ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΟΙ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΓΙΝΟΥΝ ΕΠΟΥΣΙΩΔΕΙΣ

Οι συγκοινωνίες στην Αθήνα είναι άθλιες. Πάντα ήταν και εξακολουθούν να είναι. Άθλιες συγκοινωνίες για μια άθλια πόλη. ΟΚ, έγιναν οι λεωφορειόδρομοι, το τραμ (αν υποθέσουμε ότι αυτά σημαίνουν και πολλά) και το Μετρό, αλλά η βελτίωση της αθλιότητας των συγκοινωνιών είναι πολύ μικρή σε σχέση με την επιδείνωση της αθλιότητας της πόλης.

Ίσως βέβαια, να μου φαίνεται έτσι γιατί (για μία ακόμη φορά), ανήκω στο υποσύνολο των άτυχων. Είναι μοιραίο σ’ αυτή τη χώρα οι πολίτες της να χωρίζονται σε Α και Β κατηγορίας όσον αφορά τα πάντα. Έτσι και στην εξυπηρέτηση από τα ΜΜΜ.

Να το ξεκαθαρίσουμε μια κι έξω: μοναδικό αξιόπιστο και αποτελεσματικό μέσο μαζικής μεταφοράς για να μετακινηθείς μέσα στην πόλη που λέγεται Αθήνα είναι ΤΟ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΙΚΟ ΔΙΚΤΥΟ (παρατηρείστε ότι είμαι λάρζ και δεν λέω σκέτο «Μετρό»). Τα λεωφορεία / τρόλει είναι βασανιστήριο. Χωρίς αμφιβολία. (Το τραμ είναι κάτι παρόμοιο και επιπλέον εξυπηρετεί πολύ μικρή περιοχή.)

Υπάρχουν λοιπόν οι τυχεροί, που μένουν και εργάζονται σε περπατήσιμη απόσταση από μια στάση τρένου / Μετρό και οι άτυχοι, που για να φτάσουν σε τέτοια στάση χρειάζονται άλλο μέσο. Σας μιλάω λοιπόν εκ πείρας και μεγάλου πειραματισμού όταν σας λέω ότι, αν δεν βρίσκεσαι κοντά σε στάση σιδηροδρομικού δικτύου την έχεις μεγαλειωδώς πατημένη. Να πάρεις λεωφορείο ως τη στάση, ανέβα – κατέβα – τρέξε για το τρένο ίσον πολύ άγχος και πολύς χρόνος χαμένος σε μίζερες συνθήκες. Προτιμότερο σε χρόνο και ταλαιπωρία στο φινάλε να πάρεις ένα λεωφορείο μέχρι τον τελικό προορισμό και να τελειώνεις. Να πάρεις ΙΧ ως τη στάση ίσον πάλι πολύς χρόνος και πολύ άγχος, να γυρίζεις γύρω – γύρω τα πηγμένα τετράγωνα κοντά στο μετρό, να βρίσκεις τελικά θέση δυο χιλιόμετρα μακριά, να παίρνεις το μετρό, για να απολαύσεις με αυτόν τον τρόπο τα χειρότερα από τρεις κόσμους, που λένε (περίπου) και οι Άγγλοι: παρκάρισμα-σαφάρι, ποδαρόδρομος ολ ουέδερ, αναμονή τρένου, στριμωξίδι, χάσιμο χρόνου και επιπλέον κούραση κερασάκι. Καθημερινά. Πιστέψτε με όταν σας λέω, ότι αν είναι να ψάχνεις να παρκάρεις μια ώρα και να περπατάς άλλη τόση, καλύτερα να το κάνεις μια και καλή κοντά στη δουλειά σου να έχεις και την αυτονομία σου. Εκτός κι αν η δουλειά σου είναι μέσα στο κέντρο, στο Δακτύλιο, οπότε δεν έχεις την επιλογή. Είχα μια τέτοια δουλειά. Τρεις μήνες καθημερινής ψυχικής και σωματικής ταλαιπωρίας. «Ποτέ ξανά», σκέφτηκα. I’m too old for this.

Παλιά, προ μετρό και κατοχής αυτοκινήτου, χρησιμοποιούσα το λεωφορείο για να πάω  στο Πανεπιστήμιο σε καθημερινή βάση. Τουλάχιστον δύο με δυόμισυ ώρες ανεπίστροφης ζωής την ημέρα τις έτρωγα μέσα σ’ ένα λεωφορείο. Κρεμασμένος από χειρολαβή, στριμωγμένος ανάμεσα σε μασχάλες, ταρακουνημένος σε κάθε λακκούβα και απότομο φρενάρισμα ενός οχήματος μηδενικής ανάρτησης και νευρικού οδηγού, ενίοτε (κυρίως τα απογεύματα) και καθισμένος, αλλά πάντοτε έχοντας την αίσθηση του χαμένου, κουρασμένου χρόνου. Τα βράδια, για να πας για ένα ποτό, έπρεπε να ξηλωθείς αγενέστατο ταξί, μετά τα μεσάνυχτα διπλή ταρίφα, ή να κατσικωθείς σε κάνα τυχερό με αυτοκίνητο του μπαμπά.

Μετά, μετακόμισα σε πόλη με τέτοια συγκοινωνία, όπου το αυτοκίνητο ήταν περιττή πολυτέλεια, τουλάχιστον για τους νέους. Μετά, επαναθηνίστηκα, έπιασα δουλειά κάπου όπου χρειαζόμουν τρία λεωφορεία για να πάω, εκτίμησα ότι είμαι πολύ μεγάλος για να υφίσταμαι τέτοια ταλαιπωρία καθημερινά κι αρκετά ικανός να συντηρήσω αυτοκίνητο, ότι η πόλη αυτή, όπου οι συγκοινωνίες είναι τόσο τραγικές, σε προστάζει έτσι κι αλλιώς να γίνεις οδηγός κι έτσι αγόρασα ένα μεταχειρισμένο αυτοκίνητο και βρήκα την υγειά μου. Τα μποτιλιαρίσματα δεν τα γλίτωσα βέβαια, αλλά τουλάχιστον τα πέρασα αναπαυτικά καθισμένος, με τη μουσική, τη θερμοκρασία και την παρέα της αρεσκείας μου (έστω κι αν αυτή ήταν μόνο ο εαυτός μου). Μετά ήρθε το μετρό. Πολύ καλό αλλά μακρινό. Ω το προσπάθησα, πολλές φορές, αλλά όπως σας είπα, ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ –και οπωσδήποτε όχι σε καθημερινή βάση- χωρίς τη στάση σε λογική απόσταση.

Μέχρι πρόσφατα, θεωρούσα πως οι μέρες μου στα λεωφορεία πέρασαν ανεπιστρεπτί. Ότι από μια ηλικία και μετά, είχα αποκτήσει το βιοτικό επίπεδο που μου επιτρέπει να μετακινούμαι άνετος, αξιοπρεπής, συνεπής, αυτόνομος και χειραφετημένος. Το καπελάκι μου και πάω.

Η ζωή κι ο Μπένι Βενιζέλος όμως είχαν άλλα κανονισμένα. Όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, το ΠΑΣΟΚ γελά. Σε λίγους μήνες λοιπόν θα αναγκαστώ να αποχαιρετήσω το αυτοκινητάκι μου και να ξανασυστηθώ με τον παλιό μπλέ βάσανο που λέγεται λεωφορείο. (Μην σας ξεγελάνε οι τεκνικολόρε διαφημίσεις-κάτω από αυτές πάλι μπλε είναι το λεωφορείο.) Και το κακό είναι, πως σε περίπτωση απεργίας δεν βγαίνουν πια να σε σώσουν ούτε τα ΡΕΟ.

Μικρός, ήξερα όλα τα δρομολόγια απέξω. Τώρα, νοιώθω σαν να έχω σηκωθεί στον πίνακα αδιάβαστος. Άκουσα πως τα λεωφορεία λόγω κρίσης κόψανε δρομολόγια, αλλά δεν ξέρω στην πράξη τι ακριβώς σημαίνει αυτό. Επιπλέον, λόγω αλλαγής Δημάρχου, εκτέλεσης έργων και λοιπών κοσμογονικών γεγονότων, δεν ξέρω καν πόσες γραμμές εξυπηρετούν πια την περιοχή μου και από που περνάει η κάθε μία. Όσο για τις υπόλοιπες περιοχές και το ευρύτερο δίκτυο, τις σπάνιες φορές που είχα αναγκαστεί να το χρησιμοποιήσω τα τελευταία χρόνια, το είχα κάνει με τη μέθοδο «ρωτώντας πας στην πόλη», χωρίς να συγκρατώ γενικές πληροφορίες μετά την αποβίβαση, γιατί δεν ήθελα να πιστέψω ότι θα μου χρειαστούν ξανά.Τώρα όμως που η πραγματικότητα με προσγειώνει απότομα, δεν ξέρω καν να σας πω αν το εισιτήριο του μετρό εξακολουθεί να είναι «ενιαίο», δηλαδή αν ισχύει και για το λεωφορείο που θα με πάει στο μετρό ή πρέπει να βγάλω άλλο. Κάτι έχει πάρει το αυτί μου ότι άλλαξε η κατάσταση.

Έτυχε να πάρω το μετρό τις προάλλες. Είχα αυτή την απορία και σκέφτηκα να ρωτήσω στο γκισέ που θα αγόραζα το εισιτήριο. Κοιτάω, τα γκισέ άδεια. Σκοτεινά. Γύρω ψυχή από υπάλληλο. Είναι μόνο 12 το μεσημέρι. Η κρίση. Νομίζω. Ευτυχώς υπάρχει το μηχάνημα. Και το εισιτήριο. Κάποτε έγραφε το ίδιο το εισιτήριο στην πίσω μεριά για πόσο και για ποια μέσα ισχύει. Αν θυμάμαι καλά και σε δύο γλώσσες. Έτσι θα έπρεπε κιόλας, τουλάχιστον σε μια χώρα που θέλει να ζει από τον Τουρισμό, λέει. Γυρνάω το λοιπόν το εισιτήριο από την άλλη και βλέπω αυτό.

Χαίρω πολύ. Επίσης απαγορεύεται το φαΐ, το γκραφίτι, το πτύειν και το κατουρείν. Τίποτα πιο χρήσιμο δεν έχεις να μου πεις;

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί οι ΔΕΚΟ ΜΕΚΟ ΦΕΚΟ, γενικά οι δημόσιες ή και ημι – δημόσιες τέλος πάντων υπηρεσίες σ’ αυτή τη χώρα νοιώθουν ότι δικαιούνται να στερούνται των στοιχειωδών έστω τρόπων του Μάρκετινγκ, δηλαδή, στην ουσία και κατ’ ελάχιστον, των στοιχειωδών καλών τρόπων. Διότι η «ενημέρωση προϊόντος» είναι στη βάση της σαβουάρ βιβρ, ένα «ευχαριστούμε που μας προτιμήσατε».  Αν είσαι αριστερός και δεν σου αρέσει το Μάρκετινγκ, δες το έτσι, τουλάχιστον και όχι σαν μια «καπιταλιστική μέθοδο που θα σου επαναφέρει πελάτες –μακριά από σας». Βλέπετε,  οι καπιταλιστές ανακάλυψαν νωρίς ότι ο σεβασμός προς τον πελάτη –διότι πελάτης είναι ο μπιπ που πληρώνει τον μισθό σου με τον ένα (εισιτήριο) ή τον άλλο (φόρους) τρόπο- τον επαναφέρει στο γκισέ. Ή στην προκειμένη περίπτωση, αν θεωρήσουμε ότι είσαι μονοπώλιο και ο πελάτης σε έχει ανάγκη, θα του δημιουργήσει αρκετό σεβασμό προς τα σένα ώστε να μην προσπαθεί να βρει χίλιους τρόπους να σου τη φέρει, π.χ. προωθώντας το εισιτήριό του σε άλλους, δηλαδή κάνοντας ακριβώς αυτό που του κουνάς το δάκτυλο για να μην κάνει.

Τι ψάχνω, βέβαια….Εδώ αγνοούν ολόκληρους νόμους της Οικονομίας, αυξάνοντας την τιμή όταν πέφτει η ζήτηση. Βέβαια εξαρχής το πράγμα έδειχνε. Όταν πρωτομπήκα στο μετρό πριν καμιά δεκαριά χρόνια και είδα ότι η επικύρωση του εισιτηρίου δεν έχει μπάρες εισόδου και εξόδου, την είδα τη δουλειά. Transportation Management, Cost –benefit Analysis, Κοινωνιολογία, προηγούμενη διεθνής πείρα, έξω από το παράθυρο. Και πρώτη και καλύτερη απαστράπτουσα δια της απουσίας της βέβαια, η πανταχού από τη χώρα απούσα ΚΟΙΝΗ ΛΟΓΙΚΗ.

Το μόνο που με παρηγορεί είναι πως τα λεωφορεία έχουν τώρα πολύ καλύτερη ανάρτηση.

Advertisements
This entry was posted in ΩΡΑΙΟΣ ΩΣ ALIEN and tagged , , , . Bookmark the permalink.

4 Responses to ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΟΙ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΓΙΝΟΥΝ ΕΠΟΥΣΙΩΔΕΙΣ

  1. Ο/Η Ein Steppenwolf λέει:

    Η καθημερινή κόλαση. Ξεκινάς ξεκούραστος, φρεσκοπλυμένος και καθαροντυμένος, φτάνεις κουρασμένος, ιδρωμένος, τσαλακωμένος και οργισμένος, χωρίς να ξέρεις ποιος από τόσους γύρω σου σου φταίει. Στην επιστροφή τα ίδια. Την επόμενη μέρα τα ίδια.

    Πειράματα με ποντίκια έχουν δείξει ότι η επιθετικότητά τους αυξάνεται όταν συνωστίζονται πολλά στον ίδιο χώρο.

    • Ο/Η alienellin λέει:

      Πειράματα με Έλληνες έχουν δείξει ότι όταν ο οδηγός λεωφορείου είναι γκαζιάρης, αυξάνεται η συχνότητα εμφάνισης ιλίγγων, εμέτων και ημικρανιών.
      Αλλά πειράματα στα ίδια υποκέιμενα έχουν δείξει ότι όταν τα δρομολόγια τηρούνται χαlllαρά, αυξάνονται τα επίπεδα του στρες στο κεντρικό νευρικό σύστημα.

      • Ο/Η Ein Steppenwolf λέει:

        Τα οποία πειράματα ανέχεται καθημερινά με καρτερία ο Έλλην, του οποίου κατά τα άλλα ο τράχηλος ζυγόν δεν υποφέρει. Πώς εξηγείται οι μάγκες, τα παλληκάρια, οι υπερήφανοι Έλληνες που τα λένε χύμα στη Μέρκελ και τον Ολλανδρέου, οι ατρόμητοι, ν’ ανέχονται αγόγγυστα κάθε μέρα να μεταφέρονται σα να ‘τανε σακιά πατάτες;

  2. Ο/Η alienellin λέει:

    Η επιστημονική κοινότητα ακόμα διερευνά τη συσχέτιση μεταξύ εκδήλωσης νευρικών τικ και ημερήσιας διάρκειας εγκλωβισμού σε όρθια στάση μέσα σε λεωφορείο σε συνθήκες κυκλοφοριακής συμφόρησης, καθώς και τη συχνότητα εμφάνισης νευρολογικών παθήσεων σε άτομα τα οποία παραμένουν καθημερινά σε λεωφορείο για πάνω από 10 στάσιες ανά διαδρομή.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s