ΠΥΚΝΟ ΠΕΠΛΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ ΜΑΣ ΦΑΣΚΕΛΟΚΟΥΚΟΥΛΩΣΕ

Φθινόπωρο. Τα φύλλα πέφτουν. Τα χαρούμενα τιτιβίσματα των παιδιών ξεχειλίζουν από τις σχολικές αυλές και σκορπάνε στους δρόμους σαν– α, περίμενε, αστυνομικό είναι είπαμε το μυθιστόρημα.

Πάμε πάλι – Παπακωνσταντίνου, Καπελέρης, Διώτης, Βενιζέλος: ΣΙΩΠΗ! Νουάρ είναι η ατμόσφαιρα, όχι νηπιαγωγείου!

Λοιπόν, πάμε πάλι:

Φθινόπωρο 2012.  O ήλιος λάμπει. Οι λογαριασμοί κινητής τηλεφωνίας της Α. Κ. έχουν μαζευτεί στο γραμματόκουτο 3 τον αριθμό. Στην πολιτική σκηνή, η μέρα της μαρμότας συνεχίζεται: η Ελλάδα θα σωθεί και θα μείνει στο ευρώ (το οποίο επίσης θα σωθεί) αρκεί να τηρήσει τις δεσμεύσεις της, σωζόμαστε πτωχεύουμε σωζόμαστε πτωχεύουμε, οι αρχηγοί των κομμάτων βάζουν την κασέτα σε play loop, Τρόικα φεύγει Τρόικα έρχεται, κομματικοί αρχηγοί και υπουργοί μπαινοβγαίνουν σε μέγαρα και πολυκατοικίες, περιμένουμε αιωνίως: την έκθεση της Τρόικας, μια δήλωση επισήμου, μια κρίσιμη σύνοδο / συνάντηση / τουνοουασμπέτα που τελικά δεν ήταν αυτή η κρίσιμη αλλά η επόμενη,  παραμένουμε ένα τσακ πριν την πάταξη της φοροδιαφυγής και  της διαφθοράς και στο χείλος της εξυγίανσης  και του εξορθολογισμού (το αιώνια μετέωρο βήμα του μεταρρυθμιστή) και η ζωή συνεχίζεται.

Ξάφνου κάτι υποχθόνιο σκεπάζει τον αέρα.

Ο αόρατος συγγραφέας του μοντέρνου σουρεαλιστικού νεοελληνικού δράματος σκυλοβαρέθηκε κι είπε να το γυρίσει το παραμύθι σε πιο νταρκ καταστάσεις. Να βάλει λίγο μυστήριο, λίγο αίνιγμα, λίγο θρίλερ, έτσι  για να μην έχουμε σκέτο σασπένς, να κουνιούνται και λίγο τα little grey cells βρε αδερφέ.

1991 CLUES (AND STILL CLUELESS)

Σαν πρωτάρης την πάτησα. Με το που σκάει  η ιστορία με τη λίστα άρχισα κι εγώ να βρίζω τον Βενιζέλο. Έτσι,  by default. Λόγω πρότερου βίου. Επειδή τα χει κάνει τόσα, που είναι ο πιο συνήθης ύποπτος για ότι άλλο προκύψει. Ο πιο προφανής ένοχος. Σάν να μην είχα διαβάσει ποτέ αστυνομικό μυθιστόρημα. Έπεσα με τα μάτια κλειστά στην πιο μπανάλ συγγραφική παγίδα: ο πιο προφανής ένοχος δεν είναι ποτέ Ο ένοχος. Μετά άκουσα τον συνήθη να μιλάει στο MEGA. Οι δημοσιογράφοι του οποίου σίγουρα δεν έχουν διαβάσει ποτέ αστυνομικό μυθιστόρημα. Με το ύφος διευθυντή σχολείου που αρμόζει στη νηπιακή συμπεριφορά των πολιτικών μας, τον ανέκριναν έτοιμοι να τον βάλουν τιμωρία να στέκεται με το ένα πόδι στη γωνία, καθ’ όσην ώρα τους διέφευγε το βασικό: μπορεί ο Βαγγελάκης να είναι ο μόνιμος ταραξίας, αλλά τούτη τη φορά τουλάχιστον, δεν έβαλε αυτός την τσίχλα πάνω στο κάθισμα της δασκάλας.

Και να γιατί, mes amis:

Των Καπελέρη, Διώτη τα  ‘την έδωσα την αναφορά / τη λίστα χωρίς να κρατήσω αντίγραφο’ , ‘δε μου είπε το αφεντικό να την αξιοποιήσω τη λίστα’ (ωσάν να μην ήταν αυτή η δουλειά τους ΕΞ ΟΡΙΣΜΟΥ), μόνο γέλια προκαλούν, εννοείται. Μα όλες οι εξιχνιάσεις ξεκινούν ΧΩΡΙΣ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ, από κάπου παίρνουν μια ένδειξη, ένα clue βρε αδερφέ, και ξεκινάνε από εκεί να ξετυλίξουν το κουβάρι και να βρουν νόμιμες αποδείξεις.

Ότι πέρασε από τον επικεφαλής του ΣΔΟΕ λίστα με 1991 clues, 1991 άκρες του νήματος και αυτός δεν τράβηξε ΟΥΤΕ ΜΙΑ είναι πέραν κάθε φαντασίας.

Αν κάποιος πρέπει να κυνηγηθεί είναι ο Διώτης και όχι ο Μπένι. Παρεκτός βέβαια και αν ο τελευταίος έδωσε ρητή εντολή να μην χρησιμοποιηθεί η λίστα. Ποια είναι όμως η πιθανότητα να έχει συμβεί αυτό; Μηδαμινή. Όποιος έχει διαβάσει έστω και λίγη Άγκαθα Κρίστι διερωτάται: αν ο Βενιζέλος ήταν όντως ένοχος, γιατί να παραδώσει μόνος του το φλασάκι; Elementary, my dear Watson.

Δεν το περίμενα ότι θα το έλεγα ποτέ αυτό, αλλά στην προκειμένη ο Μπένι  δεν ευθύνεται για κάτι παραπάνω από αμέλεια να κυνηγήσει αυτή τη συγκεκριμένη υπόθεση κι αυτό έτσι κι έτσι, γιατί ΟΧΙ κύριοι δημοσιογράφοι, δεν είναι τεχνική ευθύνη του υπουργού να στέκεται πάνω από τους χιλιάδες φακέλους του ΣΔΟΕ.

Βέβαια, ‘ντάξει, εγώ στη θέση του θα ρώταγα «τι έγινε βρε ψυχή μ΄ εκείνη τη λιστούλα», αλλά δέχομαι και την πιθανότητα ότι απλώς το αμέλησε, κυρίως γιατί είμαι απόλυτα σίγουρος ότι θα δεν θα το εμφάνιζε το USB αν είχε τη φωλιά του λερωμένη. Κι όσο για το «εγώ δεν το είδα το περιεχόμενο του φλασακίου» του Βενιζέλου (γιατί στην πορεία ο Διώτης άλλαξε γνώμη και είπε ότι του έριξε μια ματιά!) το προσπερνάω για να μην το γυρίσουμε πάλι στο κωμικό, θεωρώ δεδομένο ότι το είδε και πολύ πιθανό ως εκ τούτου να μην το αξιολόγησε τόσο ώστε να το κυνηγήσει μετέπειτα, όπως αφήνουν τα λεγόμενά του περιθώριο να φανταστεί κανείς.

Με λίγα λόγια ο Βαγγελάκης μπορεί πάλι να χάζευε έξω από το παράθυρο την ώρα της παράδοσης, αλλά τσίχλα δεν κόλλησε. Για το κόλλημα της τσίχλας τεχνικά και νομικά ευθύνεται ο άνθρωπος ή οι άνθρωποι που δεν έκαναν τη δουλειά τους στο ΣΔΟΕ. Ίσως στο μέλλον να τους γράψουνε ένα καλύτερο  job description.

Όμως αυτό το μυστήριο δεν είναι παρά ένα sub – plot, μια μικρή υποθεσούλα μέσα στη μεγάλη υπόθεση που υφαίνει ο αόρατος συγγραφέας, μια υπόθεση της οποίας η σκοτεινότητα πυκνώνει συνεχώς χρόνο με το χρόνο, μήνα με το μήνα, μέρα με τη μέρα.

Η ΚΥΡΙΑ ΔΕΝ ΕΞΑΦΑΝΙΖΕΤΑΙ (ΠΟΙΑ ΕΙΣΑΙ ΤΕΛΙΚΑ, ΤΡΟΪΚΑ ΤΡΙΦΑΤΣΑΛΙΩΤΗ;)

Πάνε χρόνια πια που η Τρόικα έρχεται, συσκέπτεται και απέρχεται. Στην αρχή απόρησα: τι σύστημα οικονομικό είναι αυτό; Μετά την εφαρμογή των πρώτων μέτρων και τις πρώτες περίεργες αναχωρήσεις μέσα σε παρεξηγημένα σύννεφα  της Τρόικας, ξύπνησα, το βρήκα το κολπάκι ˙ εξάλλου μου το διαβεβαίωσαν εκ των υστέρων δειλά –δειλά και οι ξένοι αξιωματούχοι: η Τρόικα δεν είπε ποτέ να βομβαρδιστεί η αγορά με φόρους και να ξετιναχτούν μισθοί και συντάξεις – αυτό ήταν pure Βαγγέλης et all. Voila!

Κι εκεί που νόμιζα ότι τόχα, τόχασα: δείγμα της αριστοτεχνίας του συγγραφέα: σε κάνει να νομίζεις ότι βρήκες, πανέξυπνο, ποιος έκανε το φόνο και μετά τσούπ! Νέα στοιχεία ανατρέπουν τα δεδομένα που νόμιζες ότι έχτισες μέσα στο κεφάλι σου.

Διότι όσο περνάει ο καιρός και η Τρόικα φέρεται να ζητάει όλο και πιο κουλά πράγματα, τα οποία, στο τέλος, εφαρμόζονται κιόλας, σκυλομπερδεύεομαι: βρε μπας και όντως τα ζητάει; Και αν ναι πως είναι δυνατόν να τα ζητάει; Ηλίθια είναι, μετά συγχωρήσεως; Τι πραγματικά λέγεται κεκλεισμένων των θυρών; Θα το μάθουμε ποτέ;

Ποιος από τους δύο διαπραγματευόμενους μας δουλεύει; Μήπως μας δουλεύουν και οι δύο; Το μυστήριον τούτο είναι μέγα. Τα σενάρια πολλά με πολλά σκέλη και ακόμα πιο πολλούς πιθανούς συνδυασμούς. Όλα παίζουν σ’ αυτό το συναρπαστικό θρίλερ, ο συγγραφέας έχει μπερδέψει τόσο την πλοκή που το σασπένς σε καθηλώνει, πολλές σελίδες έχει όμως το αριστούργημα κι έχω αρχίσει να βαριέμαι να τις γυρίζω.

Κι εκεί που καθόμουνα μέσα στα σύννεφα της μαύρης αμφιβολίας, ο συγγραφέας μου στέλνει στο κεφάλι ένα άρθρο:

http://www.athensvoice.gr/the-paper/article/406/edito-406

Που επέφερε μια μικρή επιφοίτηση: η Τρόικα πια σκασίλα της. Mais oui, είναι πιθανότατο! Πως και δεν το είχα σκεφτεί πιο πρίν; Αν και διαφωνώ ως προς το λόγο: ο Φ. Γεωργελές θεωρεί ότι ο μόνος στόχος της Τρόικας είναι πια  να ελαχιστοποιήσει το ευρωπαϊκό κόστος της Κρίσης μας, ακόμα κι αν αυτό οδηγήσει στη φτωχοποίησή μας. Εγώ θεωρώ ότι θέλει να ελαχιστοποιήσει τις ευρωπαϊκές και ευρύτερες αναταράξεις της χρεοκοπίας μας.

Ο Γ. Βαρουφάκης, πάλι, έχει μια άλλη, πολύ ενδιαφέρουσα άποψη.

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=18756

Τι να ισχύει από όλα αυτά;

Faites vos jeux!

Άντε, να τα φετ. Λοιπόν, έτσι όπως το βλέπω, το πιο πιθανό σενάριο είναι: στην αρχή μας είπαν να ισοσκελίσουμε το τεφτέρι, εμείς υποσχεθήκαμε μεταρρυθμίσεις και πάταξη φοροδιαφυγής κι αντ’ αυτού βάλαμε φόρους και περικοπές και ούτε μεταρρυθμίσαμε ούτε φοροδιαφυγή μαζέψαμε ˙ τώρα ισχύει αυτό που έχει αρχίσει να ψιθυρίζεται, ότι δηλαδή η Τρόικα απηύδησε, έμαθε ότι είμαστε ανεπίδεκτοι μεταρρυθμίσεως και πλέον ζητά το μόνο σιγουράκι, το άρμεγμα των μισθωτών και συνταξιούχων, χωρίς να τη νοιάζει «εγώ τι θ’ απογίνω στη ζωή». Το μόνο που τη νοιάζει πια είναι να μην κάνουμε ένα «μπραφ» και χρεοκοπήσουμε με τη μία, συμπαρασύροντας και τους υπόλοιπους μαζί. Στο κάτω – κάτω : ‘you can lead a horse to water but you can’t make him drink’. Και από εκεί και πέρα κάνεις ότι είναι δυνατόν για να μη σε κλωτσήσει κιόλας το διψασμένο άλογο.

Λέω. Μπορεί να ισχύει απλώς κι αυτό που λένε ότι η Τρόικα ήρθε εξαρχής να μας πιεί το αίμα εξυπηρετώντας αδιαφανή και ποταπά συμφέροντα. Αλλά νομίζω ότι αυτό θα ήταν πολύ απλοϊκό για ένα θρίλερ του διαμετρήματος αυτού που ζούμε.

Ο καθένας ας διαλέξει  ένα από τα πολλά σενάρια κι ας το κρατήσει μέχρι να τελειώσει το βιβλίο.

Δεν ξέρω τι θα αποκαλύψουν οι τελευταίες παράγραφοι, ποιος θα αποδειχτεί τελικά ο ρόλος της, αλλά σε κάθε περίπτωση ένα είναι το μόνο σίγουρο:   ακόμα κι αν η Τρόικα τόσα χρόνια ΔΕΝ εισηγείται αυτά τα αισχρά μέτρα, το ότι δεν βγαίνει να μας το πει την καθιστά φαύλη και ιστορικά υπόλογη.

Και εκεί που πήγαμε να  σοβαρευτούμε, μας πέφτει στο κεφάλι αυτό:

THE PLOT THICKENS – WHAT THE DICKENS?!?!

Μα, τι είναι και τούτο πάλι κυρ – Λογοτέχνα;

Όποιος καταλάβει ποιος και τι κρύβεται πίσω από αυτό το ανεκδιήγημα κερδίζει – Μισό λεπτό, μι-….

Αααα, κατάλαβα κυρ – Λογοτέχνα. Το ξαναγυρίζεις σε ιλαροτραγωδία κι είπες να κάνεις ομαλή μετάβαση. ΟΚ, δεκτόν.

Πες μου μόνο αυτό, έτσι για να λύσουμε  τουλάχιστον ένα μικρό μυστήριο:

Υπάρχει κάποιος που να πιστεύει πως αυτοί  που κοπάναγαν τις μαύρες σημαίες πάνω στα ΜΑΤ στο πεντάγωνο ήταν απλοί εργαζόμενοι στο Σκαραμαγκά;

Εμπρός; Α, ο λογοτέχνης με έβαλε σε αναμονή:

Advertisements
This entry was posted in ΩΡΑΙΟΣ ΩΣ ALIEN and tagged , , , . Bookmark the permalink.

15 Responses to ΠΥΚΝΟ ΠΕΠΛΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ ΜΑΣ ΦΑΣΚΕΛΟΚΟΥΚΟΥΛΩΣΕ

  1. Ο/Η Ein Steppenwolf λέει:

    Πάντως, η ομογένεια στις ΗΠΑ και στον Καναδά, σύμφωνα με πληροφορίες, δεν έχει ούτε ακουστά τον Αρτέμιο Σώρρα.

    Φαντάζομαι τα ονόματά τους θα είναι πάνω-πάνω στη λίστα με τους 500 πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο…

  2. Ο/Η Ein Steppenwolf λέει:

    Songs from space

    Αφού στο διάστημα δεν υπάρχει αέρας να μεταδώσει τον ήχο, τι songs from space και κουραφέξαλα; Φαντάζομαι πως κατέγραψαν μη ηχητικά κύματα, τα οποία στη συνέχεια μετέτρεψαν σε ηχητικά ώστε να μπορεί κανείς να τ’ ακούσει.

    • Ο/Η alienellin λέει:

      ΚΙ εγώ το ίδιο φαντάζομαι, αλλά ποιο άλλο τραγούδι να έβαζε στην αναμονή ο Λογοτέχνης; (Πάντως όλοι αναμεταδιδουν αυτό το ρεπορτάζ σαν να πρόκειται για πραγματικούς ήχους, ακόμη και το ίδιο το Reuters.)

  3. Ο/Η Ein Steppenwolf λέει:

    Σα να ‘χει δίκιο ο Βαρουφάκης. Χώρια που η εσωτερική υποτίμηση δεν μπορεί να ρίξει τις τιμές των εισαγόμενων προϊόντων.

    • Ο/Η alienellin λέει:

      Αυτό έγραψα σε σχόλιό μου στο άρθρο:
      Πολύ καλό το άρθρο, πιστεύω ότι υπάρχουν και άλλοι παράγοντες όμως. Όπως το ότι στην Ελλάδα συχνά παρατηρείται το παγκόσμιας πρωτοτυπίας φαινόμενο οι τιμές να αυξάνονται όταν πέφτουν οι μισθοί με το μοναδικό σκεπτικό: «έχω λιγότερους πελάτες άρα τους χρεώνω περισσότερο για να βγάλω τα ίδια». Αυτό παρατηρείται αρκετά όσον αφορά σε υπηρεσίες πρώτης ανάγκης όπως γιατρών και λοιπών ελεύθερων επαγγελματιών. Άλλοι το πολύ να αφήσουν τις τιμές σταθερές στα δυσθεώρητα ύψη τους.
      Γενικά υπάρχει μια άρνηση, ειδικά από πολλές μικρές επιχειρήσεις, να ρίξουν τις τιμές γιατί ελπίζουν, κοντόφθαλμα, να τσεπώσουν το μειωμένο μισθολογικό κόστος. Προσωπικά όμως έχω αρχίσει να πιστεύω αυτό που έχει αρχίσει να ψιθυρίζεται: Η Τρόικα δεν μας πιστεύει πια και απλά έπαψε να ενδιαφέρεται. Στοχεύει στα σιγουράκια των μισθωτών και συνταξιούχων με σκοπό να κερδίσει χρόνο ώστε η υπόλοιπη Ευρώπη να ελαχιστοποιήσει το κόστος της χρεοκοπίας μας.
      Ή της φτωχοποίησής μας, όπως λέει κι ο Φ. Γεωργελές http://www.athensvoice.gr/the-paper/article/406/edito-406

      • Ο/Η Ein Steppenwolf λέει:

        Ο άλλος λόγος που δεν πέφτουν οι τιμές παρά την πτώση της ζήτησης, είναι ότι πέφτει κι η προσφορά. Πολλές επιχειρήσεις κλείνουν ή μειώνουν την παραγωγή τους. Αν μάλιστα η πτώση της προσφοράς είναι μεγαλύτερη απ’ την πτώση της ζήτησης, οι τιμές μπορεί κάλλιστα ν’ αυξηθούν!

        Στη συνέχεια του αστυνομικού προτείνω να εμφανιστεί στις τιμές των προϊόντων στην ελληνική αγορά το παράδοξο του Giffen.

      • Ο/Η alienellin λέει:

        Ναι, είναι αυτό που λέει ο Βαρουφάκης ότι δημιουργούνται συνθήκες ολιγοπωλίου. Προσωπικά πιστεύω όμως ότι ισχύει περισσότερο το απαράδεκτο management που εφαρμόζεται συχνά στην Ελλάδα: ένας συνδυασμός αχαλίνωτης κερδοσκοπίας και απύθμενης βλακείας.
        Δεν νομίζω ότι ισύει ο Giffen εδώ. Το παράδοξο της Ελληνικής αγοράς είναι μια κατηγορία από μόνο του και θα έπρεπε να τιμηθεί ως τέτοια με τη δική του ονομασία. Εδώ που τα λέμε, ολόκληρο βιβλίο (ή cd) για τον τρόπο λειτουργίας της Ελληνική Οικονομίας θα έπρεπε να γραφτεί in tribute: The Greek Experience (Are You Experienced?).
        Μόλις ΠΕΡΣΙ ήταν που φύτρωσε μια καταπληκτική ιδέα, το Greek Frozen Yogurt σε ΕΝΑ μαγαζί σε συγκεκριμένο σημείο της Αττικής. Δεν πρόλαβα να πω : «παιδιά, άνοιξε ένα καινούργιο πολύ ωραίο μαγαζί με ένα καταπληκτικό νέο είδος γλυκού» και βρόμισε ο τόπος από «ανταγωνιστές». Αν η αγορά λειτουργεί με όρους παζαριού Ανατολής, τελικά, να μην είναι μονόπλευρο αυτό αλλά να εφαρμόζεται και από την πλευρά του αγοραστή, προκειμένου να λειτουργεί σωστά: να μην αναγράφονται τιμές, να το παζαρεύουμε το θέμα.

      • Ο/Η Ein Steppenwolf λέει:

        Το φαινόμενο με το Frozen Yogurt παρατηρείται και στη Γερμανία, π.χ. ανοίγει ένας Τούρκος σουβλατζίδικο και πετυχαίνει, τον ακολουθούν άλλοι εκατό, ή όλοι οι Αφρικανοί ανοίγουν μαγαζιά με αφρικανικά είδη.

      • Ο/Η alienellin λέει:

        Ναι, αυτό είναι σε ένα βαθμό φυσιολογικό, οι ρυθμοί είναι ανήκουστοι: το πετυχαίνει είναι έννοια σχετική: περίμενε και λίγο να δεις αν θα πετύχει σε βάθος χρόνου ή μέσα σε έξι μήνες ας ανοίξει και ένας δεύτερος όχι 140!
        Και όπως διάβασα και σε μία συνέντευξη του Παρλιάρου, κάποιοι του πρότειναν να να βάλει το όνομά του σε φροζενγιογκουρτάδικο, αλλά αυτός αρνήθηκε γιατί οι επιχειρηματίες δεν είχαν ιδέα από γλυκά και το χώρο γενικότερα. Κι αυτό είναι μια άλλη πρακτική: άσχετοι αλεξιπτωτιστές έτοιμοι για αρπαχτές. Παντού.
        Το ότι αναφέρεις Τούκους και Αφρικανούς είναι ενδεικτικό: ανήκομεν εις στην Ανατολήν και λίγο πιο νότια, αλλά μόνο κατά το ήμισυ! Τουλάχιστον ας πληρώναμε και με αυτό το σύστημα ως καταναλωτές και όλα θα ήταν μια χαρά…

      • Ο/Η Ein Steppenwolf λέει:

        «Ποιος ζει σ’ έξι μήνες;»

      • Ο/Η Ein Steppenwolf λέει:

        Ύστερα σου λένε ότι για τις φούσκες φταίει η κυβέρνηση, ο διεθνής σιωνισμός κτλ.

      • Ο/Η Ein Steppenwolf λέει:

        Όχι άλλο σουβλάκι:

        κάποιος πρέπει να εξηγήσει στους Έλληνες ότι δεν είναι αυτή ακριβώς η επιχειρηματικότητα που θα μας βγάλει από την κρίση. Δεν αρκεί δηλαδή να αντικαταστήσουμε τα κομμωτήρια, τα εσωρουχάδικα και τα «βιολογικά», με σουβλατζίδικα, καφέ και «Έβγες».

  4. Ο/Η Ein Steppenwolf λέει:

    Το τελευταίο πράγμα με το οποίο αξίζει κανείς ν’ ασχολείται είναι ποιος κόλλησε την τσίχλα. Καταντά κανείς δάσκαλος σχολείου σ’ ελληνική ταινία:

    «-Τι έγινε, Ξανθοπούλου;».
    «Δεν ξέρω… δεν πρόσεχα δηλαδή. Εκείνη την ώρα μιλούσα με τη Γιαδικιάρογλου. Και ξαφνικά είδα την Παπασταύρου να τσακώνεται με την Αλεξίου».
    «-Εσύ, Γιαδικιάρογου;».
    «Εγώ… Τώρα δεν σας είπε η Ξανθοπούλου; Μιλούσαμε. Δεν είδαμε τίποτα… Τίποτα!».
    «-Εσύ, Πολυχρονοπούλου;».
    «Ορίστε; Κι εγώ δεν πρόσεξα, κύριε καθηγητά. Εκείνη την ώρα πρόσεχα την Ξανθοπούλου που μιλούσε με τη Γιαδικιάρογλου».
    «-Ούτε κι εσύ πρόσεξες, Λαζάρου;».
    «Ούτε κι εγώ, κύριε καθηγητά. Εγώ πρόσεχα την Πολυχρονοπούλου που πρόσεχε την Ξανθοπούλου που μίλαγε με τη Γιαδικιάρογλου».

    • Ο/Η alienellin λέει:

      Τη συγκεκριμένη τσίχλα την κολλάει το ΣΔΟΕ συνέχεια δεκαετίες τώρα και καιρός είναι να πάψει, και να μπει και καμιά τιμωρία στη γωνία.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s