KINDERGARTEN COP

Έλα Λίτσα! Έλα η Τούλα είμαι! Ναι, ναι η Δημοκρατούλα καλέ!

Τι κάνεις, Κοινοβουλίτσα μου;

Εγώ άστα.

Άστα να πάνε Λίτσα μου. Αυτά τα παιδιά θα με τρελάνουν. Κάθε μέρα φεύγω απ’ το σχολείο μ’ ένα κεφάλι καζάνι. Δεν ακούνε, δεν ακούνε με τίποτα Λίτσα.

Να, ας πούμε ο  Βαγγελάκης. Τον μάλωσα τις προάλλες. Του είπα : «γιατί παιδί μου έδωσες ψεύτικες υποσχέσεις;» Και εκείνος μου έκανε τα ντροπαλά ματάκια και είπε: «δεν θα το ξανακάνω κυρία!»  Μου έδωσε το λόγο του κι όμως να που πάλι προχτές πήγε στους δημόσιους υπάλληλους και τους είπε: «Απολύσεις; Ποιες Απολύσεις;», λες και δεν έχει βάλει φαρδιά πλατειά την υπογραφή του.

Ο Αλεξάκης  με τον Αντωνάκη, όλη μέρα τρώγονται κι ανταλλάσσουν προσβολές  και παροιμίες. Ο Βαγγελάκης πάλι, γκρινιάζει όλη μέρα, γιατί δεν τον παίζουνε οι άλλοι δύο και μιλάει με παράπονο για «ψεύτικο δικομματισμό». Ναι, όταν ήσουν κι εσύ μέσα ήταν αληθινός. Άντε  να μην πω. Έχε χάρη που είναι μικρά παιδιά.

Εσύ τι κάνεις; Περιμένεις, βέβαια, τι να κάνεις και συ… Υπομονή Λίτσα μου…Α! Τώρα που το θυμήθηκα, άκου νέα: σήμερα το  πρωί, ξυπνάω και τι να δω: δεν θα το πιστέψεις: υπάρχει ακόμα το ΚΚΕΜΛ! Υπάρχει, σου λέω κι όχι μόνο υπάρχει, αλλά μετά από τόσα χρόνια συνειδητοποιώ ότι το ΚΚΕΜΛ ΔΕΝ είναι το ίδιο με το ΜΛΚΚΕ! Ναι, ναι κι εγώ έτσι νόμιζα αλλά είναι άλλα. Καρατσεκαρισμένο, σου λέω: συνέπραξαν! Ναι, ναι κατεβαίνουνε μαζί. Τι; Ε, έτσι στο λέω αν έχεις απορία τι να ψηφίσεις. Ναι, ναι, γιατί κι ο Αντωνάκης και να βγει με βαριά καρδιά λέει θα κυβερνήσει, μην του το κάνουμε αυτό, Λίτσα μου.

Να, είχα δεν είχα, πάλι στα παλιόπαιιδα γύρισα τη συζήτηση. Τι να κάνω, τι να κάνω που δεν μ’ αφήνουν να πάρω ανάσα όλη μέρα δεν μ΄αφήνουνε, Λίτσα. Συνέχεια πρέπει να τους κυνηγάς από πίσω, παλιόπαιδα, σου λέω, κακομαθημένα.

Πάω σήμερα  στη δουλειά και τι να δω με το καλημέρα σας: τον  Βαγγελάκη να μαλλιοτραβιέται με τον Γιαννάκη και τον Θοδωράκη, ‘άτιμους’ τους φώναζε και προσπαθούσε να τους κλωτσήσει έξω από την παιδική χαρά. «Είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα!» φώναζαν αυτοί. «Βενιζέλο, Ραγκούση, Πάγκαλε, αύριο με τον κηδεμόνα σας!» είπα. «Μα κυρία κάνουν αυτοκριτική εν ώρα αγώνα!» μου λέει μ’ αυτό το ύφος το μουντρούχικο, ξέρεις. «Αγώνας κι αυτοκριτική δεν σταματάνε ποτέ, Βαγγέλη!» του λέω αλλά ίσως περίμενα πολλά από ένα τόσο μικρό παιδί. Οι άλλοι χασκογέλασαν, αλλά και σ’ αυτούς είπα: «Εσείς μη γελάτε καθόλου! Εσείς δεν κάνατε σωστή αυτοκριτική, εσείς ρίχνατε το φταίξιμο μόνο στην υπόλοιπη ομάδα! Εσείς πρόβατα βοσκάγατε τόσα χρόνια;»

Άντ’ από εκεί, στα  λέω και συγχύζομαι! Παλιόπαιδα!

Αλλά εκείνος που με έχει τρελάνει, μ’ έχει τρελάνει Λίτσα μου, στα Τσιπραλέξ με έχει ρίξει και θα ξεμείνουμε κατά πως πάμε σε λίγο κι από φάρμακα και τι θα κάνω δεν ξέρω! Ναι, στα ψυχοφάρμακα, μην σου κάνει εντύπωση… Εκείνος που με έχει τρελάνει, λοιπόν, είναι αυτός ο Αλεξάκης. Ναι, ναι αυτός.

Βρε να μην μπορεί να μάθει Αγγλικά με τίποτα. Δυο ώρες την ημέρα τον έχω ιδιαίτερα, τίποτ’ αυτός. Το πιο απλό, τόσους μήνες προσπαθώ του κάκου να του μάθω: Άλεξις, ριπίτ άφτερ μι: the rain in Spain stays mainly in the banks. The rain in Greece stays mainly in the «πέρα βρέχει».

No, no, Alexis, του λέω: Αν δεν πληρώσουν τη δόση οι έξω, δεν θα καταρρεύσει το ευρώ (τουλάχιστον όχι χωρίς να μας πάρει μαζί του). Αν δεν πληρώσουν τη δόση  δυο πράγματα μπορεί να συμβούν:  ή θα καταρρεύσει το ευρώ μαζί  με την  Ελλάδα (είναι αυτό που οι κουτόφραγκοι ονομάζουν “lose – lose” σιτσιουέισον),  ή η Ελλάδα θα καταρρεύσει  μόνη της (και δεν θα ‘χει και Παπαντρέου να ερωτευτεί).  “Lose – win” το λένε αυτό οι κουτόφραγκοι κι αυτό το άτιμο το Win πάει μόνο για την πλευρά τους. Μόνο αυτοί έχουν τη δυνατότητα να παίξουν γι’ αυτό το ρημάδι το Win, μόνο αυτούς τους παίρνει να το ρίξουν στα ζάρια, ΜΟΝΟ ΑΥΤΟΙ ΕΧΟΥΝ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΙΚΗ ΙΣΧΥ! Το κατάλαβες επιτέλους παιδί μου;

By George (Papandreou) he hasn’t got it!

Ναι, ναι, ανεπίδεκτος σου λέω.

Αυτά που λες Λίτσα, μου δράμα η κατάσταση. Κάθε μέρα ξυπνάω και δεν ξέρω τι θα με περιμένει. Μαζευτήκανε και πολλά παιδιά στην τάξη, είναι κι ο Πάνος που έχει τσακωθεί παλιά άσχημα με τον Αντώνη κι όλο κυνηγιούνται στα διαλείμματα, ναι, ναι σαν τον Αλέξη, μόνο που αυτός είναι πιο παχύς και κάνει συνέχεια το σταυρό του.

Είναι κι εκείνος ο Φωτάκης – αυτός ήσυχο παιδί, αλλά μην νομίζεις κι αυτός, τα φέρνει από δω, τα φέρνει από κει, τη δουλειά του την κάνει. Τους μπερδεύει όλους με τρίπλες πέρα, τρίπλες δώθε, στο τέλος τη διώχνει τη μπάλα και παίρνει ένα αθώο ύφος και λέει : «εγώ έκανα ότι μπορούσα».

Είναι και το Αλεκάκι με τα γνωστά της τα κατεβασμένα μούτρα, λες και της πήραν το κουβαδάκι, τίποτα δεν της αρέσει σε όλα όχι λέει, το ένα της ξινίζει το άλλο της βρωμάει. Τις προάλλες  θεά την έκανα να καθίσει με τον Αλεξάκη στο ίδιο θρανίο, κοίτα τι ωραίο κάθισμα, με θέα, με άνεση, ο Αλέξης είναι καλό παιδί,  βρε καλή μου βρε χρυσή μου, τίποτ’ αυτή. Με κανέναν δεν θέλει αυτή να κάνει παρέα, κάθεται μόνη της στο θρανίο και παραπονιέται για τις συνθήκες εργασίας.

Τι; Ο  Νικολάκης; Ανησυχείς μη σου σπάσουν τα έδρανα ε; Και με τα δίκια σου, εδώ μας έχει διαλύσει όλο το σχολείο. Ναι αυτός δεν κάθεται σε θρανίο, το έσπασε και δεν έχουμε λεφτά για να πάρουμε άλλο. Άσε το ιώδιο για τις μύτες που ανοίγει. Συνέχεια τιμωρία τον έχω. Μη γελάς καθόλου, έχει πρόβλημα το παιδί, έχω επανειλημμένα μιλήσει στους γονείς του ότι πρέπει να τον πάνε να κάνει μαθήματα διαχείρισης θυμού. Εδώ είναι προχωρημένη τάξη, τους λέω, δεν είναι για τον Νικολάκη, εδώ κάνουμε μαθήματα διαχείρισης βουλευτικών αξιωμάτων.

Δράμα, Λίτσα μου, που λες. Ένα δράμα ζω καθημερινά.

Άσε, μη συνεχίσω και σε συγχύζω και σένα. Και συ από αυτά τα παιδιά περιμένεις να δεις προκοπή. Τι να πούμε Λίτσα. Ο Θεός να βάλει το χέρι του….

Τι άλλα νέα; Αυτά. Ζέστη κάνει, στο ποδόσφαιρο προσπαθούμε με νύχια και με δόντια να μην χάσουμε τη μπάλα, φυσάει, μας πήρε και μας σήκωσε και όπως καταλαβαίνεις καίγεται το σύμπαν πάλι, δεν ξέρουμε τι να ψηφίσουμε και  όλα τα ξένα δημοσιογραφικά δίκτυα περιμένουν με κομμένη την ανάσα  ν’ ακούσουν τα μαντάτα μας. Ποιος τη χάρη μας τέτοια μεγαλεία. Όλος ο πλανήτης εμάς θα κοιτάει αύριο. Θα μας παραμονεύει μέσα στο παραβάν. Οι τράπεζες διεθνώς κάνουν οχυρωματικά έργα, η Μέρκελ καρφώνει με ξύλα τα παράθυρα, ο Σόιμπλε κάθεται με το δίκαννο σκοπιά έξω απ’ την Μπούντεσμπανκ, ο Ολάντ βάζει σακιά με άμμους στις χαραμάδες, ο Ομπάμα έχωσε τα γυναικόπαιδα στο πυρηνικό καταφ….

Τι εννοείς «τι είναι αύριο;» Εκλογές Λίτσα μου, τι να ‘ναι, το ξέχασες; Ναι αύριο καλέ. Σίγουρα σου λέω, αύριο………Λίτσα; Λίτσα; Εμπρός…Εμπρός! Λίτσα μ’ ακούς; Εμπρός;! Λίτσα;!

Advertisements
This entry was posted in ΩΡΑΙΟΣ ΩΣ ALIEN and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

5 Responses to KINDERGARTEN COP

  1. Ο/Η Ein Steppenwolf λέει:

    Η παρομοίωση της Ελλάδας με φρενοκομείο είναι καλή αλλά παλιά.

    Η παρομοίωση της Ελλάδας με Τιτανικό είναι κι αυτή παλιά αλλά περιοδικά επίκαιρη.

    Την εύστοχη παρομοίωση με τάξη (το πολύ) Δευτέρας Δημοτικού δεν την είχα δει πουθενά μέχρι τώρα. Λες όταν σε πέντε χρόνια θα πηγαίνουν και Γυμνάσιο να έχουν ωριμάσει;

    • Ο/Η Ein Steppenwolf λέει:

      Θα είναι όμως σε πέντε χρόνια στο Γυμνάσιο; Στο στρατό είχα γνωρίσει έναν που είχε πάει πέντε χρόνια σχολείο. Και τα πέντε στην α’ Δημοτικού…

  2. Ο/Η Ein Steppenwolf λέει:

    Παρεμπιπτόντως: ο Βενιζέλος δήλωσε κατηγορηματικά ότι δεν θα συμμετάσχει σε κυβέρνηση αν δεν είναι μέσα κι ο ΣυΡιζΑ. Ο Μάνος αναρωτιέται: «Τότε γιατί να ψηφιστεί ο κ. Βενιζέλος;». Ας ρωτήσουμε κανένα παιδάκι της β’ Δημοτικού να μάς το εξηγήσει, που έχει και την κατάλληλη νοοτροπία για να το καταλάβει.

    • Ο/Η alienellin λέει:

      Κι εγώ δηλώνω κατηγορηματικά ότι τους βαρέθηκα όλους. Α σιχτίρ με τους κάφρους πια!
      Πάρντον μάι φρέντς αλλά έχω ένα άσχημο προαίσθημα. Δεν τα βλέπω καλά τα πράγματα. Βαρέθηκα. Έξω από όλα τα εκλογικά κέντρα ο κόσμος παρκάρει όπου βρει, πρέπει να έχεις κάνει τάμα για να διασχίσεις τους δρόμους. Μέσα στα εκλογικά κέντρα, άκουσα για δύο περιπτώσεις που έλειπαν ψηφοδέλτια απ’ τη ντάνα και ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί οι εκπρόσωποι δεν θεωρούν ΚΑΘΗΚΟΝ τους να διαγράψουν το όνομά σου απ’ τα κιτάπια μπροστά σου.
      Το τελειωτικό χτύπημα το πήρα περνώντας φουριόζα μπροστά από το τραπεζάκι του ΣΥΡΙΖΑ. Δυο του κόμματος χαλαρές συζητούσαν και τ’ αυτιά μου πρόλαβε να χτυπήσει το έξής σνίπετ: όπως είπε ο σύντροφος…… Κι αυτό με την πιο casual εκφορά possible. Αυτόματα μεταφέρθηκα μια ζωή πίσω, στις μέρες του Πανεπιστημίου όπου τους έμαθα καλά τους συντρόφους και μου ρθε να ξεράσω. Έλεος. Έλεος έλεος έλεος έλεος. Συγνώμη για το εγωιστικό του πράγματος, αλλά I don’t deserve this! Νέα Ζηλανδία, κάθε μέρα μας φέρνει πιο κοντά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s