DOGGONE LAUNDRY BASKET

Μύκονος. Land of the privileged. Μια ζεστή, κίτρινη μέρα – μεσημέρι του Ιουλίου.

Στο δρόμο από Μαράθι προς την κύρια αρτηρία. Το σκηνικό, μπανάλ: η γνωστή νησιώτικη απεζοδρόμητη, ξεβαμμένη γκρίζα άσφαλτος διπλής κατευθύνσεως της ενάμισης λωρίδας, τώρα και με έξτρα λακκούβες λόγω οικονομικής στενότητας. Μπόνους, τα καινούργια στροβιλιζόμενα  και διάσπαρτα σκουπίδια που κατέκλυσαν από φέτος το νησί.

Οδηγώ avec nonchalance – ή τουλάχιστον όση nonchalance επιτρέπει ο δρόμος – σε μια συνηθισμένη διαδρομή. Το θέαμα μπροστά  πλησιάζει σαν σε όνειρο ή σινεμά: καρέ- καρέ. Ο εγκέφαλος αργεί να το επεξεργαστεί. Στην αρχή δεν το πιστεύω. Μετά, το απωθώ. Όταν φτάνω ακριβώς από πίσω τους, δεν μπορώ πια να το αρνηθώ: δεν είναι βόας, δεν είναι κροταλίας, είναι  ένα σπεσιμάν του ανθρώπινου είδους που βγάζει βόλτα τον σκύλο του. Οδηγώντας μηχανάκι. Μάλιστα. Ο κύριος οδηγεί  με την άνεσή του μηχανάκι με το ένα χέρι, ενώ με το άλλο κρατάει από το λουρί το δύστυχο τετράποδο που το έριξε η μοίρα να έχει τέτοιο μπιπ μπιπ καρακαταμπίπ για αφεντικό. Και για να επιβεβαιώσω τις χειρότερες υποψίες σας, ναι, το ζωντανό είναι συνδεδεμένο με το ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΧΕΡΙ του οδηγού. Πράγμα που το τοποθετεί στο κέντρο ακριβώς της ασφάλτου. Κι ενώ η ταχύτητα του μηχανακίου είναι πολύ χαμηλή για αυτοκίνητο, για τον σκύλο (κάποιας ράτσας σπάνιελ, μάλλον σπρίνγκερ) είναι τόση ώστε να τον κάνει να τρέχει – όχι στο φούλ, αλλά πάντως να τρέχει.

Κάποιες φορές, σαν οδηγός αντιμετωπίζω επικίνδυνη οδηγική συμπεριφορά που με εξοργίζει. Κάποιες φορές, σαν πεζός αντιμετωπίζω άλλου είδους απαράδεκτες συμπεριφορές που επίσης με εξοργίζουν. Πρώτη φορά ήρθα αντιμέτωπος με μια περίπτωση δύο σε ένα: και εγκληματικά επικίνδυνη οδήγηση και εγκληματικά ανεύθυνη προς τον σκύλο συμπεριφορά. Επίσης, στα τόσα χρόνια πίσω από το τιμόνι, πρώτη φορά εκλήθην να προσπεράσω  τρεχάμενο τετράποδο ατασέ σε τροχοφόρο – και μάλιστα σε τέτοιο δρόμο.  Δυστυχώς όμως, δεν ήταν η πρώτη φορά που αισθάνθηκα τόσο απελπιστικά ανίκανος να βοηθήσω ένα ζωντανό.

Βρέθηκα σε αδιέξοδο: Να φώναζα «τι κάνεις εκεί άνθρωπέ μου, είσαι καθόλου μετά καλά σου;» όσο βρισκόμουν από πίσω του; Με τέτοιο αέρα τι να άκουγε, το πολύ να αποσπούσα την προσοχή του και να έβαζα σε (περισσότερο) κίνδυνο το σκυλί. Ξεκίνησα να προσπερνάω μετά φόβου Θεού και πίστεως, έκανα να μιλήσω, αλλά η προσπάθεια  να μη χτυπήσω τον σκυλο, να μη βγω έξω από το δρόμο και να κοιτάω και το υποτιθέμενο «αντίθετο ρεύμα» δεν με άφησε. Κάποια στιγμή, τα κατάφερα. Προσπέρασα και σκέφτηκα να σταματήσω, αλλά που; Πουθενά για να πιάσεις δεξιά και το να μπλοκάρω το δρόμο (και μάλιστα τέτοιο δρόμο) θα ήταν εξίσου επικίνδυνο και ανεύθυνο με αυτό που έκανε ο μηχανάκιας. Άσε και που να τον μπλόκαρα, τι θα έκανα μετά; Να στεκόμουνα στη μέση του δρόμου με τα χέρια ανοιχτά για να τον αναγκάσω να σταματήσει;

So I let the son of bitch (τhe one on the bike) go……

Αλλά όχι για πολύ. Για δυο μήνες. Δυο μήνες τον παιδεύω στο μυαλό μου. Τι είναι δυο μήνες μπροστά στην αιωνιότητα. Δεν ήξερα τι να τον κάνω. Στην αρχή είπα να τον ενσωματώσω σ’ ένα από τα ποστ για τη Μύκονο. Ξεκίνησα να το κάνω αλλά δεν μου πήγαινε. Τον cutαρα από εκεί. Η περίπτωσή του χρειάζεται ένα ποστ από μόνη της. Και συγκεκριμένα, χρειάζεται ένα laundry basket. Ένα μεγάλο laundry basket. Τόσο μεγάλο, όσο η βλακεία του αποδέκτη του. Τόσο θλιβερό, όσο το θέαμα της φιλοζωίας του αποδέκτη του.

Ορίστε λοιπόν απερίγραπτε εκπρόσωπε του ανθρώπινου γένους ένα τεράστιο, λυπητερό  μπουγαδοκόφινο, μαζί με τη μπόχα των λερωμένων κι άπλυτων και παραπεταμένων του, εννοείται.   Είθε η αποφορά του να σε συνοδεύει σε κάθε σου βήμα και να σε ξυπνήσει κάποια στιγμή. Για το  καλό του σκύλου σου και των υπόλοιπων ζωντανών οργανισμών του πλανήτη.

Advertisements
This entry was posted in ΑΣΦΑΛΤΟΣ (ΛΕΜΕ ΤΩΡΑ), YOURAUNTSLAUNDRYBASKET.COM and tagged , . Bookmark the permalink.

8 Responses to DOGGONE LAUNDRY BASKET

  1. Ο/Η Ein Steppenwolf λέει:

    Αν τους είχες βγάλει φωτογραφία, θα έμπαινε στο This is Greece.

    • Ο/Η alienellin λέει:

      Να σου πω το σκέφτηκα να τους φωτογραφήσω αλλά α) πως να βγάλω φωτογραφία όταν οδηγώ και β) δεν είχα φωτογραφική μηχανή (το κινητό μου είναι απ’ τα φτηνά που έδιναν δώρο οι τηλεφωνίες circa 2007 και η μηχανή του δεν είναι ιδιαίτερα καλή)

      • Ο/Η Ein Steppenwolf λέει:

        α) Δηλαδή κι εσείς τα άλιεν μόνο δύο χέρια έχετε; 🙂
        β) Η φωτογραφία δε χρειάζεται να είναι καλλιτεχνικό αριστούργημα.

      • Ο/Η alienellin λέει:

        Ναι αλλά χρειάζεται να είναι τουλάχιστον ευκρινής
        Επίσης χρειάζεται μια RSPCA. Στη Γερμανία τι έχετε;

      • Ο/Η Ein Steppenwolf λέει:

        Έναν κατάλογο έχει εδώ.

        Στη Γερμανία η σχέση ανθρώπων και ζώων είναι πολύ πιο πολιτισμένη απ’ ό,τι είχα συνηθίσει στην Ελλάδα. Δεν βλέπεις πεινασμένα και διψασμένα αδέσποτα να τριγυρνάνε με τη γλώσσα έξω. Δεν βλέπεις σκοτωμένα γατιά και σκυλιά παρατημένα μήνες στην άκρη των δρόμων. Οι σκύλοι γενικά δεν είναι επιθετικοί και δεν γαβγίζουν, διότι τους έχουν μάλλον για παρέα παρά για να διώχνουνε τους (πραγματικούς ή φανταστικούς) κλέφτες. Συχνά τα σκυλιά τα παίρνουν και στο λεωφορείο.

      • Ο/Η alienellin λέει:

        http://www.rspca.org.uk/home
        Παίρνεις τηλέφωνο και βρίσκεις άκρη. Εδώ υπάρχουν πολλές φιλοζωικές οργανώσεις, παίρνεις τηλ σου λένε «πάρε την αστυνομία» στην αστυνομία πρέπει να κάνεις επώνυμη καταγγελία (τώρα το αλλάξανε το έκαναν και ανώνυμη), να παρέμβει ο εισαγγελέας και τρέχα γύρευε, εξαρτάσαι από μια σειρά απίστευτων γραφειοκρατικών ενεργειών (αν έχεις πρόσβαση στο Κ της Καθημερινής ο Γ. Φραντζεσκάκης έχει γράψει για την ελικοειδή εξέλιξη μιας απόπειρας καταγγελίας του για σκυλί παρατημένο σε ταράτσα), ενώ στην Αγγλία απλά διασώζουν το δύστυχο ζωντανό και βρισκουν τις λεπτομέρειες μετά. Οι RSPCA είνα σαν την Πυροσβεστική. Παίρνεις τηλέφωνο και έρχονται, λύνουν το πρόβλημα και δεν απαιτούν από εσένα να περάσεις του λιναριού τα πάθη, να σβήσεις μόνος σου τη φωτιά. Δέχονται ότι η δάσωση ζώων έχει κι αυτή την εκπαίδευση και το know – how της, τέλος πάντων Και προπάντων δεν υπάχρουν τόσα τυπικά εμπόδια.
        Το παράξενο είναι, ότι στην Ελλάδα με τα τόσο φιλοζωικά προβλήματα, βρήκαμε μια πατέντα πολύ καλύτερη από αυτήν που έχει η Δύση για να δαχειρίζεται τα αδέσποτα (δηλ: μάζεμα, pound και αν το ζωντανό μείνει στα αζήτητα για πάνω από ένα διάστημα, ευθανατώνεται). Σε πολλούς δήμους εδώ, του δικού μου συμπεριλαμβανομένου, αυτό που κάνουν είναι μαζεύουν τα αδέσποτα, τα εμβολιάζουν, τα στειρώνουν, τα τσιπαρουν, τους βάζουν κολάρο και τα αφήνουν να ζήσουν τη ζωή τους ανάμεσά μας. Παρέχουν δωρεάν τροφή σε όποιον δημότη θέλει και τελικά είναι πάρα πολύ αυτοί που θέλουν. Από εκεί που είχαμε αγέλες από πεινασμένα, θυμωμένα σκυλιά, τώρα κυκλοφορούν ανάμεσά μας ως μασκότ, ήρεμα, ταϊσμένα και περιποιημένα. Αλλά αυτό είναι ένα άλλο ποστ. (Πάντως μέ έκπληξη πληροφορήθηκα ότι στο δικό μου δήμο, παρότι ήταν πρωτοπόρος σε αυτή τη μέθοδο, τα έξοδα δεν είναι της δημαρχίας αλλά ιδιωτών και εθελοντών κτηνιάτρων!)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s