ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΣΤΗΣ

Καιρό έχω γράψω εδώ. Είναι γιατί σκυλοβαρέθηκα. Σκυλοβαρέθηκα να κοιμάμαι με την αμυδρή ελπίδα ότι την επομένη θα είναι μια καλύτερη χώρα και να ξυπνάω κάθε μέρα στον πλανήτη όπου τίποτα δεν αλλάζει, ποτέ.

Περάσαν ολόκληρες εκλογές κι εγώ δεν έγραψα τίποτα. Γιατί τίποτα δεν αλλάζει. Δεν αλλάζει το κεφάλι του ψαριού δεν αλλάζει το σώμα του, δεν αλλάζει το ρημάδι το DNA. Δεν πα να βγουν 300 καινούργια κόμματα, δεν πα να γίνουν 300 εκλογές, δεν πα να μπουν όλοι οι βουλευτές φυλακή; Πάλι το ίδια όλα θα ναι την επομένη. Απλώς.

Και οποιαδήποτε αχνή ακτίδα φωτός και να τολμήσει να τρεμοπαίξει πάνω στον σκοτεινό και άνυδρο τούτο πλανήτη, θα κουκουλωθεί από τις δυνάμεις του σκότους και της οπισθοδρόμησης μέχρι να προλάβεις να πεις: «ανασχηματισμός».

Δεν μας χρειάζεται ανασχηματισμός. Δεν φταίνε οι ηθοποιοί, φταίει το σενάριο. Για ν’ αντιστρέψω και τα λόγια του Μικ Τζάγκερ : “it’s the SONG, not the singer”. Κι αντί να το καταλάβει αυτό η Κυβέρνηση τι κάνει; Απολύει συμπούρμπουλα ακόμα και τους πιο καλλίφωνους της χορωδίας. Ο Θεοχάρης, π.χ.,  στον οποίο κατά σύμπτωση αναφέρομαι με αρνητικό τρόπο στο προηγούμενο ποστ, παρά τις όποιες παραφωνίες του, ήταν απ’ τους καλούς τραγουδιστές μιας συνολικά άτεχνης μουσικής σύνθεσης. Με τον ένα η τον άλλο τρόπο, κατάφερε και το κομμάτι που διαχειρίστηκε να ακούγεται καλύτερα από άλλα μέσα στο σύστημα της διακυβέρνησης. Αλλά ο ΓΓΠΣ δεν ορίζει τη φορολογική πολιτική. Ούτε μπορεί μόνος του να αλλάξει δεκαετίες αποκρυσταλλωμένες δημοσιοϋπαλληλικές νοοτροπίες.

Νοοτροπία, η λέξη-κλειδί. Η νοοτροπία της διαπλοκής, της διαφθοράς, του βολέματος, του δε βαριέσαι, της αναξιοκρατίας, του εγωισμού. Αυτή πρέπει να αλλάξει γενικώς, σε ατομικό, πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο. Αντ’ αυτού, δεν προλάβαμε να ανασχηματιστούμε κι άρχισε ο Λοβέρδος να περιφρουρεί τους διοικητικούς, ο Βορίδης τους φαρμακοποιούς,  κι ο Βενιζέλος να θέλει να πάρει πίσω και τους ελάχιστους δημόσιους υπάλληλους που καταφέραμε να ξεφορτωθούμε.

Δεν μας χρειάζεται ανασχηματισμός. Μετασχηματιστής μας χρειάζεται. Να πάρει τα βολτ της αντικοινωνικότητας και της παράνοιας και να τα μετατρέψει σε βολτ κοινωνικότητας και λογικής. Αλλιώς, ένα διαστημόπλοιο, να μας μεταφέρει σε άλλους, ανθρωπινότερους πλανήτες. Ποιο από τα δύο λέτε είναι πιθανότερο να βρεθεί;

 

Advertisements
Posted in ΩΡΑΙΟΣ ΩΣ ALIEN | Tagged , , , | 2 Σχόλια

ΒΡΑΒΕΙΑ MICROSOFT – NOT

Και το Ηλεκτρονικό Μπουγαδοκόφινο του αιώνα πάει δικαιωματικά και σούμπιτο στην Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων, η οποία μετά από αρκετή προσπάθεια και μπόλικα τσαταλιασμένα νεύρα (τα δικά μου) μπόρεσε επιτέλους να με διαφωτίσει ότι η ηλεκτρονική εφαρμογή του Κοινωνικού Μερίσματος διαθέτει bug το οποίο στο σημείο που ο αιτών πατάει ανυποψίαστος το μπουτόν της καταχώρισης του συγκάτοικου, εκείνο παίρνει το ΑΦΜ τού ακόμα πιο ανυποψίαστου συγκάτοικου και το χρησιμοποιεί για να αποθηκεύσει αίτηση μερίσματος εκ μέρος του τελευταίου! Κατόπιν, δηλώνει στον πραγματικό αιτούντα ότι «δεν μπορείτε να δηλώσετε αυτό το ΑΦΜ γιατί έχει ήδη δηλωθεί» ενώ στην πραγματικότητα θα έπρεπε να λέει: «δεν μπορείτε να δηλώσετε αυτό το ΑΦΜ γιατί το πήραμε εμείς και φτιάξαμε μια αίτηση μερίσματος στο όνομά του έχοντος το εν λόγω ΑΦΜ, χωρίς αυτός να έχει ιδέα – χεχε!»

Embed from Getty Images

Η  εφαρμογή  του κοινωνικού μερίσματος δεν δουλεύει σε Chrome, ούτε σε Windows 8.1, αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό για να με εντυπωσιάσει –στην Ελλάδα είμαστε.  Όταν ο υπάλληλος με ενημέρωσε ότι η εφαρμογή έχει πολλά προβλήματα, κούνησα συγκαταβατικά το κεφάλι μου. Όμως στο άκουσμα ότι το σύστημα καταχωρεί με δική του πρωτοβουλία τη δήλωση της αρεσκείας του εν ονόματι  και εν αγνοία του κάτοχου του ΑΦΜ, τολμώ να πω ότι συγκλονίστηκα.  Αυτό μάλιστα, είναι άξιο βραβείου, ιδιαίτερα δε αν λάβει κανείς υπόψη το ότι ο κύριος Θεοχάρης βγαίνει στα ΜΜΕ κράζοντας ανθρώπους που έκαναν αίτηση ενώ είναι έχοντες.  Δεν αντιλέγω, μπορεί να είναι όντως μπαγαπόντηδες, αλλά πως είμαστε τόσο σίγουροι γι’ αυτό, τη στιγμή που κατά τα φαινόμενα έχουμε τη μοναδική αυτοσυμπληρούμενη ηλεκτρονική πλατφόρμα σε όλη την Οικουμένη!

Δεν  με νοιάζει να μην πάρω το μέρισμα. Δεν με νοιάζει να το πάρουν άλλοι που έχουν λιγότερη ανάγκη. Με νοιάζει που αναγκάζομαι να παρακαλάω για μερικά ψίχουλα ένα μοσχοθρεμμένο Δημόσιο με υπαλλήλους που σε οποιαδήποτε ιδιωτική εταιρεία θα είχαν απολυθεί για ένα τόσο χοντρό  λάθος προτού καν προλάβουν να σηκωθούν απ’ την καρέκλα.

Κατά τα άλλα, ποιος ξέρει τι άλλες αυτοσυμπληρώσεις κάνει το σύστημα. Με τόσες εφαρμογές που έχει το Taxis δεν θα απορήσω αν μου έρθει το εκκαθαριστικό ΦΠΑ της επιχείρησης του γείτονα.

Posted in taxisnietthisisoviet.gr, YOURAUNTSLAUNDRYBASKET.COM | Tagged , | 18 Σχόλια

OK, NOW I’MAD

Δε φτάνει που ο Αντωνάκης αποφάσισε να μοιράσει ψηφοθηρικά το πρωτογενές πλεόνασμα που εξορισμού χρωστάει στον ιδιωτικό τομέα, έβαλε και κριτήρια αντάξια του κοινωνικο -πολιτικοοικονομικού μας IQ: για να δικαιούσαι το κοινωνικό μέρισμα είναι καλύτερα να δουλεύεις μαύρα και να μην έχεις ιδιοκτησία, από το να είσαι άνεργος ιδιωτικός υπάλληλος που δεν έχεις κρύψει ποτέ ούτε ένα σέντσι από την εφορία, με γονική παροχή ένα παλιό σπίτι.

Η δε εφαρμογή της αίτησης στην ηλεκτρονική πλατφόρμα  της Γενικής  Γραμματείας Πληροφοριακών Συστημάτων είναι κατά δήλωση  (οριακά αγενούς) υπαλλήλου της γεμάτη από bugs. Σωστά, κώδικα για μια τόσο απλή φόρμα ούτε ο Ζούκενμπεργκ δεν θα μπορούσε να γράψει.

Μετά  ΚΑΙ από αυτό είμαι μια πεπεισμένη: στην Ελλάδα θα επιβιώνουν ΠΑΝΤΑ όσοι ανήκουν στο τρίπτυχο της κατάρας: ΔΗΜΟΣΙΟΤΡΑΦΕΙΣ, ΚΟΜΠΙΝΑΔΟΡΟΙ ΚΑΙ ΦΟΡΟΦΥΓΑΔΕΣ. Όλοι οι υπόλοιποι, τα μπογαλάκια μας και δρόμο για άλλους πλανήτες.

Posted in taxisnietthisisoviet.gr | Tagged , , , , , | 2 Σχόλια

GREEKOLOGICS

GOTTA LOVE US GREEKS

 

 

Posted in ΞΕΝΟΥΦΩΝΤΑΣ ΚΑΙ ALINE | 4 Σχόλια

ΛΕΥΚΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΕΙΔΗ ΠΡΟΙΚΟΣ ΓΙΑ ΞΕΝΟΔΟΧΟΥΣ

Οκ, σοβαρά, τώρα Θύμωσα. Στην αρχή δεν του έδωσα καν σημασία, νόμιζα ότι είναι φάρσα. Μετά διάβασα αυτό και θεώρησα ότι κάτι έπαθε η Ναυτεμπορική και τρολάρει. Μου φάνηκε μάλιστα τρομερά αστείο. Έκανα και δυο τρείς πλακίτσες στο Twitter – η τρολιά του αιώνα το είπα -και προσπάθησα να το προσπεράσω.

Μάταια. Δεν είναι τρολιά, δεν είναι αστείο,  δεν είναι φάρσα και δεν είναι προσπεράσιμο. Το θέμα παίζει με πρακτική σοβαρότητα σε όλα τα μέσα, παρατίθεται, αναλύεται και συζητιέται με την ίδια συστηματικότητα αλλά και βαρεμάρα που θα παρατίθεντο, αναλύονταν και συζητούνταν οι αλλαγές στα δρομολόγια του ΟΣΕ.

Με σχεδόν ψυχοπαθητική ηρεμία οι ρεπόρτερ κι εκφωνητές μας ενημερώνουν ότι το Υπουργείο Παιδείας – Παιδείας των παιδιών- βρίσκεται στο στάδιο των διαπραγματεύσεων με το Υπουργείο Τουρισμού για το πότε και αν οι μαθητές θα κάνουν διακοπές από τα μαθήματά τους.

Ορδές γραβατωμένων ξενοδόχων παρελαύνουν μπροστά μας, κοιτάζοντας την κάμερα με το απαθές θράσος του Νεοέλληνα που θεωρεί αναφαίρετο δικαίωμά του το Κράτος, η Κοινωνία, η ζωή, να του εξασφαλίζουν τα δικά του, προσωπικά  οικονομικά συμφέροντα.

Η δε εκπρόσωποι αυτού του Κράτους, βαμμένοι και σενιαρισμένοι, συζητάνε το ζήτημα με τη συνήθη σοβαροφάνεια και το political  poker face  που θα φόραγαν σε οποιαδήποτε καθημερινή ενημέρωση για θέματα της αρμοδιότητάς τους.

Όχι, συνειδητοποίησα λοιπόν. Δεν είναι αστείο. Είναι πραγματικό και κανείς δε φαίνεται να έχει καταλάβει ότι είναι και ΣΚΑΝΔΑΛΟ.

Διότι το χειρότερο όλων, αυτό που με έκανε πραγματικά έξω φρενών και με οδήγησε στο να γράψω αυτό εδώ το άρθρο, είναι ότι τα ξεράσματα αυτής της διαπλοκής –γιατί περί διαπλοκής πρόκειται- καταπίνονται αμάσητα από αρκετούς ενήλικες πολίτες, γονείς και κηδεμόνες των ταλαίπωρων μαθητών περί ου ο λόγος.

Γιατί μάλιστα κύριοι, σε περίπτωση που δεν το έχετε καταλάβει, οι μαθητές είναι στο επίκεντρο αυτής της ιστορίας, τα ΠΑΙΔΙΑ.

Και για να σας προλάβω, όχι, αυτό που με εξοργίζει ΔΕΝ είναι ούτε το ότι θα κάνουν διακοπές τα παιδιά Φεβρουάριο, ούτε το τι θα κάνουν οι γονείς τα παιδιά άμα δουλεύουν, ούτε ότι δεν υπάρχουν λεφτά για διακοπές στα χιόνια.

Όχι ότι συμφωνώ δηλαδή και μ’ αυτά, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μου. Προσωπικά, αν ήμουν παιδί θα ψήφιζα αυτή την έξτρα εβδομάδα τον Φεβρουάριο να τη μετακινήσουμε στην αρχή του καλοκαιριού, να μέτραγα κάνα μπάνιο παραπάνω. Για αφαίρεση απ’ την καλοκαιρινή δεν το συζητάω καν. Τι να την κάνεις τη Λευκή εβδομάδα, αν είναι να σου αφαιρεθεί μια γαλάζια;  This is Greece, luv. Στη Βόρεια Ευρώπη οι σχολικές διακοπές είναι διαμορφωμένες πολύ διαφορετικά λόγω ΚΑΙΡΟΥ. Οι θερινές τους διακοπές είναι πολύ μικρότερες π.χ. Κι επειδή έχω πάει και σχολείο στη Βόρεια Ευρώπη σας λέω ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη πίκρα από τις μικρές διακοπές το καλοκαίρι, έστω και χωρίς θάλασσα. Άρα το γεγονός ότι «συμβαίνει και εις τα Ευρώπας» δε σημαίνει απαραίτητα ότι είναι και το καλύτερο για εδώ. Αλλά εν πάση περιπτώσει, αυτό είναι συζητήσιμο. Όπως επίσης συζητήσιμο είναι το τι θα γίνει με τις άδειες των γονιών και το αν θα τονωθεί με αυτόν τον τρόπο ο χειμερινός Τουρισμός ή όχι.

Όλα αυτά είναι θέμα άποψης. Το με τι κριτήρια θα διαμορφώνεται το μαθητικό πρόγραμμα των παιδιών, όμως, ΔΕΝ είναι θέμα άποψης. Η ξεδιάντροπη πολιτική συναλλαγή του Υπουργείου Παιδείας με το Υπουργείο Τουρισμού, που μεταφράζεται στη γνωστή συναλλαγή εκλεγμένων – ψηφοφόρων, ΔΕΝ είναι θέμα άποψης.

Το πότε θα πηγαίνουν διακοπές τα παιδιά πρέπει να αποφασίζεται με γνώμονα το τι είναι καλύτερο γι’ αυτά, για τον ψυχισμό τους και –χαλόου-την ΠΑΙΔΕΙΑ τους, κι όχι το τι είναι καλύτερο για τα συμφέροντα του ξενοδοχειακού ή οποιαδήποτε άλλου κλάδου.

Τι έπεται; Μετά το Υπουργείο Τουρισμού να  διαμορφώνουν την πολιτική του Υπουργείου Παιδείας τα Υπουργεία Συγκοινωνιών ή Αμύνης, φέρ’ ειπείν;

Να, μια και λέγαμε για τον ΟΣΕ, τα τρένα του κάθονται αχρησιμοποίητα. Προτείνω να μένουν τα σχολεία κλειστά μια εβδομάδα για να πηγαίνουν τα παιδιά πάνω-κάτω Αθήνα – Θεσσαλονίκη, Θεσσαλονίκη – Αθήνα. Έχουμε και κάτι υποβρύχια που σαπίζουν. Κλειστά τα σχολεία μια βδομάδα κατά την οποία οι μαθητές θα πηγαίνουν να τα δουν κόβοντας εισιτήριο.

Λευκή εβδομάδα για τους ξενοδόχους, πράσινη εβδομάδα τον Νοέμβριο για να μαζέψουν ελιές τα παιδιά των αγροτών, μπεζ τον Απρίλιο για τις πατάτες και τι άλλα ρουσφέτια έχουμε είπαμε;

Και πέρα από τη γνωστή πελατειακή συναλλαγή, υπάρχει και ένα άλλο, πολύ σοβαρότερο, ζήτημα πολιτικής εδώ. Η κυβέρνηση δίνει τεράστια έμφαση στον Τουρισμό ως μοχλό για την περιβόητη Ανάπτυξη. Ενθαρρύνει με κάθε τρόπο έναν κλάδο που καλός και σημαντικός είναι, δε λέω, αλλά δεν μπορεί να στηριχτεί σε αυτόν η χώρα στο βαθμό που θέλει ή προσδοκά ο Πρωθυπουργός. Ο Τουρισμός είναι ευμετάβλητος και εν πολλοίς  ασυμβίβαστος με την ιδιοσυγκρασία και τις ικανότητες των Ελλήνων. Η οικονομική δραστηριότητα σπρώχνεται άτσαλα, σωρηδόν και με διάφορα μέσα προς τη δημιουργία υποδομών μεγάλο μέρος των οποίων είναι καταδικασμένες να γίνουν φαντάσματα.

Οπότε στήνεις ένα (λάθος) παραγωγικό μοντέλο και μετά προσπαθείς να το στηρίξεις ρουσφετολογικά με τα παιδιά!! Nice… Για κοίτα, εγώ έχω μια καλύτερη ιδέα: να μην πηγαίνουν τα παιδιά καθόλου σχολείο, ώστε να γεμίζουν όλο το χρόνο τα ξενοδοχεία ! Πως σου φαίνεται αυτό;

Λευκή εβδομάδα, μαύρα χάλια.

Posted in ΩΡΑΙΟΣ ΩΣ ALIEN | Tagged , , , , , | 2 Σχόλια

ΜΕΓΑΛΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ!

ΒΡΕΣ ΤΗ ΣΩΣΤΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΚΑΙ ΚΕΡΔΙΣΕ ΕΝΑΝ ΔΙΟΡΙΣΜΟ ΣΥΓΓΕΝΗ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ!

Τι είναι ο Βύρων;

α) εξάρτημα αυτός της μηχανής σας κι ο γιος του τ’ ανταλλακτικό;

β) αέρας που περνά μέσα απ’της πόλης τα στενά;

γ) γρέζι ατσαλένιο που χαλάει το ρουλεμάν της διαπλοκής;

ΑΠΑΝΤΗΣΕ ΤΩΡΑ -ΕΝΑΣ ΣΟΥΠΕΡ ΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ!

ΑΠΑΝΤΗΣΕ ΚΑΙ ΣΤΗ ΜΠΟΝΟΥΣ ΕΡΩΤΗΣΗ:

Τι είναι η «ελίτα»;

α) μικρή μαρμίτα του Οβελίξ

β) κολωνακιώτισσα ξαδέρφη της ελίτσας

γ) φωτισμένη σοφίτα

δ) αποτέλεσμα έλλειψης σωστού επαγγελματικού προσανατολισμού στην εφηβεία

ΚΑΙ ΚΕΡΔΙΣΕ: το δεκάτομο έργο του καλλιτέχνη με τίτλο: «Ήθελα να γίνω ποιητής μα η μαύρη μοίρα μ’ έριξε στο βουλευτιλίκι» και το cd ‘ΠΕΤΙΜΕΖΙ ΣΤΟ ΣΑΣΜΑΝ’με τις μεγαλύτερες επιτυχίες του!

ΤΗΛΕΦΩΝΗΣΕ ΤΩΡΑ!

Posted in ΩΡΑΙΟΣ ΩΣ ALIEN | Tagged , , , , | 13 Σχόλια

ΑΝΩ ΤΩΝ 35: ΖΟΥΝ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ

Το ελληνικό Δημόσιο σου δίνει την ευκαιρία να αποδείξεις ότι ξέρεις υπολογιστές μέσω του πτυχίου σου, δηλαδή με την ύπαρξη στην κατάσταση αναλυτικής βαθμολογίας σου τεσσάρων μαθημάτων για τα οποία είναι απαραίτητοι οι υπολογιστές. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι πρέπει να είσαι κάτω από 40, γιατί οι  40+  δεν είχαν υπολογιστές στη σχολή τους. Για τους άνω των 40 λοιπόν η μόνη αποδεκτή εναλλακτική είναι να έχουν πληρώσει / πάρει τα ECDL και σία, και  μάλιστα πριν την ημερομηνία που λήγει η προθεσμία υποβολής της αίτησης πρόσληψης!

Το Σύνταγμα λέει ίσες ευκαιρίες για όλους. Δε θέλω να σας τρομάξω, αλλά μέσα στους όλους συμπεριλαμβάνονται και όσοι είναι πάνω από 35 – 40.

Η αγορά εργασίας στην Ελλάδα, σε ιδιωτικό και δημόσιο χαρακτηρίζεται από αχαλίνωτο ηλικιακό ρατσισμό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το γεγονός ότι όλες σχεδόν οι αγγελίες εργασίας θέτουν όριο ηλικίας, πράγμα παράνομο – ναι παράνομο- στον πολιτισμένο κόσμο. Το όριο αυτό στην καλύτερη περίπτωση είναι τα 35.

Αυτό το τριτοκοσμικό ageism  έρχεται τώρα και δένει με την ευρέως διαδεδομένη (αυτή σε πανευρωπαϊκό επίπεδο) ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΗ ΠΛΑΝΗ της υποτιθέμενης «τεράστιας ανεργίας των νέων», διαμορφώνοντας την προοπτική των 35+ στην Ελλάδα κάπως έτσι:

WHAT NEXT

Με τέτοια υπογεννητικότητα, πολύ έξυπνο, συν τοις άλλοις.

Posted in ΩΡΑΙΟΣ ΩΣ ALIEN | Tagged , , , | 3 Σχόλια

ΘΕΜΑ ΑΡΧΗΣ. ΤΕΛΟΣ.

Όταν ήμανε νεαρό άλιεν ξόδευα πολλές ώρες την ημέρα  μέσα σ’ ένα λεωφορείο. Πολλές ώρες. Την ημέρα. Ήταν η εποχή που ούτε είχα αυτοκίνητο,  ούτε υπήρχε μετρό. Συνεπώς, για τις καθημερινές μου μετακινήσεις αναγκαστικά επαφιόμουν στα παλιά καλά μπλε λεωφορεία – για τα οποία δεν υπήρχε καν λωρίδα αποκλειστικής κυκλοφορίας – άντε και σε κάνα τρόλεϊ.  Καμιά φορά έτσι όπως το σκέφτομαι μου φαίνεται ότι έφαγα τα νιάτα μου εκεί μέσα και κατά μια έννοια , όντως τα έφαγα.

Γιατί 2 και 3 και 4 ώρες νιάτων την ημέρα είναι πάρα πολλές για να σπαταληθούν  μέσα σ’ ένα (συνήθως) ασφυκτικά γεμάτο, χωρίς κλιματισμό και ανάρτηση μεταλλικό κήτος που προσπαθεί αγκομαχώντας να χαράξει το δρόμο του μέσα στην πηχτή Αθηναϊκή κίνηση. Εξαιρούνται οι φορές που μας μάζευαν – λόγω απεργιών – τα ΡΕΟ. Εκεί μάλιστα: υπήρχε δράση (αναρρίχηση, κατάβαση, γρήγορη λήψη αποφάσεων για μια σειρά ποικίλλων πρακτικών προβλημάτων όπως: «πως μπορώ να πατήσω πιο ανάλαφρα πάνω στους συνεπιβάτες;»), μυστήριο (ποιο δρομολόγιο θ’ ακολουθήσουν και σε  ποια στάση θα με κατεβάσουν;) σασπένς (θα καταφέρουν οι φαντάροι ν’ ανεβάσουν τη γιαγιά;) και άντρες με στρατιωτικά.

Και βέβαια, ειδική μνεία χρήζουν οι φορές που ο οδηγός έτρεχε σαν τρελός/να είχε πιεί τα άντερά του/και τα δύο μαζί. Τρελά γλέντια και μυϊκή τόνωση προσπαθώντας όχι απλά να κρατήσεις την ισορροπία και να μη σακατέψεις τους διπλανούς ταλαντευόμενος απ’ το λουρί,  αλλά στην κυριολεξία να μη βγεις απ’ το παράθυρο. Μαζί με το τζάμι.

Εκείνα τα χρόνια της λεωφορειοκίνησης λοιπόν, οι νέοι επιβάτες δεν σηκώνονταν να δώσουν τη θέση τους σε κανέναν (ναι, και τότε οι νέοι ήταν γαϊδούρια. Δεν γαϊδουρέψανε ξαφνικά). Γεροντάκια και γιαγιούλες, γυναίκες σε προχωρημένη εγκυμοσύνη και μικρά παιδιά δεν είχαν καμία ελπίδα μπροστά στο τζόβενο που ήταν θρονιασμένο στην (πλαστική τότε) καρέκλα, γαντζωμένο πάνω της με δύναμη και  αρνούμενο πεισματικά να την παραχωρήσει (κάτι μου θυμίζει αυτό αλλά δεν είναι της παρούσης).  Το βλέμμα εσκεμμένα θολό και δήθεν απλανές να κοιτάει το υπερπέραν, τ’ αυτιά πολλές φορές βολικά βουλωμένα με τα ακουστικά του πάλαι ποτέ Walkman, ο νέος της εποχής ήταν ήδη Ελληνάρας.

Εγώ σηκωνόμουνα. Δεν το λέω για να περιαυτολογήσω, αλλά σηκωνόμουνα. Μπορεί κι εγώ από μέσα μου να έβριζα τον «γέρο που μπαίνει στο λεωφορείο σε ώρες αιχμής μαζί με τους έχοντες εργασία», αλλά σηκωνόμουνα. Απλά.

Εκτός από μία φορά.

Κάποια στιγμή, ενώ καθόμουνα αμέριμνα σε μια διαδρομή Κέντρο – Αμπελόκηποι, μπήκαν 2-3 ηλικιωμένοι. Μου’ ρθε φλασιά: υπήρχαν και νεότεροι στο όχημα ∙ εγώ είχα πατήσει τα 23 και ήμουνα senior πια (αχαχαχα). Εξάλλου αποφάσισα, εκεί, σε μια στιγμή, ότι βαρέθηκα να είμαι εγώ ο μοναδικός μ@λ@κας που σηκώνεται μια ζωή κι ότι θα  πάω κι εγώ με το ρεύμα (κι αυτό μου θυμίζει κάτι αλλά επίσης δεν είναι της παρούσης). *

Και τι νομίζετε ότι έγινε τότε – φυσικά. Η μοναδική φορά στη ζωή μου που δεν σηκώθηκα ήταν κι η μοναδική φορά που θα άκουγα ηλικιωμένο να εξανίσταται, δείχνοντας εμένα: «δεν ντρέπεστε να μη σηκώνεστε, 15 χρονών παιδιά;!»

Κοκκίνησα, πρασίνισα, και το μόνο που κατάφερα ν’ απαντήσω, με ιερή αγανάκτηση, ήταν: «ε όχι κα 15!»

Έκτοτε ακολούθησα τη μοίρα μου, ή / και την καρδιά μου. Σηκωνόμουνα. Και εξακολουθώ να σηκώνομαι. Γιατί παρότι με τίποτα δεν μπορεί κάποιος να με κάνει σήμερα 15 (ή έστω, 23. ΟΚ, έστω τριάντα τρία), παρότι πάντα υπάρχουν πολλοί συνεπιβάτες πολύ μικρότεροι από μένα, εξακολουθώ να είμαι το μοναχικό ΟΥΦΟ από το μυαλό του οποίου περνάει η σκέψη: «μήπως αυτός ο άνθρωπος υποφέρει να στέκεται όρθιος;»

Το Walkman έχει αντικατασταθεί απ’ το  i-pod / i-phone, αλλά το βλέμμα παραμένει το ίδιο αδιάφορο κι επιτηδευμένα αφηρημένο, να κοιτάει το ίδιο άπιαστο εγωιστικό υπερπέραν. Εξάλλου οι θέσεις είναι και πολύ πιο αναπαυτικές σήμερα, φουσκωτές, με μαξιλαράκι.

THE FUTURE LOOKS BRIGHT

Στο σήμερα λοιπόν, στον Οκτώβριο του 2013, βρίσκομαι μέσα στο μετρό να κρατιέμαι απ’ το σίδερο, όταν στον συρμό μπαίνει μια μαμά με παιδάκι 6-7 χρονών, το αριστερό χεράκι του οποίου είναι σπασμένο και βρίσκεται σε γύψο.  Κοιτάζω γύρω-γύρω: υπερπέραν. Η μαμά κρατιέται με το ένα χέρι απ’ το σίδερο και με το άλλο καλύπτει σαν φτερούγα το πονεμένο χεράκι του γιου της. Με πιάνει απελπισία. Κοιτάζω τους καθήμενους προσπαθώντας να τους μεταδώσω τηλεπαθητικά το μήνυμα: «σηκωθείτε ωρέ να κάτσει το παιδάκι!». Υπερπέραν. Θέλω να μιλήσω, αγχώνομαι, θυμώνω, ξεφυσάω. Συνήθως σπεύδω να επιπλήξω αλλά τον τελευταίο καιρό, ντρέπομαι που το λέω, κάτι με κρατάει. Ντρέπομαι αλλά οι καιροί είναι περίεργοι, τα νεύρα όλων στα κάγκελα και όταν ξεκινάς τέτοιους καυγάδες τη σήμερον μπορεί να έχεις κακά ξεμπερδέματα. Συνοφρυώνομαι σφιχτά και ξαναστέλνω: «Όρθιοι ρε γαϊδούρια ξίστρωτα του κερατά που να σας εκραγεί το i-pad!» Υπερπέραν.

«Μαμά να καθίσω;» λέει ξαφνικά το παιδάκι εμφανώς ταλαιπωρημένο. Η φωνή του ακούγεται καθαρά και ξάστερα μέσα στο σιωπηλό βαγόνι.

Οϊμέ.

Υπερπέραν.

Η μαμά δεν απαντά. «Μαμά μπορώ να καθίσω;» επαναλαμβάνει το παιδάκι. «Δεν έχει θέση παιδί μου.» λέει τελικά η μαμά.

Ούτε ανθρώπους έχει το βαγόνι, το τραίνο, η πόλη, η χώρα, παιδί μου. Ή έτσι μου φάνηκε εκείνη την ώρα.  Αυτό που ξέρω στα σίγουρα, είναι ότι δεν φταίει Τρόικα. Ούτε οι καιροί. Κι αν ξαφνικά έβρεχε λεφτά και γινόμασταν όλοι πλούσιοι, και με διαστημόπλοιο να μετακινούμαστε στην πόλη σε μερικά χρόνια, να είστε σίγουροι ότι κανένας δε θα σηκώνεται για κανέναν. Είναι θέμα εγωιστικής αρχής.

…………………………………………………………………………………………………………………………………………….

*Παρατηρείστε σας παρακαλώ πόσα ‘εγώ’ υπάρχουν σ’ αυτόν τον δικαιολογητικό συλλογισμό. Τυχαίο;

Posted in ΩΡΑΙΟΣ ΩΣ ALIEN | 2 Σχόλια

ΘΕΩΡΙΑ ΣΥΝΟΜΩΣΙΑΣ

Πάντοτε αναρωτιόμουν, πάντα μου φαίνονταν περίεργο, πάντα έλεγα πως ο Ιστορικός του μέλλοντος θα βασανιστεί πολύ για να καταλάβει όλα αυτά τα φαινομενικά αλλοπρόσαλλα που συμβαίνουν στις διαπραγματεύσεις με την Τρόικα.

Ποιες από τις προβαλλόμενες ως απαιτήσεις των ξένων είναι αληθινές,  ποιες παρεξήγηση,  ποιες διπλωματικός – επιχειρηματικός ελιγμός και ποιες απλά μπλόφες για τους ινδιάνους;  Ξέρετε για ποιες απαιτήσεις μιλάω, γι αυτές τις σουρεάλ,  που μας κάνουν να αναρωτιόμαστε «μα είναι τελείως άσχετοι / κακοί / ανεπίδεκτοι μαθήσεως /  τρελοί / όλα τα παραπάνω;».

Είναι; Μπορεί. Δεν είναι οι ξένοι πάντα τέλειοι κι εμείς πάντα τα ρεμάλια………… Αλλά  όπως κα να το δεις, μια προϋπηρεσία στο ρεμαλίκι την έχουμε. Ας πούμε, δεν μπορεί παρά να παρατηρήσει κανείς ότι είναι  τουλάχιστον σατανική σύμπτωση η επίλυση πολλών από  αυτά τα υποτιθέμενα διαπραγματευτικά αδιέξοδα να γίνεται  με την αποδοχή μέτρων που ελάχιστα αγγίζουν τα διαρθρωτικά προβλήματα του ελληνικού Κράτους. Μέτρα φορομπηχτικά, που δεν βελτιώνουν την παραγωγικότητα, ούτε την επιχειρηματικότητα, δεν περιορίζουν τη φοροδιαφυγή και την κομπίνα, αφήνουν δε πάντα από λιγότερο θιγόμενη έως εντελώς ανέπαφη την ιερή αυτή αγελάδα, το Ελληνικό Δημόσιο. Συνοδεύεται δε πάντα αυτή η επίλυση με μια ανακούφιση που αποφεύχθηκε τουλάχιστον το χειρότερο. Π.χ. βάζουμε το χαράτσι αλλά τουλάχιστον δεν πειράχτηκε ο κατώτατος μισθός. Ούτε μισός υπάλληλος δεν απολύεται από το Δημόσιο, αλλά τουλάχιστον δεν θα μειωθούν άλλο οι συντάξεις.

Φυσικά οι ξένοι έχουν κι αυτοί την πολιτική τους ατζέντα και ποτέ μην υποτιμάς ούτε την πανανθρώπινη ασχετοσύνη, ούτε την πανανθρώπινη βλακεία.

Αλλά το τελευταίο χτύπημα του Ενιαίου Φόρου Ακινήτων διέλυσε την κάθε καλή μου προαίρεση και μ’ έκανε να δω το φως το αληθινό:  όλο αυτό το ταγκό με την Τρόικα που προβάλλεται στις ειδήσεις είναι –πάλι- μούφα για να μην προσέξουμε ότι μας ΧΑΡΑΤΣΩΝΟΥΝ πέραν κάθε λογικής και ηθικής.

Συγχαρητήρια Κυβέρνηση των Ελλήνων. Αντί ν’ απολύσεις τους κηφήνες και να μαζέψεις το μαύρο χρήμα μας φορτώνεις για πάντα ένα ακόμα επαχθές κι αντισυνταγματικό χαράτσι

Διότι στο κάτω-κάτω της γραφής, τι είναι πιο πιθανό; Να είναι τόσο αδαείς – δόλιοι οι Τροϊκανοί, ή να χειραγωγούν οι Έλληνες διοικούντες την κοινή γνώμη έτσι ώστε να αποδεχτεί πιο εύκολα μέτρα αβάσταχτα κι αναποτελεσματικά μεν, που διασφαλίζουν τα πελατειακά συμφέροντα δε. (Κοντόφθαλμα και προσωρινά τα διασφαλίζουν, αλλά ποιος Έλλην πολιτικός έχει τα κότσια να κοιτάξει πέρα απ’ τη μύτη του.)

Και συγνώμη, αλλά τελικά ποιον να πιστέψω; Τους Παπανδρέου, Βενιζέλο, Σαμαρά που λένε π.χ ότι η Τρόικα μας ανάγκασε να βάλουμε τους φόρους, ή τους ξένους αξιωματούχους, που πετάνε σε ανύποπτο χρόνο, ήσυχα, σχεδόν αθόρυβα –και γι αυτό ύποπτα- το «μα εμείς σας είπαμε να ισοσκελίσετε τον προϋπολογισμό, το πως εσείς  είσαστε  το κυρίαρχο κράτος που αποφασίζει». Αν κάτι τελικά μπορώ να προσάψω στους Τροϊκανούς  είναι ότι δεν το φωνάζουν, δεν το τονίζουν , παρά αφήνουν τα ψελλίσματά  τους να συγκαλυφθούν και να περάσουν απαρατήρητα ανάμεσα από τις γραμμές των ειδήσεων. Γιατί; Αυτό είναι το σκοτεινό σημείο. Ίσως όχι. Ίσως κάποιος γνώστης των Διεθνών Σχέσεων να μας το εξηγούσε. Διότι στην άλλη μεριά της πλάστιγγας οι προθέσεις έχουν γίνει τόσο εξόφθαλμες που για  μένα  την κάνουν να γείρει πέραν πάσης αμφιβολίας υπέρ των ξένων.

Πάντοτε αναρωτιόμουν, αλλά μετά και το τελευταίο, βεβαιώθηκα:

Τώρα πια είναι σίγουρο. Η ελληνική κυβέρνηση χρησιμοποιεί εξ αρχής την Τρόικα σαν αντιπερισπασμό, σαν  ροκάνα που κάνει τον απαραίτητο θόρυβο που χρειάζεται ώστε να μην ακούσουμε τόσο πόλυ το εκάστοτε άδικο, ανήθικο κι αντισυνταγματικό μέτρο. Σαν ηχητικό προπέτασμα για να μην ακούσουμε τον άλλο  θόρυβο, αυτόν  που κάνουν οι κυβερνώντες καθώς σκάβουν με μανία το λάκκο της χώρας, λάκκο στον οποίο δεν μπορεί παρά και οι ίδιοι αργά ή γρήγορα να πέσουν μέσα. Διότι άλλος τελικά φαίνεται πως είναι ο άσχετος, κακός, ανεπίδεκτος μαθήσεως και τρελός της υπόθεσης.

«ΜΕΤΡΗΤΑ ΜΕ ΕΝΕΧΥΡΟ ΑΚΙΝΗΤΟ Ή ΣΚΑΦΟΣ» κραύγαζε αναβοσβήνοντας η φωτεινή ταμπέλα στον κεντρικότερο δρόμο της πρωτεύουσας. Αυτοί οι ενεχυροδανειστές είναι τουλάχιστον Έλληνες ή θα καταλήξουν τα σπίτια μας σε φορολογικούς κάτοικους Παναμά;

Posted in ΩΡΑΙΟΣ ΩΣ ALIEN | Tagged , , , | 2 Σχόλια

ΚΑΙ ΤΗ ΜΠΑΝΙΕΡΑ ΣΚΑΦΗ

Στο 15:55

UNPLUGGED

Posted in ΩΡΑΙΟΣ ΩΣ ALIEN | Tagged , | Σχολιάστε