ΜΥΚΟΝΟΣ: AN ALIEN TRAVEL LOG. PART THREE

Αν και πολύ καιρό γραμμένο, το τρίτο και τελευταίο μέρος της τουριστικής ουφοπεριπλάνησης της Μυκόνου δε θα μπορούσε να ανεβεί σε καταλληλότερο από τον τωρινό  χρόνο. Ναι, ναι, δεν κάνω πλάκα. Είναι σαν να περίμενε. Να περίμενε να μην έχει απομείνει τίποτα πλέον που να μπορώ να σχολιάσω πέραν από το τουριστικό ντεκόρ.

Η Ελλάδα ως μέρος του σύγχρονου κόσμου καταρρέει. Και να ‘ταν μόνο αυτό καλά θα ήταν. Διότι στην πραγματικότητα η Ελλάδα δεν ήταν στον σύγχρονο κόσμο. Ήταν μια χώρα διεφθαρμένη, σάπια, αρτηριοσκληρωτική και υπερρεαλιστική, με πολίτες δύο κατηγοριών. Η πρώτη κατηγορία ζούσε την επίφαση της προόδου και πασπάλιζε και λίγο από την αστερόσκονή της και στους υπόλοιπους, τους Β’ κατηγορίας. Επίφαση γιατί  δεν έχεις δικαίωμα να θεωρείσαι σύγχρονος όταν χωρίζεις τους ανθρώπους σου σε προνομιούχους και μη, επίφαση γιατί δεν δικαιούσαι να ντύνεσαι με υλικά αγαθά μιας σύγχρονης χρηματικής ευημερίας που όμως εξαγόρασες κι απολαμβάνεις με ηθικές πρακτικές Μεσαίωνα.

Η επίφαση αυτή λοιπόν είναι που καταρρέει τώρα σαν πύργος από τραπουλόχαρτα. Και κάτω από αυτόν τον πύργο, κάτω από το φερετζέ, φανερώνεται μια Ελλάδα ν’ αποσυντίθεται. Χωρίς το φερετζέ, τα προσχήματα χάνονται και όλοι αποκαλύπτονται: βουλευτές, συντεχνίες, συμφέροντα, μίση, παλιοχαρακτήρες, εγώ.

Ναι, το ποστ αυτό περίμενε. Περίμενε να ψηφίσει η Βουλή κι άλλα μέτρα από τα οποία τα μόνα που θα εφαρμοστούν είναι τα υφεσιακά. Κανένας άδικα προνομιούχος δε θίγεται και τα χείλη των εθνοπατεράδων δεν μπορούν καν να σχηματίσουν τη λέξη απόλυση για τους δημόσιους υπάλληλους. Μετατάξεις, προσωρινές αργίες, διαθεσιμότητες κι οτιδήποτε άλλο προκείμενου να αποφύγουν αυτή τη λέξη. Θλιβερά βουλευτάκια, το τέλος όλων μας  απ’ τους απολυμένους του Ιδιωτικού Τομέα ήρθε έρχεται και  θα έρθει, κατακαημένα ανθρωπάρια. 

Καμία διαρθρωτική αλλαγή, καμία προσέλκυση επενδύσεων,  καμία ανάπτυξη πέραν της οδοποιίας (road to where?) που δεν είναι ουσιαστική ανάπτυξη και που θα καρπωθούν 2-3 ημέτεροι εργολάβοι, καμιά καταπολέμηση της διαφθοράς, καμία πάταξη της φοροδιαφυγής, καμία αποκρατικοποίηση. Και να γίνει τώρα κάτι από αυτά, είναι πολύ αργά. Η χώρα έφυγε, ξέφυγε.

Και δεν έχει καμία ελπίδα  να γυρίσει πίσω. Ότι απώλεσε κάθε  ίχνος ηθικής είναι καταδικασμένο να χαθεί για πάντα.

Μελό; Υπερβολικό; Ναι, ε;

Πάρτε το χαμπάρι:  ζείτε στη χώρα που επέλεξε να βλάψει  την ποιότητα της υγείας των  πολιτών  της,  που  άφησε καρκινοπαθείς χωρίς τα φάρμακά τους προκειμένου να μην απολύσει αργόσχολους κλέφτες δημοσίους υπαλλήλους.

Τα λόγια είναι περιττά.

Το ποστ περίμενε τα λόγια να καταστούν περιττά. Περίμενε να πειστώ πέρα από κάθε αμφιβολία ότι η Ελλάδα έχει γίνει πλέον μέρος κατάλληλο μόνο για διακοπές. Κι αυτό για λίγο μόνο ακόμα διάστημα. Είναι θέμα χρόνου. Δεκάδες χιλιάδες επισκέπτες ήρθαν στην Αθήνα για το Μαραθώνιο και τους υποδεχτήκαμε χωρίς ΜΜΜ και με τόνους σκουπίδια. Αφού δεν τους θέλουμε τους ξένους. Τους θάβουμε, τους κοροϊδεύουμε, τους απεχθανόμαστε πιθανόν περισσότερο κι από τα ίδια τ’ άντερά μας. Η ραγδαία φτωχοποίηση της χώρας σε μερικά χρόνια θα μας βοηθήσει περαιτέρω στην ευγενή αυτή προσπάθειά μας να διώξουμε και τον τελευταίον από δαύτους. Ποιος ονειρεύεται τον τουρισμό πυλώνα ανάπτυξης; Σε λίγο θα μας έρχονται  τουρίστες μόνο όπως εκείνοι που πήγαιναν στην Ινδία το ’70. Με σακίδιο, δυο δολάρια  και κλειστή τη μύτη. Με εμβόλια, ταξιδιωτικές οδηγίες και γερό στομάχι.

‘Τώρα πόσταρέ με, όσο είναι καιρός!’ μου φωνάζει. Και πολλά είπα. Να:

ΕΠΙΛΟΓΟΣ, ΓΙΑ ΟΠΟΙΟΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΤΑΙ ΑΚΟΜΑ 

Καλοκαιρί σεφινί λοιπόν και το νησί σιγά – σιγά θ’ αδειάσει.

Θα ήθελα να πάω και χειμώνα να δω τις αλλαγές. Μ’ εκνευρίζει που η πλειοψηφία των μαγαζιών και των δραστηριοτήτων κλείνουν το χειμώνα στα νησιά. Μ’ εκνευρίζει που δε μένει περισσότερος κόσμος μόνιμα εκεί, ώστε να διατηρούν τη ζωντάνια τους και την εξέλιξή τους πολιτιστικά. Αν και η Μύκονος λένε ότι, σε σύγκριση με  πολλά άλλα νησιά,  διατηρεί όλο το χρόνο αρκετές ευκολίες.

Όμως η ερημιά πέφτει κι εκεί. Είναι λίγο δύσκολο να το σκεφτείς: πως θα είναι άραγε η Χώρα με τα περισσότερα μαγαζιά κλειστά και τους τουρίστες αφαιρεμένους;

Η Χώρα: το δεύτερο πιο σημαντικό κριτήριο αξιολόγησης νησιού για έναν Άλιεν. Ναι, η Χώρα του. Διότι άμα είναι να φύγεις από την Αθήνα για να ξαναφάς το μπετόν εκτρωματέ στη μάπα, τζάμπα τα ναύλα.

Και όσον αφορά στη Χώρα της Μυκόνου, χαλάλι τα ναύλα της χίλιες φορές.

Η κυκλαδίτικη αρχιτεκτονική είναι μια απτή απόδειξη ότι ο Έλληνας δεν είναι γονιδιακά προδιατεθειμένος να καταστρέφει το φυσικό περιβάλλον δια της συστηματικής ανέγερσης τερατωδών οικοδομημάτων. Κάπου κάπως μέσα μας αδέλφια, υπάρχει το γονίδιο της λογικής αρχιτεκτονικής. Δηλαδή της ωφέλιμης και ευειδούς αρχιτεκτονικής. Με τα λίγα μέσα και τις λίγες γνώσεις που είχαν οι κυκλαδίτες πρόγονοί μας έχτισαν καλαίσθητα και σε πλήρη αρμονία με το φυσικό χώρο γύρω τους.

Αν και η Μύκονος σε όλο το εμβαδόν της έχει δομηθεί  σε πολύ μεγάλο βαθμό, υπερβολικά λένε πολλοί, εμένα δε με πειράζει. Όλα τα κτίσματα, ακόμα και οι περιβόητες βίλες, μαζί με τις παρανομίες τους, έχουν κτιστεί με βάση την κυκλαδίτικη τεχνοτροπία και ενσωματώνονται στην εικόνα με τρόπο που δεν ενοχλεί το μάτι.

Όσο για τη Χώρα….αυτή κι αν είναι Χώρα.

Γραφική και περίπλοκη κι όσο τραβάει η όρεξή σου. Τόσα χρόνια κι ακόμα χάνομαι στα σοκάκια της, τόσα πολλά είναι. Αν σας αρέσει κι εσάς να περιδιαβαίνετε κυκλαδίτικα δρομάκια χαζεύοντας, πιο χορταστική Χώρα δε θα βρείτε. Κι είναι και σχετικά άνετη η περιήγηση, αφού ο (πάρα) πολύς κόσμος περιορίζεται κυρίως στο Π που περνάει από τα περίφημα Ματογιάννια (την περαντζάδα – νυφοπάζαρο – background όλων των «κοσμικών» φωτογραφιών) κι αυτό το βράδυ. Αν δεν σας αρέσει η λαοθάλασσα, μην περνάτε από αυτό το Π βράδυ. Ειδικά τον Αύγουστο ή τη Μεγάλη Εβδομάδα. Όταν πήγα την πρώτη φορά βόλτα εκεί, αυτό το Π το βάφτισα ‘τρόλεϊ’  και μάλιστα σε ώρα αιχμής, διότι αυτή την αίσθηση χωρόχρονου δίνει. Έκτοτε έχει μείνει – τις σπάνιες φορές που πάμε στο Π βράδυ λέμε: «πάμε να κάνουμε τρόλεϊ».

Και σε αυτό το σημείο να σας ενημερώσω ότι θα πρωτοτυπήσω και για τη νυχτερινή ζωή δε θα γράψω. Ναι το ξέρω ότι είναι άρθρο για τη Μύκονο αλλά η νυχτερινή ζωή δεν είναι και δεν ήταν ποτέ το φόρτε μου. Έχω πάει κατά καιρούς σε κάποια φημισμένα υποτίθεται μαγαζιά του νησιού αλλά ΟΚ, ωραία ήτανε, πάμε παρακάτω και το ωραιότερο σημείο της πόλης εξακολουθεί να είναι αυτό.

Παναγία η Παραπορτιανή.

(Κάποιος βέβαια κάποτε μου είπε ότι εκεί το βράδυ είναι η πιάτσα του γκέι αγοραίου, αλλά δεν το πιστεύω, βάζω παρωπίδες και προσπερνάω γρήγορα.)

Επειδή μάλιστα φιλοξενούμαι από εργαζόμενους τα κίνητρα για βραδινές εξορμήσεις είναι ακόμη λιγότερα. Πέρσι και φέτος, παρόλο που κάθισα αρκετό χρόνο, δε βγήκα βράδυ ούτε μια φορά.

Όταν σας λέω ότι είμαι ΟΥΦΟ να με πιστεύετε.

Τώρα οι τιμές σε καφέ, εστιατόρια, μπαρ, με μια λέξη: ακριβές, αν και  έχουν πέσει κάπως φέτος. Και αν και  πάντα υπήρχαν και υπάρχουν πολλά μέρη πιο φτηνά για να φας και να πιεις,  πρέπει να το ψάξεις λίγο. Έως πολύ.

Φεύγοντας από το νησί θα πρέπει να πάρετε κι αναμνηστικά, αλλά όχι τα καρακατακίτς σουβενίρ που κατακλύζουν το σύμπαν ούτε και τα καρακαταπανάκριβα σινιέ που επίσης κατακλύζουν το δεύτερο, παράλληλο σύμπαν του νησιού.

Αυτά που αξίζει να πάρει κανείς μαζί του γιατί αν δεν τα πάρει, πιστέψτε με, θα χάσει, είναι ντόπιας προέλευσης και περιλαμβάνουν: Αμυγδαλωτά που είναι από τα καλύτερα που έχω δοκιμάσει  (αυτά και των Σπετσών θα έπρεπε να είναι παγκοσμίως ξακουστά) και  Λούζα -χωρίς περαιτέρω λόγια, απλά γκουρμέ παστό κρέας, που επίσης θα έπρεπε να είναι ξακουστό και να σερβίρεται στα καλύτερα εστιατόρια της υφηλίου. Η Μύκονος έχει γενικά και άλλα καλά ντόπια εδέσματα κτηνοτροφικής κυρίως προελεύσεως, αλλά ‘περιέργως’ μόνο η Κοπανιστή έχει ακουστεί ευρύτερα. Έχει  και πολύ καλής ποιότητας σανδάλια, τα οποία κάποιος γνωστός τα είδε να πουλιούνται σε μαγαζί της Νότιας Γαλλίας. Αρκετοί τεχνίτες κοσμήματος αλλά και εικαστικοί ζουν και δημιουργούν και σ’ αυτό το νησί, όπως και σε πολλά άλλα – εμπνέει το περιβάλλον – οπότε αν η τσέπη σας αντέχει ακόμα την αγορά καλλιτεχνημάτων και μοναδικών κομματιών εξερευνήστε τους.

Και το μεγαλύτερο τουριστικό ατού και must-have σουβενίρ κυριολεκτικό (δηλαδή ανάμνηση)  είναι βέβαια αυτό της Δήλου. Όποιος πήγε στη Μύκονο και δεν πήγε στη Δήλο είναι σαν να μην πήγε καθόλου. Απλά.

Αυτά εν ολίγοις είναι τα USP (Unique Selling Propositions) της Μυκόνου, σύμφωνα με τον άλιεν.

Ίσως αν η οικονομία του νησιού στραφεί περισσότερο προς αυτού του είδους την παραγωγή – εξαγωγή – τουριστική προβολή, παρά προς αυτήν της δήθεν χλίδας και των φυκιών για μεταξωτές κορδέλες, του χρόνου η Μύκονος να μην έχει γίνει Μονακό αλλά να  έχει τουλάχιστον αξιοπρεπή συγκομιδή απορριμμάτων και καμία άπορη οικογένεια…

Εν κατακλείδι, η Μύκονος είναι πανέμορφη, με τις ιδιαιτερότητές της, τα προτερήματα και τα ελαττώματά της, όπως κάθε νησί. Κι όπως κάθε νησί, αξίζει να το επισκεφτεί κανείς μια φορά στη ζωή του, τουλάχιστον. Αλλά το ομορφότερο νησί δεν είναι. Άλλο είναι το ομορφότερο νησί. Βέβαια δεν έχω πάει σε όλα τα νησιά, ίσα – ίσα που μου μένουν ακόμα πάρα πολλά. Κάτι μου λέει όμως μέσα μου ότι κανένα δε θα φτάνει το ομορφότερο νησί των Κυκλάδων, της Ελλάδας και πιθανώς του Κόσμου όλου: τη Σαντορίνη. Γι’ αυτό παρακαλώ αν υπάρχει κανένας άφραγκος με φιλικό σπίτι που τον φιλοξενεί εκεί που ευχαριστεί πολύ αλλά το je ne sais quoi του κατοικοεδρεύει στη Μύκονο, να επικοινωνήσει μαζί μου. Ευχαριστώ.

Advertisements
This entry was posted in ΩΡΑΙΟΣ ΩΣ ALIEN and tagged , . Bookmark the permalink.

4 Responses to ΜΥΚΟΝΟΣ: AN ALIEN TRAVEL LOG. PART THREE

  1. Ο/Η Ein Steppenwolf λέει:

    Σκέφτομαι από χτες ποιο να ‘ναι τ’ ωραιότερο νησί. Η Μύκονος; Η Σαντορίνη; Και γιατί να μην είναι η Σύρος ή η Κρήτη ή η Κέρκυρα ή η Ζάκυνθος; Πολύ δύσκολη επιλογή.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s