνετα να είναι δική μας και σαν εταιρίες – μάρκες, αλλά κυρίως και σαν χώρα. 

Ναι, εντάξει, κι ύστερα ήρθαν οι Κινέζοι, όμως και οι Ισπανοί στην Κίνα (και στη Σρι Λάνκα κλπ, κλπ) τα φτιάχνουν πια τα ρούχα τους, καπάρωσαν όμως την εικόνα της μάρκας τους, χαίρονται τα brand name τους και τσεπώνουν τα λεφτά. Παρότι ότι τα προϊόντα τους ήταν υποδεέστερα σε ποιότητα ακόμα και όταν παράγονταν στην Ισπανία.

Διότι εμείς δεν είχαμε ποτέ τη μάρκα έτσι κι αλλιώς. Ούτε ως εταιρίες ούτε ως χώρα. Είχαμε μόνο παραγωγή. Όταν τη χάσαμε κι αυτή, κλείσανε σωρηδόν οι βιοτεχνίες που προμήθευαν όλες τις high street του ντουνιά.

Θα μου πεις, τα φτηνά εργατικά μπλα, μπλα, μπλα. Εγώ πιστεύω ότι το θέμα με τα φτηνιάρικα σιγά-σιγά θα φθίνει. USP, USP, USP. Ποιότητα, τεχνική, παράδοση. Ακόμα επιζούν πολλοί καλοί έλληνες τεχνίτες, θα μπορούσαμε να πάρουμε την άκρη του νήματος από αυτούς και να τη δέσουμε και στις επόμενες γενιές. Άλλη ιδέα είναι  να επικεντρωθούμε στην πρώτη ύλη: ύφασμα, δέρμα. Είχαμε άριστα υλικά και άριστους τεχνίτες κι όμως οι τομείς  κλωστοϋφαντουργία, βυρσοδεψία έσβησαν κι αυτοί, ενώ θα μπορούσαν τουλάχιστον να προμηθεύουν  πιο up market παραγωγές ανά τον κόσμο.

Δεν ξέρω, κάτι, τέλος πάντων. Ιδέες πετάω. Κι αν κάποια από αυτές υλοποιείται;

Όλα τα προϊόντα των κατηγοριών που αναφέρω, με εξαίρεση ίσως τα ανθρακούχα, τα φτιάχνουμε από την αρχαιότητα. Τα παράγουμε σκοινί κορδόνι για χιλιετίες.  Το κρασί, ας πούμε, είναι γνωστό και παγκοσμίως από τα αρχαία κείμενα. Πως μπορεί να μας διαφεύγει αναξιοποίητη μια τέτοια μοναδικότητα; Πως επιτρέπεται να μην έχουμε ανθηρή και γνωστή στα πέρατα της Γης ποτοποιία σήμερα,  δεν μπορώ πραγματικά να το χωνέψω.

Η γνώση, η παράδοση, η τεχνική, υπάρχουν. Υπάρχουν ακόμα, όλοι τις έχουμε δει να φυτοζωούν κρυμμένες εδώ και κει, να ξεπετάγονται σε μεμονωμένες προσπάθειες που κάνουν κάποιοι επιχειρηματίες και παραγωγοί Δον Κιχώτες.

Γιατί να μην μπορούν να αξιοποιηθούν ευρύτερα; Γιατί κανείς δεν τις αναφέρει;

Γιατί κανείς δεν κάνει και το επόμενο λογικό βήμα από αυτό; Που είναι το να εστιάσουμε στο μορφωμένο και πολύ  ειδικευμένο ανθρώπινο δυναμικό, προκειμένου να αξιοποιηθεί όχι μόνο για να εξελίξει τους παραπάνω πατροπαράδοτους τομείς, αλλά και σε καινούργια για τη χώρα πεδία, όπως αυτό της πληροφορικής  και της ανάπτυξης νέων τεχνολογιών; Γιατί;

Is there something I should know?

Στο κάτω – κάτω της γραφής, πόσοι από εμάς μπορούν να απασχοληθούν στον τουρισμό και στη γεωργία και στην παραγωγή ενέργειας; Για μια φορά στην Ιστορία, ας μην πάρουμε μόνο τους ρόλους που μας αναθέτουν. Όχι ότι δεν είναι καλοί οι ρόλοι αυτοί. Καλοί και αναγκαίοι και θα ήμασταν χαζοί να μην τους αναλάβουμε. Αλλά δεν είναι μόνο αυτοί. Δεν είμαστε μόνο Ήλιος, Θάλασσα και Χώμα.

Είμαστε ικανοί να οργανώσουμε παραγωγική δραστηριότητα γύρω από τις πρώτες ύλες μας, την εμπειρία μας αλλά και τις ιδέες μας.

Εκτός και αν βρούμε πετρέλαιο οπότε την αράζουμε και με την βούλα και πάω πάσο. Όχι ότι συμφωνώ με  το αραλίκι ως τρόπο ζωής, αλλά μόνο τότε υπάρχει τουλάχιστον μια δικαιολογία για την κακή εικόνα της χώρας.

Για σκέψεις πάνω στο branding της χώρας με μια πιο ευρεία έννοια, δείτε την άποψη του κύριου Peter Economidis εδώ.

Για να πάρετε μια ιδέα μόνο από το πόσο πιο πολυμήχανοι από εμάς ήταν οι Έλληνες 100 χρόνια πριν σε πολύ πιο δύσκολους καιρούς, δείτε εδώ.

Οι φωτογραφίες από τις παλιές επιχειρήσεις είναι από το Περιοδικό ‘Αφιέρωμα’ της Ελληνογαλλικής Σχολής Πειραιά ‘Ο ‘Αγιος Παύλος».

Η φωτογραφία του κοσμήματος είναι άγνωστου φωτογράφου αλλά οι μέλισσες είναι Μινωϊκές!

*USP =  Unique Selling Proposition. ‘Όρος του Marketing που σημαίνει «Μοναδική Πρόταση Πώλησης» επί λέξει και πιο επεξηγηματικά «μοναδικό χαρακτηριστικό του προϊόντος που πουλάς», κοινώς «τι προσφέρεις στο προϊόν που πουλάς που ο αγοραστής δεν θα το βρει πουθενά αλλού» ή «γιατί να μας προτιμήσετε». (Ελπίζω να έγινα σαφής!)

Advertisements
This entry was posted in ΩΡΑΙΟΣ ΩΣ ALIEN and tagged , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

14 Responses to ΧΑΜΕΝΕΣ ΠΑΡΤΙΔΕΣ

  1. Ο/Η Ein Steppenwolf λέει:

    Η σκέψη του Peter Economides είναι φανερή. Το βίντεο δυστυχώς δεν παίζει εδώ διότι «it may contain music for which GEMA has not granted the respective music rights.»! Θα ‘θελα να ‘ξερα, έχει καθόλου μουσική; Μια συνέντευξη είναι!

    Για το χύμα λάδι: την ιστορία με το Olive Shop την ξέρεις…

    Το κόσμημα με τις μέλισσες το είχα για πολύ μεταγενέστερο, αλλά έχεις δίκιο, απ’ τα Μινωικά Μάλια είναι.

    Πολλές κι ενδιαφέρουσες λεπτομέρεις για το κρασί στην Ελλάδα έχει στα «Φραγμένα αμπέλια».

    Αφού είσαι ψαγμένη στην ιστορία της ελληνικής βιομηχανίας, μήπως ξέρεις για το ελληνικό αυτοκίνητο που παραγόταν πριν έναν αιώνα, νομίζω στην Ερμούπολη της Σύρου; Ξέρεις μήπως πώς λεγόταν η μάρκα και ποια χρονιά άρχισε η παραγωγή; Όσο κι αν έχω ψάξει, δεν έχω βρει τίποτα.

    • Ο/Η alienellin λέει:

      Για δες εδώ http://www.youtube.com/watch?v=Wvyq5AHVrhM&feature=player_embedded
      Νομίζω στο έχω ξαναστείλει. Εδώ είναι μισάωρη διάλεξη, στο πρώτο είναι από τους «Πρωταγωνιστές» και έχει μουσική.
      Πριν έναν αιώνα δεν ξέρω να παραγόταν κανένα αυτοκίνητο. Ξέρω μόνο για το γνωστό Pony.
      Θα ρωτήσω και ελπίζω να μάθω κάτι.

      • Ο/Η Ein Steppenwolf λέει:

        Ναι, το Rebranding Greece το ξέρω από παλιά. Αλλά μάλλον βρήκα και τους «Πρωταγωνιστές»! Είναι το ίδιο ακριβώς βίντεο;

      • Ο/Η alienellin λέει:

        Ναι, το ίδιο είναι.

      • Ο/Η alienellin λέει:

        Α, οι γνωστές θανητοφόρες απαγορεύσεις της ΕΕ, το μοναδικό ίσως πραγματικό μειονέκτημα της ένταξής μας σ’ αυτήν στο οποίο «περιέργως» σπανίως -έως ποτέ – αναφέρονται οι πολέμιοί της -λέγε με Αλέκα.
        Παρά ταύτα, η ΕΙΚΟΝΑ και η ΦΗΜΗ ενός προϊόντος δεν εξαρτώνται -κατ’ αρχάς- από την ποσότητα στην οποία παράγονται. Ας είχαμε την φήμη του Γαλλικού κρασιού και σου έλεγα μετά εγώ για απαγορεύσεις. Άσε που προσωπικά, δεν θα ξερίζωνα τ’ αμπέλι μου για όλο το χρυσάφι του κόσμου. Το γεγονός ότι τόσος κόσμος το έκανε είναι μαρτυρία του πόσο σέβεται όχι μόνο τη φύση, αλλά και τη δουλειά που κάνει γενικώς. Αλλά αυτό είναι ένα θέμα από μόνο του.

      • Ο/Η Ein Steppenwolf λέει:

        Ο αρθρογράφος υποστηρίζει ότι οι καλλιέργειες κάτω από ένα μίνιμουμ στρεμμάτων δεν είναι οικονομικά βιώσιμες, οπότε για τι εικόνα και φήμη να μιλάμε. Το ίματζ θέλει χρόνο. Πώς θα τον βρεις αν τα έσοδα δεν καλύπτουν τα έξοδα;

      • Ο/Η alienellin λέει:

        Μια χαρά καλύπτουν τα έσοδα τα έξοδα αν κάνεις σωστή διαχείρηση. Επιπλέον, αντί το κράτος να επικεντρώνεται σε πολιτικές διατήρησης προνομίων κλικών, θα μπορούσε να δώσει κίνητρα για συνενώσεις στρεμμάτων. Γενικά αν το κράτος δεν επικεντώνονταν μόνο στον τουρισμό ως άξονα προώθησης της χώρας (όπως λέει κι ο Οικονομίδης) πολλά θα μπορούσαν να γίνουν. Χίλια πράγματα μπορώ να σκεφτώ. Όσο για τον χρόνο, αυτός κι αν υπήρχε.Α και όσο για τις κοινοτικές οδηγίες, μια χαρά τις αγνοήσαμε αλλού. Για να μην πούμε και για τα χρήματα της κοινότητας που τα φάγαμε γαριδάκια. The bottom line is: Αν δεν υπάρχει όρεξη και βούληση τίποτα δεν γίνεται και όλα τα υπόλοιπα είναι δικαιολογίες.

      • Ο/Η alienellin λέει:

        Μια και το θυμήθηκα, ρώτησα διάφορους αλλά δεν έμαθα κάτι.

  2. Ο/Η Ein Steppenwolf λέει:

    Μάλιστα είχε γίνει και σχετική διαφήμιση στη γνωστή σειρά «Ο Επιμένων Ελληνικά» που δυστυχώς δεν βρήκα πουθενά στο you tube.

    Αυτή δε λες; (Τη βρήκα εδώ).

  3. Ο/Η alienellin λέει:

    Όχι αυτή τη βρήκα. Υπήρχε και μία άλλη με τη Μαρία Ιωαννίδου να ψωνίζει στο Λονδίνο και μετά να κοιτάει την ούγια και η ούγια να λέει «made in Greece».

  4. Ο/Η απαισιόδοξος λέει:

    1. Ελληνικό κρασί; Με τι παράδοση; Ως τα 1990 ήταν κατάλληλο μόνο για φακές!!! Ξεχνας τη world famous retsina, που απλώς έμπαινε για να καταστρέφει ότι αρώματα μπορούσε να δώσει η φύση; Πως να συναγωνιστούμε τους newcomers όπως Χιλή, Ν. Αφρική, Καλιφόρνια, Αυστραλία; Σε ποιους καταλόγους ανθολογούνται τα ελληνικά κρασιά;
    2. Οι ιταλοί επικεντρώθηκαν σε 2-3 πράγματα: Ρούχο, παπούτσι και παρακάτω έπιπλο και ντελικατέσεν. Παρεπιπτόντως παράγουν και φιατ και φεράρι και πιάτζιο και αυτοματισμούς (όλοι οι αυτοματισμοί από γεωργικά μηχανήματα ως ρομποτ είναι (και ) ιταλικά) και κουλτούρα (πάνω από όλα). Οι έλληνες τι να αντιπαραθέσουν; Τον βρωμερό τζάιρο-ντονέρ, μαζί με το σις κεμπαπ των τούρκων και λιβανέζων;
    3. Οι ισπανοί έχουν ξεφύγει. Τώρα να μη τα γράφω, αλλά εκτός από το δίδυμο Ρεαλ-Μπάρτσα και ανεμογεννήτριες και μουσεία και τα ντέλι τους έχουν και κουλτούρα ανάλογη των ιταλών…
    4. Οι τούρκοι έχουν ξεφύγει. Εκτός από τις high tech εταιρείες, τα πανεπιστήμια, τον τουρισμό και τις μαρίνες, τα σίριαλ (και την ανάλογη πολιτιστική διείσδυση), τους αγωγούς, τις τεχνικές εταιρείες έχουν και προϊόντα ανάλογα με τα δικά μας. Αντε βρες currants ή ταπεινά δαφνόφυλλα και κάπαρη που να μην είναι τούρκικα…
    5. Ακόμα και οι ομόδοξοι Σέρβοι των 300 ευρώ μισθού έχουν έναν Τζόκοβιτς και παράγουν και αεροπλάνα προσπαθώντας να ορθοποδήσουν…
    6, Τέλος, οι δανειστές μας Σλοβένοι και Σλοβάκοι των 300 ευρώ, επίσης, παράγουν όλα τα γερμανικά τζιπ που οι ελληνάρες δανειζόμενοι μόστραραν στην παραλιακή τον καιρό της αστακομακαρονάδας (κατά Κασιμάτη της ‘Κ»)

    Οπότε τι μένει στην Ελλάδα; Κάτι Νόμπελ ποίησης, από την εποχή του καμακιού, του Χατζιδάκη και της Μελίνας, όταν οι διάφοροι τούρκοι συγγραφείς δημιουργούν σήμερα! το ένα διεθνές ευπώλητο μετά το άλλο…Έφυγε και ο Τεό…Ποια είναι η πνευματική δραστηριότητα σήμερα στην Ελλάδα, έστω και σε επίπεδο Γιουροβίζιον; Σε τι μπορούμε να ελπίζουμε για πρωτιά; Εξακολουθούμε να βρίζουμε τους γερμανούς, ξεχνώντας τον βαψομαλιά Γερμανό που δεν καταδέχτηκε να πει μια!! ελληνική λέξη στα 8 χρόνια παραμονής του (μαζί με τον Ομπράντοβιτς) αλλά μας χάρισαν κάτι που ούτε στο όνειρό μας δεν θα το βλέπαμε!

    Λίγο χλωμό το βλέπω το μέλλον, παρεκτός και αναλάβουν οι τρόϊκες, όπως τότε στο Ναβαρίνο…

    • Ο/Η alienellin λέει:

      Καλώς τον! Αν και λίγο απασιόδοξο σε βρίσκω 🙂
      Αν και χλωμό το βλέπω κι εγώ το μέλλον, απλώς αναρωτιέμαι γιατί;
      Αυτό το «σε ποιους καταλόγους ανθολογούνται τα ελληνικά κρασιά», ας πούμε, κι εγώ αυτό λέω: γιατί δεν ανθολογούνται; Αντί να ανθολογούνται ως «νέκταρ των θεών»;
      Ως απόγονος ερασιτέχνη οινοπαραγωγού παππού και γενικά ως μάρτυρας παλαιότερων του 1990 εποχών, έχω να σου πω ότι η συνταγή υπήρχε, το κλίμα ήτανε ίσιο, γιατί τόφαγε ο γάιδαρος;
      Όντως οι γείτονες στη Μεσόγειο έφυγαν. Εμείς όχι απλά μείναμε στάσιμοι, αλλά καταστρέψαμε ότι είχαμε χτίσει με κόπο. Διότι κάποτε οι Έλληνες κοπίαζαν. Προσπαθούσαν. Για να καταλήξουν η εργασία, η δημιουργικότητα και η επιχειρηματικότητα συνώνυμα της ντροπής.

    • Ο/Η Ein Steppenwolf λέει:

      Ελληνικό κρασί; Με τι παράδοση; Ως τα 1990 ήταν κατάλληλο μόνο για φακές!!! Σε ποιους καταλόγους ανθολογούνται τα ελληνικά κρασιά;

      Βρίσκω ένα μπουκάλι ελληνικό κρασί (Νάουσα ήταν;) σε γερμανικό σπίτι.

      Στην κουζίνα. Δεν υποψιάστηκα.

      «Ώστε σας αρέσουν τα ελληνικά κρασιά;» «Δώρο μάς το κάναν. Το έχουμε μόνο για μαγείρεμα».

  5. Ο/Η alienellin λέει:

    Δερμάτινα σανδάλια με μυκονιάτικη υπογραφή εντοπίστηκαν (και μάλλον πουλάνε καλά) σε κωμόπολη της Νότιας Γαλλίας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s