ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ ΜΟΥ

Είμαι άλιεν. Βλέπω πράγματα που η πλειοψηφία δεν βλέπει. Δεν είναι κατόρθωμα ή καύχημα Δεν είναι υπεροψία ή σνομπισμός. Δεν είναι μεγαλομανία ή παράνοια. Απλά είναι. Έτσι είναι. Βλέπω πράγματα που η πλειοψηφία δεν βλέπει. Ή που βλέπει μόνο στους άλλους και όχι στον εαυτό της.

Είμαι Έλλην. Είμαι οξύθυμος, ισχυρογνώμων και μουντζώνω σαν να μην υπάρχει αύριο. Μια φορά την εβδομάδα, σταματάω με το αυτοκίνητο στο περίπτερο ενώ απαγορεύεται κι ενώ ξέρω ότι αν περάσει λεωφορείο δεν θα χωρέσει. Στα νιάτα μου έχω φλομώσει στο τσιγάρο αμέτρητους παθητικούς καπνιστές και στο τσακίρ κέφι, έχωσα και μια – δυο γόπες μέσα στην άμμο. Κάποτε δέχτηκα  να προσπαθήσω να βάλω μέσο να διοριστώ στο Δημόσιο (μετά από χρόνια εξόντωσης στον ανεξέλεγκτο ιδιωτικό τομέα λύγισα κι εγώ).  Πολλές φορές δεν πήρα απόδειξη (για να εξοικονομήσω χρήματα από τον ταπεινό μισθό μου ή γιατί ντράπηκα να ζητήσω). Άλλες, δεν κυνήγησα τα πράγματα όπως έπρεπε, δεν τα πάλεψα  όσο θα έπρεπε, δεν κατέφυγα στη Δικαιοσύνη, ας πούμε «για να μην μπλέξω». (Που θα έμπλεκα, δηλαδή, και η Δικαιοσύνη τάχει τα θέματά της, όσο να πεις. Από που να ξεφύγεις. Όλο πάνω σε τοίχους θα πέσεις.)

Το περιεχόμενο όλων των προηγούμενων παρενθέσεων είναι προφάσεις εν αμαρτίαις και το ξέρω πολύ καλά. Κι επειδή εκτός από το να το ξέρω, το παραδέχομαι κιόλας, ΕΙΜΑΙ ΑΛΙΕΝ.

Υπάρχουν πολλοί Άλιεν Έλληνες ανάμεσά μας. Δεν είμαι ούτε μοναδικός ούτε πρωτότυπος. Απλά είμαστε μειοψηφία. Και στις Δημοκρατίες ως γνωστόν, κουμάντο κάνουν οι πλειοψηφίες.  Fair enough. Σημειώστε όμως ότι στις Δημοκρατίες οι μειοψηφίες δικαιούνται να έχουν φωνή. Κι εγώ, καλοί μου, είμαι φωνακλάς. Είμαι πολύ φωνακλάς, γιατί ΕΙΜΑΙ ΕΛΛΗΝ.

Και βαρέθηκα. Βαρέθηκα τόσο πολύ, που κάποια στιγμή άρχισα να λέω αυτά που βλέπω. Πολύς κόσμος παρεξηγήθηκε, με θεώρησε ανθέλληνα, νεοφιλελεύθερο, τρολ, αναρχικό, γενικώς παιδεύτηκε πολύ να μου ανεβοκατεβάζει ταμπέλες, όμως αυτά που βλέπω δεν χωράνε ούτε σε ταμπέλες ούτε σε κουτάκια, γιατί είναι απλά, μόνο αυτά που βλέπω.

Εντάξει, ίσως χωράνε σε ένα κάδρο.

Δεν ισχυρίζομαι ότι κατέχω τη μία και μοναδική σοφία και έχω πλήρη επίγνωση (αν και ζορίζομαι να το παραδεχτώ – είπαμε, Έλλην) ότι μπορεί και να –γκρρ- έχω άδικο. Αλλά ξέρετε κάτι, πλειοψηφία; Κι εσείς μπορεί να έχετε άδικο. Δε πα να ‘σαστε η πλειοψηφία; Είμαι κι εγώ εδώ και βλέπω κι εγώ. Ποιος βλέπει καλύτερα και ποιος έχει δίκιο, έχει ήδη αρχίσει να το κρίνει η Ιστορία.

Όποιος παρακολουθεί αυτό το μπλογκ θα έχει καταλάβει ότι στο οπτικό μου πεδίο έχει κατσικωθεί αμετακίνητος ένας ογκόλιθος που λέγεται Δημόσιο. Ο Δημόσιος τομέας (εξαιρουμένων σε σεβαστό βαθμό των κοινωνικών υπηρεσιών του: παιδεία, υγεία, πρόνοια, προστασία) είναι  η πιο ενοχλητική και η πιο άδικη από τις τρεις ελληνικές πληγές του Φαραώ (το ξέρω ότι ήταν 10, εμάς 3 μας έφτασαν) που κατέφαγαν και  συνεχίζουν να κατατρώνε τις σάρκες της υγιούς μειοψηφίας. (Τις δικές τους σάρκες θα τις φάνε πλήρως μόνο αφού έχουν αφανίσει εντελώς όλους τους υπόλοιπους). Κι αυτό γιατί είναι η μόνη από τις τρεις που μιλάει κι από πάνω, έχει δημόσια γλώσσα, διαμαρτύρεται λέει, είναι άδικο, λέει.

Είναι να τρελαίνεσαι.

Με τη δικαιολογία του να μην δημιουργήσουμε εμφύλιο, αλλά κι επειδή όλοι έχουν τουλάχιστον έναν συγγενή ή φίλο βολεμένο, ακολουθείται η πολιτικά ορθή τακτική του να κρατάμε χαμηλούς τόνος και να μιλάμε για «το εργατικό, αποτελεσματικό  και τίμιο κομμάτι που είναι  η πλειοψηφία του Δημοσίου» κλπ. Έτσι, για να μην «σπέρνουμε τη διχόνοια», η πλειοψηφία των δημοσίων υπαλλήλων που δεν είναι ούτε εργατική, ούτε αποτελεσματική, αλλά σε μεγάλο βαθμό ούτε και τίμια, κερδίζει τη μία μάχη μετά την άλλη και σε λίγο θα πάρει και τον πόλεμο και τα σκαλπ μας.

Ωρέ πάτε καλά; Υπάρχει έστω  κι ένας ανάμεσά σας που έχει πάει σε  μία, οποιαδήποτε, υπηρεσία του Δημοσίου και τα έχει βρει όλα τίμια, εργατικά κι αποτελεσματικά; Κι αν ναι πόσες φορές στη ζωή του; Ξυπνάτε πολιτικά ορθοί! Η διχόνοια είναι ήδη σπαρμένη και καλλιεργείται επιμελώς τα τελευταία 30 χρόνια. Τα χρόνια που χτιζόταν ψηφαλάκι – ψηφαλάκι το τεμπέλικο, αναποτελεσματικό και άτιμο Ελληνικό Δημόσιο εις βάρος ΚΥΡΙΩΣ των εργατικών, αποτελεσματικών και έντιμων Ελλήνων πολιτών. Τώρα είναι αργά για διπλωματίες και περπατήματα στις μύτες των ποδιών. Τώρα είναι καιρός για επανάσταση. Μια αναίμακτη μεν, δυνατή δε, πολύ καθυστερημένη επανάσταση. Μια αντίσταση. Μια αντίσταση στη Δικτατορία του Δημοσιοϋπαλληλικιού. Διότι περί δικατορίας πρόκειται.

Σας φαίνομαι τρελός, πλειοψηφία;  Το τελευταίο παράδειγμα με τις ΔΕΚΟ που εδώ και δυο χρόνια δεν μείωσαν τους μισθούς τους ως όφειλαν, δεν σας ταρακουνάει; Όχι λοιπόν, πλειοψηφία, εγώ αντιστέκομαι. Και δεν αντιστέκομαι στους ανθρώπους, αλλά στη νοοτροπία τους. Και στο σύστημα που καταστρέφει λίγο – λίγο ατομικά και εντέλει και κοινωνικά αξιακά οικοδομήματα, που παράγει κι αναπαράγει στο διηνεκές την αρρωστημένη, αργόσυρτη, τσαμπουκαλιδική μενταλιτέ του standard issue δημόσιου υπάλληλου, δηλαδή το  Δημοσιοϋπαλληλικι .

Το Δημοσιοϋπαλληλικι είναι μια νοσηρή νοοτροπία που διαβρώνει σαν καυστικό οξύ συνειδήσεις και συμπεριφορές. Το Δημοσιοϋπαλληλικι εγκαθίσταται ως εχθρικό, αδηφάγο πνεύμα σε B-movie μέσα στα σώματα των ανθρώπων, τα καταλαμβάνει, τα αλλοιώνει και τα μετατρέπει σε μηχανικούς εκτελεστές των εντολών του .

Μόνο που σε αυτό το συγκεκριμένο B-movie που κατάντησε η ζωή στην Ελλάδα, ο εξορκιστής δεν βλέπω να εμφανίζεται. Γι’ αυτό κι εγώ λοιπόν, αναλαμβάνω από το γελοία μικρό μετερίζι μου το ρόλο του παλαβού εξορκιστή κι ας ξέρω εκ των προτέρων ότι δεν θα πετύχω και πολλά. Βλέπε και τίποτα. Παρά ταύτα εγώ θα επιμείνω. Αυτό είναι το δικό μου δημόσιο χρέος.

Να αντισταθώ. Να αντισταθώ στην ήρα και όχι στο στάρι. Γιατί ακόμα κι εγώ ο ημίτρελος εξορκιστής αναγνωρίζω ότι υπάρχει και στάρι στο Δημόσιο, στη μειοψηφία κι αυτό, σαν εμένα. Το στάρι όμως, διαπράττει κι αυτό αδικία, στο βαθμό και το μέτρο που δεν δουλεύει με τους ίδιους νομικούς και αγοραίους όρους με τους ιδιωτικούς ομόλογούς του. Αυτό είναι συγχωρητέο μεν, πρέπει να διορθωθεί δε.

Κι αφού μιλάμε για στάρι, έρχεται και μπαίνει το αναπόφευκτο  ερώτημα: είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι «κακοί άνθρωποι»;  Χωρίς να λαμβάνω υπόψη τη φιλοσοφική άποψη της σχετικότητας και του ορισμού της κακίας, απαντάω με καθημερινούς, απτούς όρους «όχι απαραίτητα». Το ίδιο ερώτημα μπορεί να επεκταθεί και σε όλους τους Έλληνες, ειδικά από έναν ξένο. Το έχω σκεφτεί πολλές φορές: «είναι ο χαμογελαστός ηλεκτρολόγος που γνωρίζω και συμπαθώ από παιδί κακός άνθρωπος επειδή δεν δίνει απόδειξη;» «Είναι ο φίλος – δημόσιος υπάλληλος, που δουλεύει 5 ώρες τη μέρα κακός άνθρωπος;»

Απαντάω λοιπόν, σε όλους τους ενδιαφερόμενους: “not necessarily”.

Κάποιοι έχουν συνηθίσει έτσι, κάποιοι ακολούθησαν το παράδειγμα των πολλών (άλλωστε ο άνθρωπος είναι αγελαίο ζώο), κάποιοι έχουν άγνοια-δεν τους έδειξε κανείς ποτέ αλλιώς, κάποιοι κουράστηκαν να είναι ο βλάκας της υπόθεσης, κάποιοι έμαθαν έτσι από το σπίτι τους. Όλοι αυτοί επιδέχονται αλλαγής. Καιρός είναι να αλλάξουν.

Και για να το εμπεδώσουμε: ο Έλληνας, ντόπιοι και ξένοι, έχει την ίδια πιθανότητα να είναι «κακός» ή «καλός» με ένα οποιοδήποτε τυχαίο μέλος της ανθρώπινης φυλής. Μεγάλο μέρος της περιβόητης «ελληνικής νοοτροπίας και συμπεριφοράς» είναι επίκτητο και μπορεί να αλλάξει.

Η Δικτατορία της πλειοψηφίας στην οποία ζω λοιπόν, είναι στην πραγματικότητα η Δικτατορία του «είθισται». Αυτό το «είθισται» είναι το πρόβλημα της χώρας και όχι οι Έλληνες που «συνηθίζουν να» ως άνθρωποι. Αυτό το «είθισται» είναι που πήρε μπάλα έναν – έναν τους Έλληνες και τους έβαλε στο καλούπι του. Μέχρι που φτάσαμε στο σημείο η πλειοψηφία των πολιτών να έχει μπει στο καλούπι  και η μειοψηφία να κοιτάει αποσβολωμένη απέξω, ξένη στον τόπο της. Όμως αυτό το «είθισται» είναι  που κατέστρεψε τον τόπο, αυτό το καλούπι πρέπει να σπάσει.

Θα το σπάσει άραγε η μειοψηφία με τα πενιχρά μέσα της; Θα το σπάσει μόνη της η πλειοψηφία μετά από ξαφνική επιφοίτηση; Ή θα το σπάσει η ολοκληρωτική καταρράκωση της χώρας; Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο πάντως, το καλούπι θα σπάσει.

Εγώ το δημόσιο χρέος μου, θα το έχω κάνει.

Advertisements
This entry was posted in C' EST MOI, taxisnietthisisoviet.gr and tagged , . Bookmark the permalink.

7 Responses to ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ ΜΟΥ

  1. Ο/Η Ein Steppenwolf λέει:

    Τώρα είναι καιρός για επανάσταση. Μια αναίμακτη μεν, δυνατή δε, πολύ καθυστερημένη επανάσταση. Μια αντίσταση. Μια αντίσταση στη Δικτατορία του Δημοσιοϋπαλληλικιού.

    Πώς;

    • Ο/Η alienellin λέει:

      Με την αντίδραση, τη στηλίτευση, τη μη ανοχη στις συνήθεις πρακτικές, τη μη συγκατάβαση και τη μη αποδοχή του στάτους κβο. Με το να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, με το να διαμαρτυρόμαστε. Ο κ.Διομήδης Σπινέλλης είναι ένα λαμπρό παράδειγμα. Ηρωικο θα έλεγα, αφού μίλησε και ως πρώην αξιωματούχος.
      Σε επίπεδο απλού πολίτη, καλή θα ήταν και μια απλή τσιρίδα, όπως αυτή που πατάω εγώ κατά καιρους σε διάφορες δημόσιες υπηρεσίες. Πολύ θα ήθελα να δω τα πλήθη με πανό στους δρόμους να διαμαρτύρονται ‘δεν θα περάσει ο φασισμός του δημοσιοϋπαλληλικιού’, αλλά τέτοιες δράσεις χρειάζονται πλειοψηφία και είπαμε για την πλειοψηφία Στην καλύτερη περίπτωση έχει πλήρη άγνοια του τι κοστίζει το δημόσιο στη χώρα σε αργομισθίες, κακοδιαχειρίσεις και διαφθορά. So I’m not holding my breath. To καλούπι θα σπάσει με το χειρότερο τρόπο και τότε μόνο ένας Θεός ξέρει τι θα επακολουθήσει.

      • Ο/Η Ein Steppenwolf λέει:

        Σωστά τα λες.

        (Τον Σπινέλλη τον πάω πάρα πολύ).

      • Ο/Η alienellin λέει:

        «Τον Σπινέλλη τον πάω πάρα πολύ»

        Kαι κοίταξε τώρα τι έπαθε: τόλμησε να ψελίσει το αυτονόητο και οι εφοριακοί του κανουν μήνυση! Έχει βάλει λοιπόν στο διαδίκτυο μια παράκληση για να καταγράψει καταγγελίες που υποστηρίζουν τον ισχυρισμό του, επειδή όμως κανείς από τους επιχειρηματίες βάζω στοίχημα ότι δεν θα παραστεί στη δίκη, ο Σπινέλλης θα πληρώσει και τεράστια αποζημίωση ή/και θα μπει φυλακή! Το Χόλιγουντ δεν θα μπορούσε να καταγράψει τέτοιο σενάριο: ένας άντρας τα βάζει με μαφία, μαφία τον κατασπαράζει; Η συνέχεια επί της οθόνης.

      • Ο/Η Ein Steppenwolf λέει:

        Περιγραφή περιστατικού διαφθοράς

        Μέχρι τώρα έχουν επισκευτεί αυτή τη σελίδα πάνω από 13000 άτομα και έχουν αναφερθεί πάνω από εκατό περιστατικά. Αν θέλετε να διαδώσετε τη φόρμα αυτή, παρακαλώ χρησιμοποιήστε το δεσμό http://www.spinellis.gr/istoria

      • Ο/Η alienellin λέει:

        Το ερώτημα είναι, θα πάει κανεις στο δικαστήριο μάρτυρας ή τέλος πάντων αυτές οι καταγγελίες θα έχουν την οποιαδήποτε νομική ισχύ να σταθούν στη δίκη;

      • Ο/Η Ein Steppenwolf λέει:

        Η δίκη θα είναι το τεστ του ελληνικού μεταρρυθμιστικού χώρου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s