QUEL SALE, SALE TEMPS!

Κι ενώ η πολιτική σκηνή έχει κατέβει στο επίπεδο «νερό – χαρτί – μπούφλα» ενώπιον τηλεοπτικών καμερών, τσακωμών για το «debate that never was» και γελοίων, μεγαλομανιακών τελεσιγράφων τύπου «ή εμένα ή την καταστροφή», τα πραγματικά προβλήματα του κόσμου αυτής της χώρας μαίνονται αλλού. Μιλάω για τα προβλήματα που πάντα υπήρχαν, που πάντα σιγόβραζαν στο φόντο της καθημερινής μας ζωής και που με την κρίση είτε διογκώθηκαν, είτα απλά έγιναν ανυπόφορα.

Σε παλιότερα χρόνια, ας πούμε, η αντιμετώπιση ενός εφοριακού λάθους όπως αυτό της αποστολής ειδοποιητικού σημειώματος σε θανόντα θα αντιμετωπίζονταν με νεύρα, αλλά και με μια παραίτηση, μια σιωπηρή γενική αποδοχή ότι αυτά τα πράγματα συμβαίνουν και τι να κάνουμε, έτσι λειτουργεί αυτό το ρημάδι το κράτος που μας πέταξε η μοίρα να αποτελεί πατρίδα μας. Τώρα, με τα υπάρχοντα γενικευμένα και πολύ σοβαρά οικονομικά προβλήματα, το ίδιο λάθος μπορεί να καταλήξει από  ουρλιαχτά, μέχρι σε πολύ εντονότερες καταστάσεις. Η αντοχή και η ανοχή απέναντι στη Δικτατορία των Δημόσιων Υπηρεσιών μειώνεται.

Θυμός, αντίδραση, νεύρα κουρέλια.

Τα λεφτά που δεν υπάρχουν, αρχίζουν να φάινονται. Άνθρωποι με βαριές ασθένειες δεν έχουν φάρμακα – μπορεί να πεθάνουν εξ αιτίας αυτού. Άδικο; Παράνομο; Όσο άδικο και παράνομο είναι να πεθαίνουν άνθρωποι στην Αφρική. Κι αυτοί δεν έχουν φάρμακα. Κι αυτοί έχουν ψυχή. Ίσως κάποιοι στιγμή να επιζούν όσοι από εμάς είναι τυχεροί, όσοι βρουν ανθρωπιστική βοήθεια. Όπως κάνουν δεκαετίες τώρα αυτοί οι ξεχασμένοι άνθρωποι στην Αφρική.

Άραγε που θα ανήκουμε, μετά την Ευρώπη; Που βρσκόμαστε τώρα; Καθ’ οδόν ή έχουμε ήδη πατήσει πόδι σε ένα άλλο status quo, έναν άλλο κόσμο, μια άλλη ζωή;

Απαγωγές ανηλίκων μέρα μεσημέρι έξω από τα σχολεία τους, γιαγιάδες που ανοίγουν ανυποψίαστες τις πόρτες στους δολοφόνους – ληστές τους. Άνθρωποι που φοβούνται να βγουν από το σπίτι τους, ή που κοιμούνται εκ περιτροπής τα βράδια.

Ένας νεαρός με κατεστραμμένη ζωή, ένας άνθρωπος νεκρός και οι συμπολίτες χειροκροτούν το δολοφόνο. Πότε συμβαίνει αυτό; Σκεφτείτε το.

Η εγκληματικότητα, που κλιμακώνεται σταθερά εδώ και μια δεκαπενταετία, έχει φτάσει πια στο απροχώρητο. Απροστάτευτοι σε όλη τη διάρκεια αυτής της δεκαπενταετίας πολίτες παίρνουν τα όπλα τους και αυτοδικούν. Ψηφίζουν Χρυσή Αυγή που αυτοδικεί σε απευθείας μετάδοση.

Θυμός, θυμός παντού. Αλλού δικαιολογημένος, αλλού όχι. Πάντως θυμός. Τον θυμό να τον φοβάσαι. Ο θυμός κατευνάζεται με συμφωνία, με ηρεμία, με εναρμόνιση. Οι πολιτικοί όμως αρνούνται τη συνεργασία. Διαφωνούν, μαλλιοτραβιούνται, τσακώνονται για την προτίμησή μας, όταν η λύση είναι μόνο μία. Beggars cannot be choosers: είναι τόσο θλιβερά απλό.

Αλλά όχι τόσο θλιβερό όσο το τελεσίγραφο επιπέδου μπανανίας που μας πέταξε ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α στα μούτρα, ένα τελεσίγραφο τόσο δημαγωγικό που καταντάει ανέκδοτο. Τα ραδίκια διαμαρτύρονται για την κατάφορη υποτίμηση της νοημοσύνης τους και της έμβιας υπόστασής τους, Αλέξη.Μετά από σένα το χάος.

Ή μήπως το χάος είναι κιόλας εδώ;

Advertisements
This entry was posted in ΩΡΑΙΟΣ ΩΣ ALIEN and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

6 Responses to QUEL SALE, SALE TEMPS!

  1. Ο/Η Ein Steppenwolf λέει:

    Πολύ καλή ανταπόκριση!

    Έτσι όπως χαμογελά και χαιρετά τα πλήθη και με τα δύο χέρια, ο Αλέξης μού θυμίζει όλο και περισσότερο τον Ανδρέα. Του μοιάζει επικίνδυνα.

    Σταθερά χάνετε την ικανότητα ή την όρεξη να λύνετε τις διαφορές σας με διάλογο.

    • Ο/Η alienellin λέει:

      Μα προσπαθεί να του μοιάσει και στην εκφορά των λόγων του. Όμως του βγαίνει και ο τρόπος ομιλίας της ηλικίας του και το αποτέλσμα είναι ένα πάράξενο κράμα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s