SOS ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΛΙΩΝΕΙ

Είναι πρωί της 26ης Ιουνίου κι ετοιμάζομαι να κατέβω στην Αθήνα. Στο ραδιόφωνο παίζει η είδηση για τους πρυτάνεις της Παντείου που έκλεβαν τα λεφτά του Κράτους για να τα φτιάχνουν τζακούζι.

Λίγες ώρες αργότερα, καθώς ανηφορίζω την οδό Σταδίου, ακούω φωνές από ντουντούκες και δυσανασχετώ. «Άντε πάλι  αγανακτισμένοι δημόσιοι υπάλληλοι!» σκέφτομαι και κάνω μια γκριμάτσα δυσαρέσκειας κι αποφυγής των ντεσιμπέλ που χτυπούν τ’ αυτιά μου. Πλησιάζοντας κι αποκτώντας οπτική εικόνα τα μούτρα μου πέφτουν. Πρώτα, ντρέπομαι. Μετά στεναχωριέμαι. Είναι μια ομάδα ανθρώπων με ειδικές ανάγκες. Πραγματικές ανάγκες. Διαμαρτύρονται γιατί τους κόβουν τα επιδόματα. Μια νέα κοπέλα σε αναπηρικό καροτσάκι σφίγγει τα δάχτυλα στο χαρτόνι που αναγράφεται η διαμαρτυρία της και δακρύζει . Συνειδητοποιώ ότι ντρέπεται. Όμως η ντροπή είναι όλη δική μας, κορίτσι μου.

Δεν είναι πολλοί, καμιά  τριανταριά. Κάποιοι περαστικοί στέκονται και φωνάζουν συνθήματα μαζί τους. Μια κάμερα. Άλλά δεν έχει πολύ φασαρία, μάλλον δεν θα παίξει πολύ το βράδυ στις ειδήσεις. Δεν έχει κόσμο, εξαλλοσύνη, επεισόδια. Φαίνεται ότι κανένας δεν αγανακτεί για λογαριασμό αυτών των ανθρώπων. Δεν περισσεύει λίγος θυμός και γι’ αυτούς.

Δύο ώρες αργότερα βρίσκομαι στην οδό Ευαγγελιστρίας και φωτογραφίζω ένα ακόμη καμένο παλιό κτίριο. Τούτο δω έχει και μια χαρακιά στη μέση της πρόσοψης, μια  κάθετη ρυτίδα – αποχαιρετισμό: «εγώ σε λίγο πέφτω. Αντίο».

Λεπτά αργότερα, σχεδόν προσπερνάω τη φωνή του νέου άντρα που καθιστός λίγο έξω από την εκκλησία παρακαλάει για βοήθεια. Ετοιμάζομαι να κάνω τη γνωστή μανούβρα «κάνω πως δεν τον βλέπω – κι εγώ άνεργος είμαι – ποιος ξέρει άραγε αν λέει αλήθεια» όταν κάτι με σταματάει. Μπαίνω στο διπλανό μαγαζί να το σκεφτώ   κι αν είναι ν’ ανοίξω εκεί το πορτοφόλι –δεν είναι να το ανοίγεις πια το πορτοφόλι στη μέση του δρόμου. Βγάζω ένα ευρώ και βγαίνω από το μαγαζί. Λοξοκοιτάω προς το μέρος του να τον ζυγιάσω καλύτερα. Θεέ μου είναι τόσο αδύνατος. Πλησιάζω. Τα πόδια του είναι δυο καλαμάκια. Δεν έχει δεξί χέρι. Είναι ΑΜΕΑ, λοιπόν. Τοποθετώντας το κέρμα στην ανοιχτή του παλάμη, προσέχω ανακλαστικά να μην τον ακουμπήσω και μετανιώνω πικρά για τη μικροψυχία μου την ίδια στιγμή. Γύρω από την παλάμη του είναι τυλιγμένο ένα κομποσκοίνι. He has faith. Αυτό κι αν είναι μεγαλείο.

Μου μιλάει. Τα ελάχιστα δόντια που του έχουν απομείνει σαπίζουν. Κι όμως, δεν πρέπει να είναι πάνω από 35 χρονών. Μ’ ευχαριστεί πολύ κι ειλικρινά. Μου λέει ότι δεν έχει φάει τίποτα όλη μέρα κι ότι κοιμάται στις πόρτες. Ότι είναι εκεί από το πρωί και κανείς δεν σταμάτησε να του δώσει τίποτα εκτός από μένα. ‘Έχει γλυκύτητα κι ειλικρινή ευγνωμοσύνη. Δεν ζητάει κάτι παραπάνω, θέλει μόνο να επικοινωνήσει. Μου δείχνει τα πόδια του. Έχουν έντονες, άσχημες πληγές. «Έχουν πάθει μόλυνση και δεν έχω λεφτά να πάρω την αλοιφή».

«Αν πας στο νοσοκομείο θα σε βοηθήσουν,» του λέω. «Πήγα και μου είπαν να πάρω την τάδε μάρκα των πεντακοσίων αλλά δεν έχω λεφτά,» μου απαντάει.

Τον αποχαιρετώ με ευχές και ανηφορίζω την Ερμού. Όμως στο κεφάλι μου σαν mantra επαναλαμβάνεται η μάρκα της αλοιφής, κάτι σαν: «κουμεντίν των πεντακοσίων» (ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων άκουσα εγώ). «Κουμεντίν των πεντακοσίων, κουμεντίν των πεντακοσίων, κουμεντίν των πεντακοσίων….». Ψάχνω φαρμακείο, να δω αν υπάρχει  αυτή η αλοιφή κι αν με φτάνουν τα 35 ευρώ που έχω στην τσέπη να την πάρουν.  Όμως το φαρμακείο, στις 16:00, στην καρδιά της Αθήνας, σε ώρες  που όλος ο υπόλοιπος εργαζόμενος κόσμος δουλεύει, είναι κλειστό.

Φεύγω προσπαθώντας να δικαιολογήσω τον εαυτό μου «άνεργος εσύ τι να κάνεις, θα περάσει κάποιος άλλος να τον βοηθήσει κλπ». Όμως τα λόγια είναι φτώχεια.

Η Ουσία είναι μία και είναι η εξής:

Ένας άνθρωπος εξαϋλώνεται πάνω στον πεζόδρομο  της Ευαγγελιστρίας, λιώνει, σαπίζει,  χάνεται. Ένας άνθρωπος που χρειάζεται φάρμακα και φαΐ, κείτεται καταγής,  κι εγώ, προσωπικά εγώ, και κανείς άλλος, θα έπρεπε αν όχι να κάνω κάτι ο ίδιος, να ξέρω τουλάχιστον που να αποταθώ για να ζητήσω βοήθεια. Σε ποια υπηρεσία, ποιο δήμο, ποιον άλλο άνθρωπο, τέλος πάντων. Αλλά δεν ξέρω. Αν ξέρετε εσείς, σας παρακαλώ θερμά να μου πείτε.

Είναι επτά η ώρα και βρίσκομαι σπίτι μου. Η mantra «Κουμεντίν των πεντακοσίων, κουμεντίν των πεντακοσίων, κουμεντίν των πεντακοσίων….» δεν έχει σταματήσει να παίζει στο κεφάλι μου. Βρίσκω στο ίντερνετ ένα κουμεντίν που όμως δεν είναι αλοιφή αλλά αντιθρομβωτικό. Σωστά, αλοιφή με δυναμοποίηση μιλιγράμ, δεν γίνεται.  Μήπως ήταν σε σύγχυση;  Μήπως εγώ δεν άκουσα κάτι σωστά; Ίσως εννοούσε κάτι σε σχέση με το χέρι του; Με την καρδιά του; Μήπως αυτά στα πόδια του δεν ήταν μόλυνση αλλά κάτι σε σχέση με το κυκλοφορικό του; Μήπως θα έπρεπε να ήταν νοσηλευόμενος και προστατευμένος σε κάποιο κρατικό ίδρυμα (κι ας μην είχε 45 κηπουρούς) ώστε να μην πρέπει ν’ αναρωτιέται για την υγεία του ένας άσχετος με τα ιατρικά θέματα περαστικός; Κι ενώ ταλαντεύομαι μεταξύ θυμού και βαθιάς θλίψης, ενώ μαλώνω τον εαυτό μου γιατί δεν ξέρω αν υπάρχει αρμόδια υπηρεσία για τον άνθρωπο αυτό, σε ανύποπτο χρόνο  εμφανίζεται μπροστά μου ένα retweet του  NikAgo  από τον  Steppenwolf: «1.162 ευρώ επίδομα τυφλότητας λάμβανε αγρότης, που οδηγούσε φορτηγό και πουλούσε σε λαϊκή στην Αθήνα.»

UPDATE

ΒΡΗΚΑ ΑΥTO ΚΥΑΔΑ  http://www.kyada.gr/

Έστειλα  MAIL αλλά το πρωί είδα ότι μου γύρισε πίσω. Πήρα στο τηλέφωνο 210 5246516 (πάτησα μετά το 1 για τις κοινωνικές υπηρεσίες) και βγήκε μια κυρία πολύ εξυπηρετική, με ρώτησε λεπτομέρειες τις οποίες σημείωνε, μου είπε ότι το κουμεντίν είναι αντιβίωση και ότι θα το κοιτάξουν το θέμα και θα με πάρουν τηλέφωνο να με ενημερώσουν. Μόνο που μάλλον θα το ψάξουν από την άλλη εβδομάδα γιατί δεν έχουν άτομα. Θυμήθηκα τότε ότι είχα δει στις ειδήσεις ότι το πρόγραμμα ‘βοήθεια στο δρόμο’ υφίσταται οδυνηρές περικοπές. Υποθέτω ότι επειδή είναι καινούργιο είναι πιο εύκολο να διώξεις τους μάλλον ‘εποχιακούς’. Παρόλα αυτά, κάνενας αργόσχολος σε υπουργείο που απλώνει πισινούς στην καρέκλα του δεν έχει πειραχτεί. Μπορεί και να βγαίνει στους δρόμους που προσπαθούν να επιβιώσουν οι άστεγοι να κάνει τον αγανακτισμένο. Κουράγιο άγνωστε φίλε μέχρι την άλλη εβδομάδα. Αν είσαι τυχερός και νωρίτερα. Ακολουθώντας το παράδειγμά σου, ευελπιστώ.

Advertisements
This entry was posted in ΩΡΑΙΟΣ ΩΣ ALIEN and tagged , . Bookmark the permalink.

12 Responses to SOS ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΛΙΩΝΕΙ

  1. Ο/Η Ein Steppenwolf λέει:

    Για την πρυτανεία της Παντείου δεν έχει αποδειχθεί ότι ωφελήθηκαν απ’ την απάτη. Μάλλον κι οι ίδιοι ουσιαστικά θύματα είναι: τους πήγαινε το λογιστήριο τα χαρτιά κι εκείνοι τα υπέγραφαν χωρίς να τα διαβάζουν. Αυτό που έκαναν στη χειρότερη περίπτωση ήταν αμέλεια.

    Τον άρρωστο που συνάντησες ίσως να μπορούν να τον βοηθήσουν οι Γιατροί του Κόσμου. (Το άρθρο είναι για τη Θεσσαλονίκη, αλλά λογικά θα υπάρχει κάποιο ιατρείο και στην Αθήνα).

    Ο τυφλός οδηγός έλαβε €70 χιλιάδες σε οκτώ χρόνια. (Καταγγελίες στη διεύθυνση 11012@hellenicpolice.gr). Αλλά είπαμε: ο πρώην νομάρχης Ζακύνθου και γιατρός των τυφλών εξελέγη βουλευτής με τη ΝΔ στις 6 Μαΐου και θα εκλεγόταν και στις 17 Ιουνίου αν δεν έπαιρνε ο ΣυΡιζΑ την μονοεδρική Ζακύνθου.

    Η ιστορία με τον ΑΜΕΑ μού θύμισε την αντίδραση του Ντίνου Χριστιανόπουλου στην ανακήρυξη της Θεσσαλονίκης ως «Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης»: «Ποιός πολιτισμός; Έχω δει ανάπηρο του ελληνοϊταλικού πολέμου να κοιμάται σε παγκάκι στην Ελευθερίου Βενιζέλου!». (Δεν είμαι σίγουρος για τ’ όνομα του δρόμου).

    • Ο/Η alienellin λέει:

      Πως δεν αποδείχτηκε; Τότε πως καταδικάστηκαν; Ποιο απόδειξη δεν έχει! Από εκεί και πέρα μόνο ο Θεός.
      Οι Γιατροί του κόσμου εξ όσων ξέρω δρούσαν στο εξωτερικό αλλά για να δούμε.

      • Ο/Η alienellin λέει:

        Α, σόρυ τους μπέρδεψα με τους γιατρούς χωρίς σύνορα. Ιατρείο έχει κι εδώ, αλλά οάνθρωπος χρήζει παρέμβασης. Βρήκα όμως αυτό http://www.hellasnews.tv/kyada/index.php?option=com_frontpage&Itemid=1

      • Ο/Η Ein Steppenwolf λέει:

        Με αφορμή την καταδίκη και φυλάκιση ενός πρώην πρύτανη

        Η ΚΑΛΟΣΎΝΗ ΤΩΝ ΟΜΌΤΕΧΝΩΝ
        (του Χαρίδημου Κ. Τσούκα, Καθημερινή, 22/12/2007)

        ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΌΣ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΆ
        Επιστολή Νίκου Δήμου, Καθημερινή, 3/1/2008

        ΔΙΆΤΤΩΝ
        (από τον Νίκο Δήμου, Lifo, 10/1/2008)

        ΦΙΛΌΣΟΦΟΙ Ή ΠΡΥΤΆΝΕΙΣ;
        Σχολιασμός του Χαρ. Τσούκα (Καθημερινή, 9/1/2008)

        ΑΝΘΡΏΠΙΝΗ ΔΙΚΑΙΟΣΎΝΗ
        Ανταπάντηση του Νίκου Δήμου (Καθημερινή, 10/1/2008)

      • Ο/Η Ein Steppenwolf λέει:

        Ξέρεις τί σκεφτόμουνα χθες πριν αποκοιμηθώ; Όλοι ξέρουμε τουλάχιστον έναν φοροφυγά που αποκλείεται να καρφώσουμε διότι είναι συγγενής μας ή επιστήθιος φίλος. Να του πούμε λοιπόν: «Ο τάδε ΑΜΕΑ δεν έχει φάρμακα διότι εσύ φοροδιαφεύγεις. Θέλω λοιπόν να πας στο φαρμακείο ν’ αγοράσεις το τάδε φάρμακο που έχει ανάγκη και να του το δώσεις».

      • Ο/Η Ein Steppenwolf λέει:

        Στη θέση του φοροφυγά μπορεί να μπει και δημόσιος υπάλληλος ή υπάλληλος ΔΕΚΟ.

      • Ο/Η alienellin λέει:

        Ανέλπιστα καλά νέα δες update.
        Ανέλπιστα με την έννοια ότι βρήκα ανταπόκριση. Αφότου γύρισε πίσω το μέιλ, νόμιζα ότι θα πάρω και θα με βρίσουν. Θα περάσω το τηλέφωνο στο κινητό!

      • Ο/Η Ein Steppenwolf λέει:

        Για να δούμε…

      • Ο/Η alienellin λέει:

        Εντωμεταξύ αν μπορείς να το διανοηθείς, μόνο σήμερα μου πέρασε από το μυαλό ότι θα μπορούσα να του είχα αγοράσει και κανένα σάντουιτς να φάει. I could kick myself!

      • Ο/Η Ein Steppenwolf λέει:

        Φαντάζομαι διότι σού είχε υποβάλει εκείνος τον τρόπο βοήθειας (ελεημοσύνη), μην αφήνοντάς σου περιθώριο πρωτοβουλίας.

      • Ο/Η alienellin λέει:

        Μπα ίσα ίσα που μου είπε ο άνθρωπος ότι δεν είχε φάει τίποτα όλη μέρα. Ελπίζω να του αφήσανε κι άλλοι λεφτάμέχρι το βράδυ ή να πήγε να φάει σε κάνα συσσίτιο.

  2. Παράθεμα: ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ | alienellin

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s